ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ένα καρπούζι τον Αύγουστο

Αύγουστος. "Πίσω από τις γρίλιες είναι το μεγάλο μεσημέρι.. Τα σκόρπια σπίτια κάτασπρα, κ’ ένα κόκκινο κάτω από το λόφο", όπως λέει ο ποιητής. Αναπολώντας τα παιδικά της χρόνια η Μαρία θυμάται την ασβεστωμένη μάντρα , τη ζέστα του μεσημεριού αφού η δροσιά στο Κυκλαδίτικο νησί είχε να κάνει με τα κέφια των αέρηδων. Ο Αύγουστος των διακοπών και των προσδοκιών. Το πλοίο βάζει πλώρη για το νησί. Τα μεγάφωνα αναγγέλλουν τα λιμάνια καθώς τα κορμιά στριμώχνονται στη γέφυρα. "Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις". Εκείνη στέκεται ακίνητη στην πλώρη. Γεμάτος αστέρια είναι ο ουρανός. Κι εκείνο το φεγγάρι στην καλύτερη ώρα του. Έμοιαζε να τρέχει , να βιάζεται . Κι όσο το κοίταζε τόσο περισσότερο το φως τη θάμπωνε. Έγειρε το κεφάλι κάτω από τον έναστρο ουρανό. Αποκοιμήθηκε. Τώρα θα μπορούσε να ονειρευτεί. Το πρώτο φεγγάρι του Αυγούστου αφήνει μια χαραμάδα στο στερέωμα. Τα ξωτικά του Αυγούστου ποτέ δεν κάνουν ζαβολιές αλλά "μαγαρίζουν" τα νερά, έλεγε η γιαγιά της. Δώδεκα μήνες πίνουν και χορεύουν και ανακατεύουν τα νερά. Αν όμως κατά λάθος πλύνεις τα ρούχα θα τα βρεις τρύπια και σκισμένα.

"Εκείνο τον Αύγουστο, ήμουν γύρω στα δέκα, μπορεί και πιο μικρή, όταν φτάσαμε στο σπίτι. Όλο το χωριό ετοιμαζόταν για τον τρύγο. Κάποια βράδια μείναμε με τα ξαδέλφια μου κοντά στα απλωμένα σταφύλια. Νοσταλγώ την μυρωδιά εκείνη". Αύγουστος του 2013 και το γαλλογερμανικό δίκτυο ARTE ήθελε να κάνει αφιέρωμα στην Ελλάδα, ξεχνώντας για λίγο την κρίση, και τοποθετώντας την κάμερα στα ελληνικά νησιά.

Ο σκηνοθέτης Νίκος Νταγιαντάς έφτασε στην Ικαρία στις αρχές του 2012 για να αποτυπώσει το μυστικό "του νησιού όπου οι άνθρωποι ξεχνούν να πεθάνουν". Ήδη το περιβόητο άρθρο των New York Times με το άρθρο του για τους αιωνόβιους κατοίκους της Ικαρίας που χαίρονται τη ζωή έως τα βαθιά γεράματα , έκανε το νησί έναν εναλλακτικό τουριστικό προορισμό. Διόλου παράδοξο που η τουριστική κίνηση αυξήθηκε σε διψήφια και τριψήφια νούμερα, αν αναλογιστεί κανείς ότι στις υπόλοιπες χώρες όπου πάτησε το πόδι του το ΔΝΤ , ο μέσος όρος του προσδόκιμου ζωής πήρε τον κατήφορο ενώ στην Ικαρία όπως έλεγε και η αιωνόβια κυρά Μέλπω, "ο θάνατος έκανε τα στραβά μάτια". Ο Αντρέας που κατάγεται από το νησί θα σου πει για ένα σωρό ιστορίες με τους ντόπιους να γελάνε με τους Αμερικανούς δημοσιογράφους που ερωτεύτηκαν το νησί με την πρώτη ματιά και δεν ήθελαν να γυρίσουν στην πατρίδα τους.

"Έφυγα από την Αθήνα, δεκαπενταύγουστο του 2008 για δυο βδομάδες διακοπές και έμεινα για πάντα", λέει ο Χρήστος που λάτρεψε το νησί και κυρίως τους Ικαριώτες. Η σχέση τους με το χρόνο είναι ιδιαίτερη, αφού επιδεικτικά τον αγνοούν προσδιορίζοντας το χρόνο με τα θέλω τους αλλά και με τους άλλους. Δούλευα σαν προγραμματιστής πέντε χρόνια και στην Αθήνα θα μου φαινόταν αδιανόητο να αναβάλλω ένα ραντεβού ή να ακυρώσω το πρόγραμμα της μέρας. Η Ελευθερία ανεβάζει συχνά φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσκαλώντας γνωστούς και φίλους στο όμορφο νησί.

Γέννημα θρέμμα του νησιού, έφυγε για να σπουδάσει και ξαναγύρισε για να διδάξει στο σχολείο του χωριού της. "Έχει πλάκα γιατί μου γράφουν διάφορα "τρελά" για τις συνήθειες των κατοίκων: ότι τα μαγαζιά ανοίγουν στην Ικαρία μετά το μεσημέρι, τα γλέντια κρατάνε μέρες και ότι έχουμε τους χρόνους μας".

Βρεγμένες πετσέτες απλωμένες στην άμμο. Είναι μεσημέρι, ο ήλιος καίει και τα σώματα ξεδιπλώνονται ντροπαλά . Ένας λουόμενος σταυρώνει τα χέρια για να σώσει τη φαλάκρα του, το νεαρό ζευγαράκι αγκαλιάζεται χωρίς να νοιάζεται για την κυρία που στέκεται μετέωρη ψάχνοντας με το βλέμμα στον ορίζοντα. Οι λουόμενοι μέσα από τον φωτογραφικό φακό του Μάρτιν Παρ μοιάζουν με τις παλιές φωτογραφίες που κρύβουμε στις τελευταίες σελίδες των οικογενειακών άλμπουμ. Το καλοκαίρι του Παρ είναι αντισυμβατικό. Ο φακός του αποτυπώνει την άμμο να καίγεται, τα κορμιά που έχουν αρπάξει από τον ήλιο, τα σκουπίδια που αφήνουν οι λουόμενοι όταν εγκαταλείπουν την παραλία.

Αυγουστιάτικο απόγευμα στην μαύρη παραλία. Ο ήλιος ξεψυχάει στα κόκκινα νερά. Μια ξεχασμένη πετσέτα στην άμμο. Τόση ομορφιά αδύνατον να τη χαρεί μόνη της. Δεν έχουν γοητεία τα σφιγμένα χείλη και οι κλειστοί δρόμοι. Είναι Αύγουστος. Και όπως διαπιστώνει ο ποιητής: "οι δυνάμεις που απαιτούνται για να ολοκληρωθεί ένα καρπούζι τον Αύγουστο είναι κατά πολύ ανώτερες απ΄τις άλλες που συντρέχουν για να συντελεστεί ένα κακούργημα σε οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου".

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.