ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Μ, όπως μωρό ή όπως μωρία;

76η MOSTRA. Τσακώνονται τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια. Τσακώνονται οι ηγέτες του πλανήτη, μετατρέπεται η 16χρονη Γκρέτα σε σύγχρονη Ζαν Ντ’ Αρκ της οικολογίας. Και στο αρχαιότερο φεστιβάλ του κόσμου, μαίνεται ο αρχαιότερος από καταβολής πόλεμος, προς δόξαν του προπατορικού αμαρτήματος. Λίγες ώρες μόλις πριν από την έναρξη της 76ης διοργάνωσης, ένα μέλος της κριτικής επιτροπής παραιτείται σ’ ένδειξη διαμαρτυρίας για την μειωμένη παρουσία γυναικείων υπογραφών στο διαγωνιστικό πρόγραμμα. Η Τζένιφερ Κεντ, κοκκινομάλλα εξ Αυστραλίας είχε, πάντως, διακριθεί πέρυσι εδώ με το «Nightgale». Ο διευθυντής της Μόστρα είναι σαφής από την άλλη. Κάθε είδους ποσόστωσης τον βρίσκει αντίθετο, καθώς θ’ αλλοίωνε την καλλιτεχνική αξιολόγηση. Την στάση του Αλμπέρτο Μπαρμπέρα συμμερίζεται σε μεγάλο βαθμό και η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Λουκρέσια Μαρτέλ εξ Αργεντινής, γνωστή για το μαχητικό της πνεύμα και τις ριζοσπαστικές της επιλογές, εξίσου. Γκρι σακάκι, λευκό φανελάκι, μαύρα γυαλιά. Στη συνέντευξη Τύπου, η Μαρτέλ ξεκαθαρίζει ότι θα ένιωθε άβολα στο πάρτι για το «Κατηγορώ» του Ρομάν Πολάνσκι, όμως δεν διαφωνεί με την συμμετοχή του στο διαγωνιστικό τμήμα, αντίθετα με το κίνημα «metoo» κι άλλες γυναικείες οργανώσεις. Οι παραγωγοί απειλών ν’ αποσύρουν την ταινία, πριν πέσει θύμα προκατάληψης, σαν τον ίδιο τον λοχαγό Ντρέιφους που καταδικάστηκε ως κατάσκοπος των Γερμανών. Ο Πολωνοεβραίος δημιουργός φροντίζει ν’ απουσιάσει από το Λίντο, ενώ το σενάριο εμβαθύνει στο ζήτημα του αντισημιτισμού στην Ευρώπη, έναν αιώνα πριν. Θ’ αρκούσε το «Τσάιναταουν» για μιαν διακεκριμένη θέση στην ανθολογία του παγκόσμιου σινεμά. Όπως ήταν αρκετό και «Το μωρό της Ρόζμαρι» για ν’ ανοίξει η λεωφόρος του θριάμβου στο Κακό, τέλη του ’60, μεταξύ του Βιετνάμ, των δολοφονημένων Κένεντι και του Λούθερ Κινγκ. Λοιπόν, ν’ αποκλειστεί ο Πολάνσκι, θύμα ενός πουριτανού δικαστή, ώστε να «χωρέσει» μια ακόμα γυναίκα δημιουργός; Δεν διατυπώνεται ακριβώς έτσι κάποια απαίτηση αλλ’ η μωρία παραμονεύει, δίπλα στην απύθμενη υποκρισία, στον νεοσυντηρητισμό και τις παρενέργειες της πολιτικής ορθότητας. Μήπως, όταν τσακώνονται οι ομάδες πίεσης, την πληρώνει τελικά το σινεμά;

Πονηρά σκεπτόμενος, ο φίλος και συνάδελφός μου Ούγκο εκ Τοσκάνης υποψιάζεται πως όλ’ αυτά εξυπηρετούν κατά βάθος τον Μπαρμπέρα, αφού ο ίδιος επέλεξε και τον Πολάνσκι και την Μαρτέλ, γεμίζοντας επιπλέον το πρόγραμμα με ταινίες-θέματα της σύγχρονης επικαιρότητας, από την μια, μ’ επικεφαλής διασημότητες, σκηνοθέτες και πρωταγωνιστές, από την άλλη. Ίσως δικαιωθεί ο Ούγκο, εντός των ημερών. Στο πρώτο κιόλας διήμερο, ωστόσο, ο αρχαιότερος πόλεμος εξελίσσεται σαφώς υπέρ των γυναικών. Η «Francisca», για παράδειγμα, του Μανοέλ ντε Ολιβέιρα, σαγηνεύει τους λάτρεις του μεγάλου Πορτογάλου, ανοίγοντας τον κύκλο των «VENEZIA-Classics» με τα’ αριστουργήματα του παρελθόντος σε πλήρη αποκατάσταση. Από την Σαουδική Αραβία, όπου μέχρι χθες ο κινηματογράφος αποτελούσε απαγορευμένο καρπό, ο τίτλος «The Perfect Candidate» διηγείται την περιπέτεια μιας γυναίκας υποψήφιας δημάρχου, ενώ το αληθινό γεγονός συνίσταται στο ότι υπογράφει την σκηνοθεσία μια γυναίκα επίσης. Το όνομα αυτής Χάιφα Αλ Μανσούρ. Αντίθετα, όταν σκηνοθετεί ο Χιροκάζου Κόρε-‘Εντα (βραβευμένος στις Κάννες για τους «Ληστές καταστημάτων») εκτός οθόνης, στην πασαρέλα προς την SALA GRANDE, όπου αστράφτουν τα φλας για τα πορτοκαλί της Κατρίν Ντενέβ και το λευκό της Ζυλιέτ Μπινός. Έτοιμη να τις καταβροχθίσει, στον ανηλεή πόλεμο των εντυπώσεων, η Σκάρλετ Γιόχανσον μ’ αφορμή την αμερικανιά του Νόα Μπάουμπαχ «Marriage Story». Όσο για τις «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» συνοδεύουν, απλώς τον Πέδρο Αλμοδόβαρ και την απονομή του Χρυσού Λέοντα καριέρας στον Ισπανό βετεράνο, άλλοτε τρομερό παιδί. Μ, όπως μεγαλώνοντας…

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.