ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο Ντρέιφους είμ’ εγώ

76η MOSTRA. Δεν θυμάμαι ποτέ το Λίντο τόσο υπερπλήρες. Αν απέναντι στην Βενετία ψάχνουν τρόπο για ν’ αναχαιτίσουν τις παρενέργειες της τουριστικής λαίλαπας, στο νησάκι εδώ που φιλοξενεί το φεστιβάλ, οι διοργανωτές δεν φαίνεται να έχουν καταστρώσει κάποιο σχέδιο. Αντιθέτως, δείχνουν απολύτως ικανοποιημένοι, αφού η παρέλαση των πρωταγωνιστών και των αστέρων προκαλεί κοσμοπλημμύρα, ενθουσιασμό, έξαψη, την εκτόξευση της αδρεναλίνης και την διακοπή της κυκλοφορίας. Από την παραλιακή Λουνγκομάρε μέχρι το Excelsior και το Casino, συνωστισμός κι αστυνομικοί έλεγχοι. Ακόμα και το πλέον ελαφρύ μέσο μεταφοράς, όπως το ποδήλατο για παράδειγμα (ευτυχώς, ύστερα από την απαγόρευση τους στο Μιλάνο, τα πατίνια ούτ’ εδώ κυκλοφορούν – ακούς Θεσσαλονίκη;), οφείλεις να το παρκάρεις τουλάχιστον ένα χιλιόμετρο μακριά από την ζώνη του πυρός. Όπου πυρ το κόκκινο χαλί προς την SALA GRANDE, τις κάμερες, το αδηφάγο βλέμμα των συγκεντρωμένων και την δόξα της πρεμιέρας.

Τα όσκαρ κάνουν την πρεμιέρα τους εδώ στο Λίντο, μοιάζει να ισχυρίζεται ο Αλμπέρτο Μπαρμπέρα, κοιτάζοντας λοξά προς τις Κάννες, τον μεγάλο ανταγωνιστή. Πέρυσι το «ROMA» κατέκτησε τον Χρυσό Λέοντα, προσφέροντας στο NETFLIX την απαραίτητη (καλλιτεχνική) νομιμοποίηση – τι θ’ ακολουθήσει άραγε φέτος; Πρώτος και καλύτερος υποψήφιος, ο πιο διάσημος ίσως διαζευγμένος του πλανήτη. Μπορεί να αποποιείται σ’ όλους τους τόνους δημοσίως ότι δεν αποτελεί σύμβολο του σεξ, όμως η πραγματική αιτία της κοσμοσυρροής είναι ο Μπραντ Πιτ. Το Λίντο στα πόδια του για ένα αυτόγραφο ή ένα χαμόγελο, έστω. Αλλά δεν στέκει ικανός, αβοήθητος από την Λιβ Τάιλερ και τον σκηνοθέτη Τζέιμς Γκρέι (πολλά υποσχόμενο κάποτε με την «Μικρή Οδησό») να υποστηρίξει το «AD ASTRA», ανάμεσα σε υπαρξιακό δράμα και επιστημονική φαντασία. Αστροναύτης σ’ επικίνδυνη αποστολή μ’ άδοξο τέλος, επί της οθόνης, η επιτομή της χολιγουντιανής βεντέτας, επί της γης. Τύφλα νά ‘χουν οι εξωγήινοι, οι νεαροί σινεφίλ προτιμούν σαφώς τους Αμερικανούς, ξανθούς, λευκούς, με σμόκιν και δείκτη υψηλής αυτοπεποίθησης. Ο Μπραντ Πιτ άλλο καταφέρνει τελικά: ν’ αντιμετωπίσει ολομόναχος μιαν ολόκληρη ενδεκάδα γυναικών (Μπελούτσι, Γιόχανσον, Ντενέβ, Μπινός, Ιμάν, Κανάλις, Νίνα Χος, κ.α.) και να θριαμβεύσει δια περιπάτου στο γήπεδο των εντυπώσεων.

Η Κρίστεν Στιούαρτ, στον ρόλο της αλησμόνητης Τζιν «Seberg», δεν κάνει και τον κόπο να προστεθεί στην παρέα των ηττημένων. Όσο για τις γυναικείες οργανώσεις, μάλλον την καλύτερη δυνατή διαφήμιση προσέφεραν αφιλοκερδώς με τις επιθέσεις τους στον Ρομάν Πολάνσκι. Ο τελευταίος, όχι μόνον επιβεβαιώνει την καλή του φόρμα αν και 86χρονος αλλ’ επιτίθεται στον «νεο-φεμινιστικό Μακ Καρθισμό», στο κυνήγι των μαγισσών, στην υποκρισία και στην πολιτική ορθότητα, σε μια συνέντευξή του στον Πασκάλ Μπρικνέρ («Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα»). Ευφυής ως συνήθως εγκαταλείπει τον λοχαγό Ντρέιφους στην εξορία του και χρίζει πρωταγωνιστή του «ΚΑΤΗΓΟΡΩ» (Γαλλία) τον συνταγματάρχη Ζορζ Πικάρ, έναν αντισημίτη εκ παραδόσεως κι όχι εκ πεποιθήσεως, που ανακαλύπτει την αθωότητα του καταδικασμένου για κατασκοπία αξιωματικού και συγκρούεται με τους ανωτέρους του, στα χρόνια του Εμίλ Ζολά και του Ζορζ Κλεμανσό. Στέρεη αφήγηση, μεταξύ θρίλερ και μυστηρίου. Δεν πρόκειται για μιαν μεγάλη ταινία μα για την ταινία ενός μεγάλου. Που ολοφάνερα, στη δύση του πια, νιώθει αδικημένος, θύμα μηχανισμών και προκαταλήψεων, ήδη από την δολοφονία της γυναίκας του Σάρον Τέιτ. Ύστερα από τον Φλομπέρ και το περίφημο «Η μαντάμ Μποβαρύ είμ’ εγώ», ο Ρομάν Πολάνσκι δείχνει να λέει πως «Ο Ντρέιφους είμ’ εγώ».

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.