ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

«Πάντα να σβήνει πρέπει, πάντα ν’ ανάβει η φλόγα»…

«Πάντα να σβήνει πρέπει, πάντα ν’ ανάβει η φλόγα»…

Ιδού με τι αξεπέραστο τρόπο ο Τ.Σ. Έλιοτ στρώνει τις λέξεις του «στα Χορικά από τον «Βράχο*», ώστε, να χτίσει συθέμελα την κεντρική σημασία που επιθυμεί:

(…) Ο Κύριος που δημιούργησε πρέπει να επιθυμεί κι εμείς να δημιουργούμε
Και να ξαναφιερώνουμε την δημιουργία μας στη δούλεψή του
Που είναι κιόλας διακονία Του εν δημιουργία
Ο Άνθρωπος μαζί πνεύμα και σώμα,
Ορατός και αόρατος, δύο κόσμοι σμίγουν μες τον Άνθρωπο∙
Ορατό και αόρατο πρέπει να σμίγει στον Ναό του∙
Πρέπει να μην απαρνηθείς το Σώμα.

Τώρα θα δεις συμπληρωμένο τον Ναό:
Μετά από τόσο αγώνα, τόσα εμπόδια∙
Διότι ο μόχθος της δημιουργίας ποτέ δεν είναι ανώδυνος∙
Η διαμορφωμένη πέτρα, ο αόρατος εσταυρωμένος,
Ο λαξευμένος βωμός, το ανυψώνον φως,
Φως
Φως
Η ορατή υπόμνηση του Αοράτου φωτός. (…)

Ευθύς εξαρχής ο Έλιοτ εδώ, ορίζει και διατυπώνει μια μείζονα αξιωματική παραδοχή : εφόσον ο Κύριος που έφτιαξε τα πάντα, εκ των πραγμάτων, δημιούργησε∙ θα πρέπει εξ ορισμού, περίπου, να θέλει και τα δημιουργήματά του να δημιουργούν. Αλλά, αλήθεια, η δημιουργία αυτή για να αποδώσει καρπούς θα πρέπει να είναι μια δούλεψη καθαρή –μια διακονία στις μεγάλες αλήθειες. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ύλη ή δεν είναι μόνο πνεύμα. Είναι και τα δύο μαζί που συναντώνται σαν ορατές ή αόρατες εκδηλώσεις και φαινόμενα μέσα στον μεγάλο Ναό που θα χτίσει : Ναός είναι το σώμα μας και μόνο αυτό και, ως εκ τούτου, δεν γίνεται όσο και αν το επιθυμεί να το απαρνηθεί. Το τελευταίο αποκτά βαρύνουσα σημασία∙ ειδικά, αν σκεφτούμε ότι πολλοί πνευματικοί Άνθρωποι –είτε διανοητές, είτε στοχαστές, είτε ποιητές είναι αυτοί, προκειμένου να αποφύγουν τις ατέλειες που προσφέρει το σώμα το περιφρονούν, το ταλαιπωρούν ή το περνούν σε δεύτερη μοίρα ώστε να εξυψώσουν τη δύναμη του πνεύματος. Αν δεν πρόκειται περί σοβαρού μεθοδολογικού λάθους, τότε σίγουρα πρόκειται περί τραγικής αστοχίας…

Και πιο κάτω –στο τέλος της Χ ενότητας της συλλογής, καταλήγει, ως άλλος μεγάλος μύστης, με ανεπανάληπτη περίσκεψη και σοφία :

(…) «Πάντα να σβήνει πρέπει, πάντα να ανάβει η φλόγα.
Όθεν για το μικρό μας φως, ευχαριστούμεν Σε, που είναι διάστικτο με ίσκιο
Ευχαριστούμεν Σε που μας παρότρυνες, να κτίσουμε, να
Βρούμε στα άκρα των δακτύλων μας τις λάμψεις των ματιών μας.
Και όταν δομήσουμε βωμό για το Αόρατο Φως μπορεί
Εκεί πάνω ν’ αποθέσουμε τα μικρά φώτα για τα οποί η δράση
Του σώματος μας έγινε.
Κι ευχαριστούμεν σε ότι σκότος μας θυμίζει φως.
Ώ Φως Αόρατο, ευχαριστίες Σου δίνουμε για τη μεγάλη Σου δόξα!»

Μέσα από τις συνεχείς αναδιπλώσεις της έκστασης που γίνεται οδύνη και της οδύνης που γίνεται έκσταση θα πρέπει να μάθουμε με πλήρη κατανόηση και πάλι να Τον ευχαριστούμε για το, έστω, μικρό φως που, ενίοτε, βλέπουμε. Το αέναο σβήσιμο και άναμμα της ίδιας φλόγας (που είναι και το ίδιο φως) θα μας δομήσει και θα μας σχηματοποιήσει εκ νέου έτσι, ώστε, να δούμε την μόνη ικανή δράση του σώματος (που μαζί με το πνεύμα) γεννάει το θαύμα του μέγα Ανθρώπου. Και τότε ακόμη, να ευχαριστούμε πρέπει ακόμη το σκότος (που ίσως αφήνουμε), γιατί μας θυμίζει Φως. Το ίδιο από το μεγάλο – το Αόρατο Φως, που μόνο Εκείνος μας δείχνει (και μας δίδει) σαν είμαστε σε θέση να ξέρουμε το «τι είναι» μέσα από το «ποιοι είμαστε». Πολύ ξεκάθαρος (αν και κλασσικός μυστικός) ο Έλιοτ…

*Εκδόσεις : Κέδρος 1984. Μετάφραση : Αριστοτέλης Νικολαΐδης.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.