ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Φοβούνται και θυμούνται αμέσως τον Πάνο, τον Λαφαζάνη...

Προβλήματα μικρά και μεγάλα, ως φαίνεται, προκύπτουν (έστω καθυστερημένα), στο πρώην κυβερνών κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ (...συν κάτι άλλο που μια μπαίνει, μια βγαίνει από το σήμα και την κεντρική μαρκίζα)! Όλα εκείνα που από καιρό είχαν εντοπιστεί, αλλά, η ανελέητη σαγήνη της άσκησης εξουσίας έκρυβαν με μαγικό τρόπο κάτω από το χαλί εθεάθησαν ακέρια άπαξ και ήρθε η ώρα της γενικής καθαριότητας!

Η συζήτηση για το τι έφταιξε (και έχασε τέσσερις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις μέσα σε σαράντα μέρες), και για το τι θα γίνει από εδώ και πέρα συσχετικά με τον «μετασχηματισμό» του κόμματος έχει ανοίξει για τα καλά και, για όσους γνωρίζουν καλύτερα πρόσωπα και πράγματα, όχι μόνο έχει ανοίξει, αλλά, έχει πυροδοτήσει υπόγειες και ανοιχτές συγκρούσεις και πολεμικές επιχειρήσεις που, σε ένα πρώτο επίπεδο, το μόνο που αποδίδουν είναι κάποιες τακτικές κινήσεις κάλυψης στρατηγικών θέσεων και λίγα προειδοποιητικά πυρά...

Στο πλαίσιο αυτό, μπορεί ο Αλ. Τσίπρας να συμμετέχει σε διεθνείς διασκέψεις, να δίνει συνεντεύξεις σε μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα ή να παίρνει θέση σε θέματα όπως αυτό που προέκυψε με τα μάρμαρα του Παρθενώνα κ.ο.κ. προτάσσοντας, έτσι, μια εξωστρέφεια που υποδηλώνει αυτοπεποίθηση και ηγεμονική διάθεση, αλλά, γνωρίζει ότι... «οι ζουρνάδες και τα νταούλια» (όχι για τους δανειστές και τις αγορές τούτην τη φορά, αλλά, για τον ίδιο), έρχονται λίγο αργότερα. Είναι ο ίδιος, άλλωστε (ο Αλ. Τσίπρας), εκείνος που ξέρει πιο καλά απ’ όλους το τι πραγματικά έφταιξε, καθώς, αυτός ήταν ο διευθυντής της ορχήστρας όπως δικός του ήταν και ο ρυθμός που, τελικά, επέβαλλε ως κεντρική πολιτική διεύθυνση. Ως εκ τούτου λοιπόν (και με όλα όσα παράδοξα και άλλα εθνικολαϊκά τινά έλαβαν χώρα καθ’ όλες τις περιόδους διακυβέρνησης), γνωρίζει καλά ότι κύρια αιτία της ήττας ήταν η βαθιά ιδεολογικοπολιτική παρέκκλιση από τον κεντρικό Άξονα πολιτικής του προ - μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ (που διέσπασε τις αρχικές δυνάμεις), καθώς, και η μεγάλη αλαζονεία που επιδείχτηκε, προκειμένου, να υποτιμηθεί και να λοιδορηθεί (βλ. το φτηνό αναγώγιμο bulling σε βαθμό ηλιθιότητας) ο πολιτικός αντίπαλος που είχε μπροστά του. Ένας τρίτος συντελεστής για την πολύτροπη ήττα είναι και η μετακίνηση της «μεσαίας τάξης» που, ενώ έγινε συνοδοιπόρος, στην πορεία ξεχάστηκε. Αλλά, ποιος σοβαρός μιλάει σήμερα για «μεσαία τάξη»...

Βεβαίως, όλα τούτα δεν τα γνωρίζει καλά μόνο ο τ. πρωθυπουργός. Εξίσου καλά τα γνωρίζουν και οι «εσωκομματικοί του αντίπαλοι» : αυτοί, ενδεχομένως, που …«στάθηκαν» στα δύσκολα, τα …«φορτώθηκαν» όλα και τώρα πρέπει να... «ενοχοποιηθούν» κάποιοι, να... «παραμεριστούν» κάποιοι άλλοι για να πάει με νέα δυναμική, επιτέλους, το κόμμα παραπέρα! Στο σημείο αυτό, εντελώς φυσικά, μπαίνει... ο τωρινός, ο μελλοντικός και παντοτινός «μετασχηματισμός» του κόμματος που, ασφαλώς, ήρθε καταφανώς άκαιρα (μετά τέλος «εποχής Καμμένου») και ολότελα ετεροχρονισμένα : η προεκλογική επινόηση (και λέμε επινόηση γιατί όλοι το γνωρίζουν –άλλωστε, εκ της ιδρύσεώς του ο ΣΥΡΙΖΑ διευρύνεται), της πολιτικής «διεύρυνσης προς τα κεντροαριστερά» με το λογότυπο «ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ» ήρθε ακριβώς για να παίξει το ρόλο ενός νέου «διάμεσου σώματος» μεταξύ των υπαρχόντων αντικρουόμενων πλευρών : να παίξει το ρόλο του κρίσιμου «αναχώματος»...

Για αυτό και η μεγάλη συζήτηση για τους όρους την ποιότητα του «μετασχηματισμού» που, πέραν όλων των άλλων, προσφέρεται και ως «το αξιοπρεπές ξέπλυμα» στις προ ηγηθείσες ήττες! Γι’ αυτό (από την άλλη), και οι κριτικές στο «μετασχηματισμό». Διότι, δεν ευνοεί την «παλιά κομματική φρουρά» και όσους «αντιστέκονται» γενικότερα σε «μια μονοκρατορία βγαλμένη από τα παλιά» (αυτολεξεί) λόγω της σοβαρής αλλαγής που θα επιφέρει στους συσχετισμούς δυνάμεως. Όποιος πάρει το «ανάχωμα» νικά ή εδραιώνεται, τέλος πάντων, η ηγετική παρουσία του. Όποιος δεν τα καταφέρει παίρνει την άγουσα ή περιορίζεται σε μικρότερα. Και, επειδή, η «διεύρυνση», ο «μετασχηματισμός» και άλλα τέτοια τινά δεν αποτελούν τυχαία πολιτικά σχέδια και δουλειές, αλλά, πολιτικά σχέδια και δουλειά του π. πρωθυπουργού και της ηγετικής ομάδας με την οποία πορεύτηκε, ουδείς «παλιός» ή οπαδός της «καθαρότητας» επιθυμεί να ακούει για τέτοια. Φοβούνται και θυμούνται όλοι αμέσως τον Πάνο τον Λαφαζάνη...

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.