ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Η Αγγλία έγινε τσίρκο...

Αλήθεια, είναι η σημερινή Αγγλία (η Βρετανία, τέλος πάντως, ή πως αλλιώς επιθυμούν να την ονομάζουν οι φλεγματικοί «Λόρδοι»), η ίδια χώρα που για τρεις, περίπου, αιώνες ήταν η αήττητη ναυτική δύναμη που διεκδίκησε και κατέκτησε τις περισσότερες αποικίες στην ιστορία του Κόσμου με τον πλούτο και την ισχύ που σήμαινε αυτό; Αλήθεια, πάλι, είναι η σημερινή Αγγλία ή ίδια χώρα που ως ηγέτιδα δύναμις του «ελεύθερου κόσμου» κέρδισε δύο Παγκοσμίους Πολέμους υπερβαίνοντας τον εαυτό της, θυσιάζοντας τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό, πόρους και υποδομές για να αποφύγει η ανθρωπότητα την περίφημη Νέα Παγκόσμια Τάξη του παράφρονος Χίτλερ (και δια μέσου αυτού τους σκοπούς της Γερμανίας και του Άξονα); Αλήθεια, τέλος, είναι η σημερινή Αγγλία η ίδια χώρα που από πολύ γρήγορα στην ιστορία -από το μεσαίωνα ακόμη-, με τις εσωτερικές ζυμώσεις και διεργασίες της, διαμόρφωσε, εν πολλοίς, τις γενικές γραμμές και το πλαίσιο της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με το φιλελεύθερο και δημοκρατικό χαρακτήρα και πνεύμα που επικράτησε;

Αυτός που, μάλλον, θα ήταν ο πιο... κατάλληλος να απαντήσει σε όλα αυτά, θα ήταν, ναι, εκείνη η γέρικη αλεπού -ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο «πατέρας της Νίκης» όπως αποκαλέσθηκε και έμεινε στην ιστορία με το τεράστιο πούρο του στο στόμα και το σήμα V στα δάκτυλα του χεριού! Θα τρίζουν τα κόκκαλα του ανθρώπου έτσι και βλέπει, αντιλαμβάνεται ή επιτέλους του μεταφέρει κάποιος τι γίνεται στη χώρα του!! Θα κροταλίζουν από θυμό και αγανάκτηση, που η Αγγλία από... ηγέτιδα δύναμις του κόσμου έγινε κανονική... παιδική χαρά για να κάνει ο καθένας την τσουλήθρα του και τα άλλα παιχνιδάκια!!! Αυτός, ο ίδιος, που είχε τόσο βαθιά συναίσθηση του χρόνου και της πολιτικής και κάποια στιγμή δήλωσε κυνικά: «Η Γερμανία κάθε πενήντα χρόνια θα πρέπει να βομβαρδίζεται προληπτικά, ώστε, να μη δημιουργεί προβλήματα και πολέμους» βλέπει πως τελικά αυτό που τότε κέρδισε, τώρα αποφασίζει και ηγεμονεύει, και τους δικούς του στη γωνιά να... έχουν μπλέξει τα μπούτια τους σε ένα ατέρμονο και φαύλο παιχνίδι ξεπεσμού και ξεφτίλας...

Το παιχνίδι (του Brexit) που ξεκίνησε, έτσι, για να προστατευτεί από τους δικούς του ο Γκόρντον Μπράουν (που έφυγε πιο μετά -ποιος τον θυμάται άραγε;) και για να έχουν να κάνουν κάτι και οι «Λόρδοι» της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας πολιτικής που έβλεπαν την επικυριαρχία της Γερμανίας να εδραιώνεται (χωρίς να κάνουν κάτι κρίσιμο, αλλά, παίρνοντας θέσεις που μόνο ακροδεξιοί μπορούν να παίρνουν), τείνει να γίνει ξεκάθαρα, πρώτα η... αρένα (του γέλιου και του παράδοξου) και μετά ο... τάφος της, άλλοτε, μεγάλης χώρας. Το χρόνιο ελαφρύ πιπίλισμα του Grexit χωρίς κανένας ουσιαστικά, ως φαίνεται, να το θέλει, χωρίς κανένας, ως φαίνεται, να έχει το βάρος να το αποφασίσει και, έτσι, να τελειώνει, έχει ανοίξει τώρα σαν μια τεράστια μαύρη χοάνη πάνω από την Ευρώπη που εν αρχή τρώει ασταμάτητα σοβαρούς, κατά τα άλλα, πολιτικούς και από την άλλη μπορεί να διαμορφώσει ρυθμικά στην βάση της την διάσπαση και διάλυση της Ε.Ε πριν καν προλάβει αυτή να λειτουργήσει επαρκώς.

Το διακύβευμα, όσο και αν οι Βρετανοί το έχουν πάρει στην πλάκα, είναι μεγάλο και ως τέτοιο πρέπει να λογίζεται και να κρίνεται. Και, εφόσον, ο νέος κεντρικός περίγελος - καρικατούρα (του Grexit), Μπορίς Τζόνσον (ξανανεβεί στην τσουλήθρα του) κηρύξει πάλι εκλογές για το ίδιο θέμα, τούτες πρέπει να πάρουν απ’ όλους (σε αυτό η αντιπολίτευση μπορεί να λυτρώσει την κατάσταση) μορφή δημοψηφίσματος και να κλείσει μια για πάντα : οριστικά και αμετάκλητα. Η θέση της Βρετανίας μπορεί να είναι, βεβαίως, στην Ευρώπη (που, άλλωστε, δημιουργήθηκε για να αποφεύγονται οι μείζονες εμπλοκές και καταστροφές στην ήπειρο), αλλά, κανείς δεν μπορεί να περιμένει για πάντα, ούτε και θέλει να βλέπει άλλο κακόγουστα νούμερα να επαναλαμβάνονται σαν σε τσίρκο υπό διάλυση...

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.