ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

ΟΙ ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΣΦΕΓΜΕΝΙΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Ο ΔΟΛΙΧΟΔΡΟΜΟΣ ΤΣΙΠΡΑΣ...

Το τελευταίο διάστημα έχει αναπτυχθεί μια ολόκληρη φιλολογία για τις προθέσεις του Τσίπρα σχετικά με την μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλει ο τέως πρωθυπουργός στην Κουμουνδούρου να στεγάζεται ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς ή ένας πολιτικός φορέας, που θα εκφράζει τις δυνάμεις που εκτείνονται από το προοδευτικό Κέντρο μέχρι την μεταρρυθμιστική αριστερά; Δεν νομίζω ότι για τον Τσίπρα υπάρχει τέτοιο δίλημμα. Τουλάχιστον αυτό λένε όσοι τον γνωρίζουν καλά και όσοι συνομιλούν μαζί του. Ο Αλέξης αυτό που θέλει είναι να επιστρέψει στην εξουσία. Δεν τον ενδιαφέρει αν το όχημα επιστροφής του στο Μαξίμου θα είναι βαμμένο κόκκινο ή θα έχει και πράσινες ρίγες. Η επιστροφή στην εξουσία τον απασχολεί και μάλιστα όσο γίνεται πιο γρήγορα. Οτιδήποτε εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό είναι η απόλυτη προτεραιότητά του. Όλα τα άλλα είναι για τους υπόλοιπους του ΣΥΡΙΖΑ και τους συμμάχους του.

Βεβαίως, ο Τσίπρας έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα. Μπορεί να θέλει να εμφανίζεται ως ο "νέος Ανδρέας" όμως η μεγάλη του διαφορά με τον Παπανδρέου (και φυσικά δεν αναφερόμαστε στις πολιτικές, διεθνείς, μορφωτικές και επιστημονικές τους ικανότητες) είναι ότι σε αντίθεση με τον ιδιοκτήτη της Χαριλάου Τρικούπη -μην ξεχνάμε ότι ο Ανδρέας είναι ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ- ο ένοικος της Κουμουνδούρου έχει μια πολιτική πορεία που βρίθει συμβιβασμών. Ο Τσίπρας είναι επικεφαλής ενός συστήματος κομματικών, δύσκολων πολλές φορές, ισορροπιών. Δεν είναι ο άνθρωπος των ρήξεων. Προσπαθεί να αποφύγει όσο μπορεί τις εντάσεις και παρά τα όσα περί του αντιθέτου λέγονται είναι μάλλον ανεκτικός απέναντι στους "αόμματους", στην κομματική γραμμή, συντρόφους του. Το σίγουρο είναι ότι έχει ταλέντο να επιβιώνει εν μέσω αντιθέσεων, ενώ συχνά είναι αναγκασμένος να δολιχοδρομεί από τις ιδιοτέλειες, τις ιδεοληψίες και τους ιδεασμούς για τους στόχους, τις συμμαχίες και την πορεία του κόμματος που, μην ξεχνάμε, ξεπήδησε από τη μήτρα του (φθυσικού εκλογικά) Συνασπισμού με τις πολλές συνιστώσες, φατρίες και φράξιες. Δεν είναι τυχαίο ότι για να αποφασίσει να χωρίσουν οι δρόμοι τους, με τον Λαφαζάνη και το Αριστερό Ρεύμα, έπρεπε να οδηγηθεί η χώρα σε αδιέξοδο και σε capital controls.

Το ίδιο συνέβη και με τον Πάνο Καμμένο, αλλά και πρόσφατα με το νέο κόμμα και την εκλογή του ιδίου από τη βάση. Ενώ, όπως όλοι οι στενοί του συνεργάτες γνωρίζουν, ήθελε να στηθούν κάλπες καθ' άπασαν την επικράτεια -όπως συνέβη με τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Αντώνη Σαμαρά, τη Φώφη Γεννηματά και τον Κυριάκο Μητσοτάκη- για να επανεκλεγεί στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, τελικά, μετά την ισχυρή πίεση που δέχθηκε από τους Φίλη, Σκουρλέτη, Τσακαλώτο και λοιπούς της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, αναγκάστηκε να υποχωρήσει δηλώνοντας ότι τελικά θα εκλεγεί από τους κομματικούς συνέδρους και όχι από τη λαϊκή βάση (τα μέλη, τους φίλους, τους οπαδούς και τους ψηφοφόρους) του κόμματος. Βεβαίως, κάποιοι υποστηρίζουν ότι η πιθανότητα εκλογής Προέδρου από τη βάση δεν έχει εκλείψει και κάποια στιγμή, στα πλαίσια του προσυνεδριακού διαλόγου, θα τεθεί εκ νέου. Το ίδιο θα συμβεί λένε και με την ονομασία του ΣΥΡΙΖΑ. Παρότι σήμερα η πλειοψηφούσα γνώμη είναι να μην αλλάξει το όνομα του κόμματος, διαγενομένου του χρόνου και των εξελίξεων, και οπωσδήποτε μετά την σχεδιαζόμενη εγγραφή νέων μελών, ίσως διαμορφωθεί μια νέα πλειοψηφία, η οποία θα επιδιώξει ο τίτλος του κόμματος να ανταποκρίνεται στην υπό διαμόρφωση μεγάλη Προοδευτική Παράταξη. Σημειώνουμε πάντως ότι οι σύμμαχοι της Γέφυρας, της ΔΗΜΑΡ, των ΠΑΣΟΚογενών και όσων άλλων συγκρότησαν την Προοδευτική Συμμαχία δεν ενδιαφέρονται τόσο για την αλλαγή του τίτλου όσο το να προστεθεί, μόνιμα, δίπλα στο "ΣΥΡΙΖΑ", και το "Προοδευτική Συμμαχία".

Το τρίτο επίδικο ζήτημα, μετά την εκλογή αρχηγού και τον τίτλο του κόμματος, είναι ο τρόπος με τον οποίον θα πραγματοποιηθεί το άνοιγμα της Κουμουνδούρου στους κεντροαριστερούς πολίτες. Μπορεί όλοι στα λόγια να συμφωνούν με την εγγραφή νέων μελών, όμως ο σκληρός κομματικός πυρήνας δεν θέλει ψηφιακούς οπαδούς που θα ψηφίζουν ηλεκτρονικά, αλλά κομματικά μέλη με αυτοπρόσωπη παρουσία στη λειτουργία των οργανώσεων και την κομματική ζωή. Προσώρας και αυτό το πρόβλημα παραπέμπεται στον προσυνεδριακό διάλογο. Πάντως, είναι φανερό ότι στην περίπτωση που τα κομματικά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ γίνουν 80.000, από τις 20.000 που είναι σήμερα, οι εσωκομματικοί συσχετισμοί θα αλλάξουν άρδην. "Ο Τσακαλώτος και οι 53, ο Φίλης και ο Σκουρλέτης, ο Λάμπρου και ο Δρίτσας έχουν δύναμη στην Κεντρική Επιτροπή, στη Βουλή και στο κόμμα επειδή οι οργανώσεις ουσιαστικά είναι φαντάσματα και τα λίγα μέλη τους έχουν αναφορά στον Συνασπισμό του 3%. Αν τα μέλη αυξηθούν το ποσοστό κομματικής τους ισχύος θα μειωθεί. Και η μείωση θα είναι ανάλογη της αύξησης των μελών. Αν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ φτάσουν για παράδειγμα τις 100.000 -που, τουλάχιστον σ' αυτή τη φάση, είναι εξαιρετικά δύσκολο έως απίθανο- η δύναμη των 53 από το 20% θα πέσει στο 5%. Και τότε ο Ευκλείδης και η παρέα του αντί να εκβιάζουν και να θέτουν όρους, θα παρακαλάνε τον Τσίπρα", μάς λέει κορυφαίο στέλεχος της λεγόμενης προεδρικής πλειοψηφίας, που προέρχεται από το χώρο των ΠΑΣΟΚογενών και το οποίο επιθυμεί ο Τσίπρας, ενόψει του συνεδρίου, να υιοθετήσει την τακτική των "καθαρών λύσεων" που εφάρμοσε ο Κώστας Σημίτης στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, που άλλαξε τη φυσιογνωμία της Κεντροαριστεράς, και να μην σπαταλά δυνάμεις προσπαθώντας να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα.

Μπορεί κάποιοι να προσπαθούν να ντοπάρουν πολιτικά τον Τσίπρα λέγοντάς του ότι ουσιαστικά αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και όλοι οι άλλοι, και ιδιαίτερα αυτοί που εμφανίζονται να διαφωνούν με την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα της Κεντροαριστεράς, δεν εκπροσωπούν τίποτε, όμως όσοι γνωρίζουν καλά τον τέως πρωθυπουργό υποστηρίζουν ότι ο Αλέξης όχι μόνον δεν ενστερνίζεται την τακτική των καθαρών λύσεων, αλλά και διαφωνεί εντελώς με όσους τάσσονται υπέρ των διοικητικών λύσεων σε βάρος όσων έχουν διαφορετική γνώμη από τη δική του και των συνεργατών του, που συγκροτούν τη λεγόμενη προεδρική πλειοψηφία. Και διαφωνεί επειδή γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ότι εάν ο ΣΥΡΙΖΑ μπει σε εσωκομματική περιδίνηση ο μεγάλος του αντίπαλος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα έχει εύκολο έργο στην διακυβέρνηση και οι πιθανότητες του να κερδίσει άλλη μία τετραετία θα αυξηθούν. Όταν στην κυβέρνηση είναι η ΝΔ και στον ΣΥΡΙΖΑ τσακώνονται για ...το φύλο των αγγέλων οι πολίτες είναι λογικό να γυρίσουν την πλάτη στην αξιωματική αντιπολίτευση. Οι ψηφοφόροι θα προτιμήσουν αυτούς που ενδιαφέρονται για τα προβλήματά τους και όχι εκείνους που τσακώνονται για το πως αποκτά κάποιος την κομματική ιδιότητα και αν ο Μπίστης, ο Ραγκούσης και οι λοιποί γεφυροποιοί θα είναι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ή του ...μύριζα λιβάνι κι έγινα ντέφι. Μπορεί ο Φίλης, ο Τσακαλώτος, ο Βούτσης, ο Σκουρλέτης, ο Λάμπρου, ο Μπαλτάς, η Τασία να μην θέλουν τον Τσίπρα πανίσχυρο και αρχηγό κόμματος της ευρύτερης Κεντροαριστεράς, όμως κι ο Αλέξης γνωρίζει πως χωρίς αυτούς ή ακόμη χειρότερα με αυτούς απέναντί του, η δυνατότητά του να αντιπολιτευθεί αποτελεσματικά τον Μητσοτάκη για να επανέλθει, όσο το δυνατόν πιο σύντομα, στην εξουσία, συρρικνώνεται. Τώρα βρισκόμαστε στην αρχή της τετραετίας και όχι ένα μήνα πριν τις δεύτερες εκλογές του 2015. Και μια ομάδα 15-20 διαφωνούντων βουλευτών με σημαντική δύναμη στις κομματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη απ' ότι ο Λαφαζάνης, η Ζωή και ο Βαρουφάκης. Η ζημία που μπορεί να προκαλέσουν στον Τσίπρα -επειδή έχουν μεσολαβήσει και τέσσερα χρόνια μνημονιακών πολιτικών- είναι πολλαπλάσια εκείνης που (ουσιαστικά δεν) του προκάλεσε η ΛΑΕ τον Σεπτέμβριο του 2015.

Αυτός ίσως είναι και ο λόγος που την Πέμπτη ο τέως πρωθυπουργός κάθισε στην Πολιτική Γραμματεία για περισσότερο από τέσσερεις ώρες διαπληκτιζόμενος με τους "εσφεγμενίτες" της Κουμουνδούρου -όπως αποκαλούν οι "βατοπεδινοί" ( Παππάς, Τζανακόπουλος, Σπίρτζης, Δούρου, Παπαδημούλης κ.α.) τους πιστούς (Φίλης, Σκουρλέτης, Τσακαλώτος κ.α.) στις αριστερές παραδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ- προκειμένου να συμφωνήσουν ακόμη και στις γραμματικές διατυπώσεις του κειμένου της πολιτικής διακήρυξης που θα διαβάσει απόψε στο φεστιβάλ της νεολαίας και με την οποίαν θα καλούνται οι προοδευτικοί πολίτες να ενταχθούν στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός, επίσης, είναι ο λόγος που ακόμη και για την εκλογή νέου γραμματέα του κόμματος στάθηκε αλληλέγγυος στον Πάνο Σκουρλέτη. Αν και ο ίδιος επιθυμεί την αλλαγή γραμματέα γνωρίζει ότι η πρόωρη ανακίνηση ενός τέτοιου θέματος οδηγεί σε διχασμό και πόλωση τον ΣΥΡΙΖΑ και ο δρόμος για το συνέδριο θα ναρκοθετηθεί με σοβαρές επιπτώσεις στην ενότητα της Κουμουνδούρου. Και επειδή αναφερθήκαμε στη θέση του γραμματέα να πούμε ότι η πιθανότητα να διαδεχθεί τον Πάνο Σκουρλέτη ο Νάσος Ηλιόπουλος είναι μεν σοβαρή, καθώς εκτός της εξαμελούς βουλευτικής ομάδας του Δημήτρη Τζανακόπουλου τον υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων βλέπουν με καλό μάτι και στελέχη της αριστερής αντιπολίτευσης των "53+", όμως ο Αλέξης Τσίπρας θα ήθελε το νούμερο δύο του ΣΥΡΙΖΑ να είναι γυναίκα. Η περίπτωση της Αχτσιόγλου είναι, λένε, ενδιαφέρουσα, αλλά δεν έχει το ειδικό βάρος για να χειριστεί με επάρκεια τις δύσκολες κομματικές υποθέσεις. Ούτε η περίπτωση της Δούρου συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες. Η προοπτική της κάηκε στο Μάτι. "Εάν η Ρένα, είχε ακούσει τον Αλέξη και είχε, με αφορμή την τραγωδία στο Μάτι, παραιτηθεί από περιφερειάρχης τώρα θα ήταν σίγουρα η επόμενη γραμματέας", μάς λέει άνθρωπος που γνωρίζει καλά τα παρασκήνια της Κουμουνδούρου. Και προσθέτει: "δεν άκουσε τότε τον Αλέξη και κατέληξε να γίνει τοξική. Και την περιφέρεια έχασε και η κομματική της ακτινοβολία περιορίστηκε". Πηγές από τα ηγετικά ενδότερα της Κουμουνδούρου υποστηρίζουν ότι εφόσον ο Τσίπρας επιμείνει να είναι γυναίκα η νέα γραμματέας του κόμματος τότε τις περισσότερες πιθανότητες τις συγκεντρώνει η Όλγα Γεροβασίλη, η οποία είναι συμπαθής και στους αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ και στους κεντροαριστερούς συμμάχους του. Το γεγονός ότι σήμερα είναι γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας είναι στα υπέρ της, όπως στα υπέρ της είναι και το ότι οι δύο κυβερνητικές θέσεις που είχε (Δημόσια Διοίκηση και Δημόσια Τάξη) δεν αφορούσαν την παραγωγή αγαθών, αλλά τη διοίκηση ανθρώπων και την οργάνωση επιχειρήσεων. Αδιαμφισβήτητα ένα κόμμα δεν είναι υπουργείο, είναι όμως μηχανισμός και η εμπειρία στη διαχείριση καταστάσεων είναι οπωσδήποτε πλεονέκτημα, λένε.

Μία ακόμη αλήθεια, που επίσης γνωρίζει πολύ καλά ο Τσίπρας, είναι ότι τα σοβαρά και σημαντικά θέματα που αφορούν τον προσανατολισμό, την ενότητα και τις προτεραιότητες των κομμάτων λύνονται μεν πριν, και όχι στη διάρκεια των συνεδρίων, όμως αυτό "γίνεται με συμπεφωνημένο τρόπο, μεταξύ των ηγετικών στελεχών, και όχι με εμπρηστική διάθεση ή επειδή έτσι κάποιου του κάπνισε", όπως συνομολογεί βουλευτής και ιστορικό στέλεχος της ανανεωτικής αριστεράς. Βέβαια, είναι αδύνατο να ελεγχθούν οι αντιδράσεις και ιδιαίτερα σε ένα αριστερόστροφο κόμμα που οι διαφωνίες και οι φραξιονισμοί είναι μόνιμο φαινόμενο σε όλη του την πολιτική διαδρομή. Παρά την προσπάθεια λοιπόν του Τσίπρα οι αντιθέσεις να επιλυθούν με τρόπο που θα βοηθήσουν στην πολιτική και εκλογική ενδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν όλοι συμφωνούν ότι από τη στιγμή που θα ανοίξει και επισήμως ο προσυνεδριακός διάλογος και μέχρι να γίνει, πιθανότατα στις αρχές Μαρτίου, το συνέδριο η εσωκομματική ένταση θα βαίνει αυξανόμενη. Ήδη στο παρασκήνιο οι αψιμαχίες ξεκίνησαν και τα εκατέρωθεν χτυπήματα μεταξύ των ομάδων καλά κρατούν.

Πάντως, στην παρούσα φάση το βασικό μέλημα του Τσίπρα δεν είναι να τιθασεύσει τις εσωκομματικές διαφωνίες, αλλά να μην εκδηλώνονται δημόσια οι προσωπικές διαφωνίες των βουλευτών και πρώην υπουργών του για τα έργα και τις ημέρες της κυβερνήσεώς του. Δεν τον ενοχλεί αν ο Σκουρλέτης πει ότι δεν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει κόμμα - σούπερ μάρκετ, αλλά εξοργίζεται όταν ο Τσακαλώτος επιτίθεται στον Παππά για τις πολιτικές που ασκήθηκαν και τις συμπεριφορές που υπήρξαν στο χώρο των Μέσων Ενημέρωσης και ιδιαίτερα για τη λεγόμενη διαπλοκή συμφερόντων. Ο Αλέξης δεν έχει πρόβλημα τα στελέχη του να τσακωθούν για τα κομματικά όργανα και σύμβολα ή ακόμη και για τις θέσεις που θα καταλάβουν στην κομματική ιεραρχία. Ξέρει ότι αυτά δεν είναι ελκυστικά όσον αφορά την εικόνα του κόμματος στην κοινωνία, όμως επειδή μπορούν να επιλυθούν εντός των τειχών, και με τον ίδιο σε ρόλο διαιτητή, δεν τον ενοχλούν ιδιαίτερα, ενώ όταν δεν ξεπερνούν κάποιο όριο λειτουργούν ακόμη και ως αιμοδότες της ζωντάνιας του κόμματος. Αντίθετα, οτιδήποτε αφορά αποκαλύψεις για λάθη και παραλείψεις της κυβέρνησής του, επειδή δίνουν επιχειρήματα στον Μητσοτάκη και τη ΝΔ, τον κάνουν έξω φρενών και ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που η υπόθεση Novartis, με την Προανακριτική για τον Παπαγγελόπουλο, μπορεί να τον φέρουν σε εξαιρετικά δυσχερή θέση, παρότι η νέα κυβερνητική πλειοψηφία δεν καταλογίζει στον ίδιον ποινικές ευθύνες για τους χειρισμούς που έγιναν στη διερεύνηση του πολιτικο-ιατρικού σκανδάλου.

Η ανασυγκρότηση της προοδευτικού χώρου και η πολιτικοεκλογική πάχυνση του ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας ξέρει ότι δεν μπορεί να γίνει με κομματικούς όρους και για διαδικαστικά θέματα. Καλές οι συγκρούσεις για τη μαρκίζα και για τη θέση που θα έχουν σ' αυτήν τα ονόματα των πρωταγωνιστών, όμως τα κόμματα δεν είναι θίασοι ή μουσικά σύνολα. Οι πολίτες τους διαλέγουν για τις θέσεις που διατυπώνουν και για τις λύσεις που δίνουν στα προβλήματά τους και όχι για το αν είναι τοξική η πασοκοποίηση, όπως αποφαίνεται ο Τσακαλώτος, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω και όπως με μπόλικη δόση χαιρεκακίας μάς λέει σύντροφός του, "φοβάται τη μόλυνση από το ΚΙΝΑΛ ο Ευκλείδης, αλλά δεν φοβήθηκε τη μόλυνση από το νεοφιλελευθερισμό της τρόϊκας, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και όλων όσοι του υποδείκνυαν τις μνημονιακές πολιτικές που εφάρμοσε με θαυμαστή ακρίβεια ως υπουργός Οικονομικών. Ο Ευκλείδης φοβάται την κεντροαριστερή μόλυνση, αλλά δεν άφησε τον Τσίπρα να μολύνει την οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ με τη μείωση του ΦΠΑ και τις 120 δόσεις για τις επιχειρήσεις, επειδή δεν το ενέκρινε η τρόϊκα. Άφησε τον Μητσοτάκη να ..μολυνθεί". Ο δρόμος προς το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει πολλές τέτοιες μπηχτές και άλλες πολύ χειρότερες. Η επιτυχία όμως του συνεδρίου θα κριθεί όχι από τις διακηρύξεις και τα λόγια, αλλά από την ικανότητα να οργανώσει αποτελεσματικά την αντιπολίτευση και να επανατοποθετήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στις ράγες για την κυβερνητική εξουσία. Καλοί είναι οι κομματικοί διαξιφισμοί και οι κομματικοί συσχετισμοί, αν όμως δεν οδηγούν στη επιστροφή στα κυβερνητικά έδρανα είναι για το θεαθήναι και για εσωκομματική κατανάλωση. Ο Τσίπρας και οι συν αυτώ θα κριθούν αν θα μπορέσουν με το συνέδριο τους, που τώρα αρχίζει, να δημιουργήσουν ένα νέο μπλοκ εξουσίας. Το δίλημμα δεν είναι: "νέο κόμμα ή ΣΥΡΙΖΑ", αλλά "αντιπολιτευτική ομάδα ή κυβερνητικός φορέας". Από αυτό θα κριθούν ο Τσίπρας, οι κομματικές φράξιες του ΣΥΡΙΖΑ και οι σύμμαχοί τους...

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.