ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Ο Έλληνας φωτογράφος μας μεταφέρει τις εμπειρίες του

Λασκαράκης: «Όταν φωτογραφίζεις ένα άγριο ζώο στη φύση, η ομορφιά είναι μεγαλύτερη από τον φόβο»

«Όταν φωτογραφίζεις ένα άγριο ζώο στη φύση, η ομορφιά του είναι μεγαλύτερη από τον φόβο σου. Όταν είσαι πολύ κοντά, νιώθεις την ίδια τη δύναμη του ζώου... Το δε βλέμμα του αιλουροειδούς, σε αφήνει άναυδο... Κάποια στιγμή φωτογράφιζα ένα λιοντάρι από απόσταση ενός μέτρου. Δεν ένιωθα ότι κινδύνευα, γιατί ήμουν μέσα σε τζιπ. Παρόλα αυτά, όταν έστρεψε το βλέμμα του πάνω μου, δεν μπόρεσα, χαμήλωσα το δικό μου, δεν μπορούσα να το κοιτάξω κατάματα. Το έβλεπα και σκεφτόμουν "ναι, είσαι ο βασιλιάς". Δεν έχω αισθανθεί ποτέ φόβο φωτογραφίζοντας άγρια ζώα... Συγκίνηση όμως, ναι, κάθε φορά. Όσες φορές και να το κάνεις, κάθε φορά είναι διαφορετική και θα μείνεις με το στόμα ανοιχτό, θα φωτογραφίσεις με το ίδιο πάθος και το πάθος είναι το παν όταν κάνεις κάτι τέτοιο...».

Με τις λίγες αυτές φράσεις, ο 46χρονος φωτογράφος τοπίου και άγριας ζωής, Πάνος Λασκαράκης, που παράλληλα διατηρεί φαρμακείο στα Ιωάννινα, δίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ μια πρώτη γεύση του τι σημαίνει να ταξιδεύεις σε όλον τον κόσμο φωτογραφίζοντας τοπία και άγρια ζωή, αλλά και οργανώνοντας ταξίδια ανά την υφήλιο, από την Αφρική μέχρι την Αρκτική, για όσους επιθυμούν να μοιραστούν τέτοιες εμπειρίες.

Όπως εξηγεί, δεν είναι μόνο τα μεγάλα αρπακτικά που σε συναρπάζουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον... Είναι και οι ήχοι και οι μυρωδιές. «Στην Ινδία, για παράδειγμα, οι ήχοι του δάσους είναι μια συνεχής μελωδία. Στην Αφρική ακούς μεν το λιοντάρι το βράδυ και νιώθεις ότι είναι δίπλα σου και θα ρίξει το lodge (κατάλυμα), αλλά στην Ινδία ολόκληρο το δάσος πάλλεται από ήχους... Πώς μυρίζει η ζούγκλα; Υπέροχα. Και μπορεί ανά χιλιόμετρο να έχει διαφορετική μυρωδιά. Επίσης αλλάζει ανά εποχή. Άλλη ζούγκλα βλέπεις, ακούς και μυρίζεις το καλοκαίρι, άλλη τον χειμώνα, άλλη την άνοιξη κι άλλη το φθινόπωρο, άλλα ζώα, άλλα φυτά, άλλοι ήχοι, άλλες μυρωδιές» λέει ο πολυβραβευμένος φωτογράφος.

Το πιο σημαντικό πράγμα που έμαθα φωτογραφίζοντας ανθρώπους σε όλον τον κόσμο είναι πόσο ίδιοι είμαστε όλοι...

Πέραν των τοπίων και των άγριων ζώων, έχει φωτογραφίσει και ανθρώπους, διάφορες φυλές και φύλα, έθιμα και παραδόσεις, από τους Κωδωνοφόρους της Δράμας "με την περπατησιά και τη στάση των 300 ετών", ως τους Μασάι στην Κένυα ή τους Χίμπα, που με τα σώματά τους βαμμένα κόκκινα και τα μαλλιά τους περίτεχνα φτιαγμένα, "κρύβονται" στη βόρεια Ναμίμπια, προσπαθώντας να μείνουν μακριά από τις σειρήνες του δυτικού πολιτισμού, παρότι γοητευμένοι ταξιδιώτες συρρέουν από όλο τον κόσμο για να τους δουν. «Το πιο σημαντικό πράγμα που έμαθα φωτογραφίζοντας ανθρώπους είναι πόσο ίδιοι είμαστε όλοι. Οι άνθρωποι κάτω από τις στολές των κωδωνοφόρων στη Δράμα και οι Μασάι έχουν τις ίδιες θλίψεις και βασικές ανάγκες, συχνά ακόμη και το ίδιο χιούμορ, όσο περίεργο και αν ακούγεται αυτό, θα σε "πειράξουν" για τα ίδια πράγματα.

Ο Πάνος Λασκαράκης

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.