ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Θα πάρετε έναν Χρυσό Λέοντα, αγαπητέ;

76η MOSTRA. Τα προγνωστικά δίνουν και παίρνουν, ο Μικ Τζάγκερ σφυρίζει αδιάφορα. Ζήτημα ωρών και το σφύριγμα της λήξης, παρέα με το πρωτοβρόχι που επιμένει. Ένας ροκ αστέρας επικεφαλής των διασημοτήτων της τελευταίας στιγμής. Για την ακρίβεια, αποβιβάζεται στο Λίντο συμμετέχοντας στο καστ ενός ιταλικού νεο-νουάρ με τίτλο «THE BURNT ORANGE HERESY». Η ταινία του Τζουζέπε Καποτόντι συμπληρώνει την τελετή της απονομής των βραβείων, εκτός συναγωνισμού εννοείται. Όπως και το ντοκιμαντέρ του Σον Έβανς «ROGER WATERS, US AND THEM», με πρωταγωνιστή την ψυχή των PINK FLOYD, ανάμεσα στη φαντασμαγορία ενός κονσέρτου και στις επικρίσεις εναντίον του Τραμπ και λοιπών ηγετών (Ερντογάν, Πούτιν, Νετανιάχου). Σάλο προκαλεί, επίσης, η εντυπωσιακή παρουσία της Κιάρα Φεράνι, της πλέον επιδραστικής περσόνας στον κόσμο της σύγχρονης μόδας, μ’ αφορμή την προβολή ενός ακόμα ντοκιμαντέρ («UNPOSTED»), που οι Ιταλοί συνάδελφοι χαρακτηρίζουν προσβλητικό για τα μέτρα της MOSTRA και «εργαλείο αλαζονικής προπαγάνδας», λες και προέρχεται από την Β. Κορέα κι όχι από το καθεστώς των social media.

O Tempora O Mores δεν μαθαίναμε στα λατινικά; Ναι, άλλοι καιροί, άλλη ήθη. Μελαγχολώ αναλογιζόμενος τις ομοιότητες ανάμεσα στις περιπτώσεις Θεράνι και Βαρουφάκη, αν εξαιρέσει κανείς την καταστροφική αμφιθυμία του Κ. Γαβρά μεταξύ ντοκουμέντου και αγιογραφίας. Σε συνέχεια, θαρρείς, μιας γενικευμένης πολεμικής σε κάθε δυνατό σημείο, ο Μπράιαν ντε Πάλμα δεν αρκείται στο masterclass αλλ’ ανακοινώνει τον τίτλο «PREDATOR» της βιογραφίας που ετοιμάζει, με ήρωα του Χάρβεϊ Γουαϊνστάιν, μεγιστάνα του Χόλιγουντ, κόκκινο πανί για τις νεοφεμινίστριες και συνώνυμο της παρενόχλησης.

Ένα ξέπλυμα την μέρα, τα φαντάσματα τα κάνει πέρα; Ο Χρυσός Λέων φαίνεται να δυσφορεί. Τόσες συγκρούσεις πάνω από την λιμνοθάλασσα, πώς να συγκεντρωθεί, πώς να συντονιστεί με την πρόεδρο Λουκρέσια Μαρτέλ και τα υπόλοιπα μέλη της κριτικής επιτροπής; Αν, για παράδειγμα, επικρατήσουν η υστερία, η υποκρισία και τα εξωκαλλιτεχνικά δεδομένα, ο Ρομάν Πολάνσκι πρέπει να θεωρηθεί προκαταβολικά ως .. αγνοούμενος. Αν, όμως, αντιμετωπιστεί δίχως προκαταλήψεις, η ταινία του «J’ ACCUSE», ταυτόχρονα «κατηγορώ» και στέρεη απεικόνιση μιας ολόκληρης εποχής, μιας νοοτροπίας κι ενός αδάμαστου σκοταδισμού, στο πλάι της υπόθεσης Ντρέιφους, επιβεβαιώνει την σφραγίδα του σπουδαίου σκηνοθέτη. Δίπλα του, ως δεύτερο μεγάλο φαβορί προβάλλει η ιταλική διασκευή του μυθιστορήματος του Τζακ Λόντον «MARTIN EDEN» από τον Πιέτρο Μαρσέλο. Έπονται, στην κούρσα των βραβείων, το ασπρόμαυρο «PAINTED BIRD» του Βάσλαβ Μαρκούλ εκ Τσεχίας και ο «JOKER» του Τοντ Φίλιπς, χάρη κυρίως στην πληθωρική ερμηνεία του Χοακίν Φίνιξ.

Ο Αμερικανός ηθοποιός έχει εδώ ισχυρό ανταγωνισμό, όπως θα συναντήσει και στην διαδρομή προς τα όσκαρ. Αντίθετα, οι γυναικείοι ρόλοι δεν εντυπωσιάζουν. Το κενό επιχειρεί να καλύψει κάπως η αγέραστη Γκονγκ Λι, Μάτα Χάρι περίπου του Ειρηνικού στο στυλιζαρισμένο και ασπρόμαυρο «SATURDAY FICTION» του Λου Γε, μεταξύ κατασκοπικού θρίλερ και ερωτικού δράματος, στη Σαγκάη του 1941, παραμονές του Περλ Χάρμπορ. Όχι, δεν πρόκειται για την «Καζαμπλάνκα» αλά κινεζικά. Επαρκέστερο, σίγουρα, το κινούμενο σχέδιο «Νο. 7 CHERRY LANE» του 80χρονου πια Yonfan, ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα, με φόντο τον Χονγκ Κονγκ μισόν αιώνα πριν, όταν οι διαδηλωτές, σ’ αντίθεση με τους τωρινούς, επιθυμούσαν την ένωση με την μητέρα Κίνα κι ύψωναν λάβαρα του Μάο.

Περιμένοντας την ετυμηγορία, ιδού στην εκπνοή του διαγωνιστικού προγράμματος το «WAITING FOR THE BARBARIANS» του Σίρο Γκουέρα, ώστε ο πρωταγωνιστής του Τζόνι Ντεπ να προστεθεί στις ντίβες του φινάλε.

Αν ένας τίτλος απειλεί τις ισορροπίες, έστω στο παραπέντε, δεν είναι άλλος από το «GLORIA MUNDI» του Ρομπέρ Γκεντιγιάν. Κοινωνικός ρεαλισμός, μια πολυμελής οικογένεια στη Μασσαλία, σεξ και μυστικά, πλουτισμός κι επιβίωση, ταξικές διαφορές κι αποκλίνοντα συμφέροντα, οικονομική κρίση κι ανθρωπιά, η Τρίτη ηλικία προδομένη από τα παιδιά της. Συγγενής του Κεν Λόουτς, ο Γαλλοαρμένιος βετεράνος, διεκδικεί μιαν διάκριση στ’ όνομα έστω της ειλικρίνειας, της συγκίνησης και της εναντίωσης στην πολιτική ορθότητα. Πριν από την επίσημη τελετή, η απονομή του τιμητικού Χρυσού Λέοντα καριέρας στην Τζούλι Άντριους. Το αλησμόνητο «VICTOR, VICTORIA», την σφράγισε ως αμφισεξουαλική περσόνα του σινεμά. Σήμερα, υποστηρίζει η ίδια, είναι μεγαλύτερη η ανάγκη για την Μαίρη Πόπινς. Μήπως έχει δίκιο;

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.