ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και μετά ξεκινούν οι γιορτές...

Για ορόσημο και για μεγάλη ευκαιρία ώστε -αλίμονο-, να επανασυσταθεί η Ελλάδα∙ έκανε λόγο στη Βουλή η Γιάννα Αγγελοπούλου, ήτις, ανέλαβε μετά πολλών βαΐων και κλάδων την προεδρία της επιτροπής «Ελλάδα 2021» που θα διαχειριστεί και θα καθοδηγεί, τοιουτοτρόπως, τις εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από την έναρξη της Επαναστάσεως∙ και, επέκεινα, την δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Ωστόσο, εκ πείρας (και επαρκούς γνώσεως), πλέον, όταν ακούμε τέτοια μεγαλειώδη και απαράμιλλα προτάγματα (που, αλήθεια, θυμίζουν το ηρωικό πλην καταφανώς αμφίσημο παιάνισμα : «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει / δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά / μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει / και μετά προς την δόξα τραβά»…), κάλλιο «να κρατάμε μικρό καλάθι»∙ καθότι, εμείς οι Έλληνες, καλοί είμαστε στις μεγάλες κουβέντες, τις φιέστες και τα δυνατά «Μπαμ – μπουμ», αλλά, σαν έρθει η ώρα των πράξεων και των λογαριασμών, βρισκόμαστε συνεχώς καταχρεωμένοι…

Τελευταία τέτοια φορά, άλλωστε, ήταν τότε∙ ναι, με την διεκδίκηση και ανάληψη των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 που (αν θυμάστε – που θυμάστε…), γίνονταν λόγος και κουβέντα για ιστορικό γεγονός (sic), και για μεγάλη ευκαιρία να γίνει η χώρα γνωστή, διάσημη∙ και, μέσω αυτού του γεγονότος, να προοδεύσει και να ευημερήσει! Οι Ολυμπιακοί αγώνες έγιναν, σπαταλήθηκαν φοβερή ενέργεια και πόροι, νοιώσαμε (ακόμη και οι πιο προβληματισμένοι), υπερηφάνεια και αυτοεκτίμηση∙ μόνο που στο τέλος, αντί να έρθει η… διασημότητα, η αναμενόμενη πρόοδος και η ευημερία, ήρθε αργά - αργά, ρυθμικά (και κάπως μουλωχτά που λένε), η κρίση, η κατάρρευση και η χρεοκοπία που μας ρεζίλεψαν κανονικά σε όλο το κόσμο. Οι Ολυμπιακοί αγώνες (και τα έργα που, ίσως, αποτέλεσαν την σταγόνα που ξεχείλισε τον ποτήρι για την είσοδο στην κρίση και την χρεοκοπία), όχι μόνο έμειναν ανεκμετάλλευτοι, αλλά, και μας έκατσαν βαριά στο στομάχι (όπως τα πολλά φασόλια ας πούμε), καθώς μπήκαμε στην εποχή των μνημονίων και κληθήκαμε να πληρώσουμε βαρύ λογαριασμό για όλα όσα δοξασμένα έγιναν πιο πριν…

«Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κ@λους!...» λέει αλληγορικά ο σοφός και, πράγματι, ατακαδόρος Λαός μας. Και δεν έχει άδικο, – καθόλου άδικο μάλιστα. Διότι, η «αυτογνωσία», η «αυτοεκτίμηση» και η «αξιοπρέπεια» για τα κατορθώματα ή την πρόοδο ενός Έθνους (που έχει εκπέσει πολλαπλώς της Ιστορίας), δεν διεκδικείται ούτε γιορτάζεται με δαπανηρές φιέστες και εκδηλώσεις, αλλά, από την ίδια την συγκρότηση, την συνεχή προσπάθεια και αγώνα του Λαού να προκόψει και, επιτέλους, να έρθουν καλύτερες μέρες για Όλους. Γίνεται σαφές λοιπόν (όσο και η δυναμική των συνθημάτων και των παραισθήσεων καλά κρατεί και είναι ισχυρότερη από την σύνεση και την Λογική σ’ αυτό το Τόπο), ό, τι αν είναι να πάθουμε τα ίδια με τους Ολυμπιακούς Αγώνες (όπου πρόεδρος πάλι ήταν η κ. Αγγελοπούλου), και στο τέλος να ματαιωθούμε συλλογικά ή εθνικά), καλύτερα… «να λείπει το βύσσινο» και η φαντασμαγορία των όποιων εορτών : ήσυχα – ήσυχα και φρόνιμα τούτη την φορά∙ θα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί και πιο συγκρατημένοι : να αναστοχαστούμε πρέπει (για τα μεγάλα και τα μικρά που έλαβαν χώρα) και όχι να εορτάσουμε «καίγοντας το πελεκούδι» για άλλη μια φορά. Τούτο, οπωσδήποτε, είναι το χρήσιμο και το σοβαρό όσο δύσκολο και αν είναι – όσο ακατόρθωτο και αν έχει καταλήξει πια…

Όθεν, καλές οι μεγάλες γιορτές (όταν γίνονται συμβολικά για να εκπαιδεύσουν και να καθοδηγήσουν θετικά), αλλά, σίγουρα, καλύτερη η σιωπή, η προσοχή και η εγρήγορση, ώστε, να φτάσουμε –αν είναι να φτάσουμε-, εκεί που είναι γραμμένο να φτάσουμε. Όλα τα υπόλοιπα είναι αμετροέπεια, φλυαρίες και εκ του πονηρού, διότι, ενέχουν και διαφόρων τύπων ρωμαίικες σκοπιμότητες. Τα γνωστά (και, φευ, πολυδοκιμασμένα) δηλαδή…

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.