ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Αυτόχειρας καπνιστής

"it’s time to go forward". Για να βγάλει κάποια στιγμή τον καημό που δεν κατάφερε να ελέγξει το πάθος του, απελπισμένος καπνιστής προσήλθε ο ίδιος στην Ασφάλεια. Μια ώρα αποχής από την αγαπημένη του συνήθεια, τον έκανε να ομολογήσει την παραβίαση του νόμου. Κάποιος μίλησε και για κατασκοπεία. Κατηγορείται ως πράκτορας της πιο ανθυγιεινής συνήθειας που βάζει σε κίνδυνο το κοινωνικό σύνολο.

Είναι τέσσερις το απόγευμα, έξω βρέχει και ο δρόμος είναι γεμάτος νερά και λακκούβες. Λίγο πιο πέρα είναι το γήπεδο της γειτονιάς και κολλητά το γιαπί που το βράδυ γινόταν το στέκι τους. Εκεί, έδεσαν οι φιλίες που κράτησαν δεκαετίες κι ας άλλαξε πόλεις και πατρίδα. Η φιλία για εκείνον ήταν στην κορυφή της πυραμίδας. Μαζί στο πρώτο θρανίο, στο πρώτο τσιγάρο, στην αποβολή. Παραμονή του Αγίου Νικολάου, χιόνιζε και κανείς δεν είχε διάθεση για εξισώσεις. Ήταν και η κοκκινομάλλα στο τελευταίο θρανίο, η Εύα, αρχηγός της ομάδας μπάσκετ, δηλωμένη αντικαπνίστρια και φανατική της υγιεινής διατροφής. Ήταν η εποχή που σε κάθε γωνιά της πρωτεύουσας ξεφύτρωνε και ένα vegan εστιατόριο. Η τεχνολογία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είχαν μπει ακόμα στη ζωή μας και ο κόσμος έψαχνε την επιβεβαίωση σε τσιγάρο και ποτό. Τα ζευγάρια δεν βρισκόντουσαν μέσω application ούτε μέτραγαν like. Άντε καμιά "καρδούλα" να ξεφύτρωνε στην τελευταία σελίδα των μαθηματικών ή στα ταλαιπωρημένα σακίδια.

Το Δημοτικό το τελείωσε στην Ναύπακτο, οι δυο γονείς εκπαιδευτικοί είχαν αλλάξει μέσα σε έξι χρόνια τρεις πόλεις και δυο νομούς . Ήρθε οικογενειακώς στην Αθήνα, στην αρχή στο Κουκάκι αλλά το διαμέρισμα ήταν μικρό και έτσι μετακινήθηκαν στην Καλλιθέα. Στη δευτέρα γυμνασίου άρχισε να τον ενδιαφέρει η κιθάρα και έφτιαξε το γκρουπάκι με τους δυο κολλητούς. Το πρώτο τραγούδι ήταν κάτι βαθυστόχαστοι στίχοι με μέταλ ήχο που ξεκούφανε τη γειτονιά αλλά ξεσήκωνε την τάξη. Στα πάρτι ήταν περιζήτητος γιατί με τη μουσική έγινε ξαφνικά πιο ανοιχτός και μπορούσε να επικοινωνεί με πολύ κόσμο και να μοιράζεται τα συναισθήματά του δημόσια. Το τσιγάρο δεν του άρεσε. Τον συγκινούσε πολύ όλη αυτή η ατμόσφαιρα που μαζεύονταν πίσω από τις τουαλέτες και κάπνιζαν κρυφά. Υπήρχε ένας αισθησιασμός όταν άναβε τσιγάρο και το έφερνες αργά στα χείλη του. Προσπάθησε τρεις φορές να κόψει το τσιγάρο. Την πρώτη φορά όταν πήγε στην Αμερική και γνώρισε την Σίντι. Το ξανάρχισε όταν χώρισε και γύρισε στην Ελλάδα για τις καλοκαιρινές διακοπές. Η δεύτερη απόπειρα να το κόψει ήταν όταν έκανε το πρώτο του παιδί. Το διαζύγιο τον διέλυσε και το έριξε στο τσιγάρο. Ο ίδιος γνώριζε ότι έκανε υπερβολές αλλά το συνειδητοποίησε όταν χτύπησε το καμπανάκι. Το έκοψε. Πριν δυο χρόνια, μια φίλη του μίλησε για την πρωτοβουλία akapnos.gr. Μια μη –καπνιστική πρωτοβουλία που επιχειρούσε να βοηθήσει στην απενοχοποίηση όσων ήθελαν να εφαρμοστεί ο αντικαπνιστικός νόμος αλλά δεν μιλούσαν. Δυο χρόνια εθελοντές στα πλαίσια της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας, αφιέρωσαν το χρόνο τους στην προσπάθεια ώστε να στηρίξουν τα άκαπνα μαγαζιά και όλους εκείνους που τα έψαχναν. Το ταξίδι στον άκαπνο κόσμο μας ξεκίνησε με την εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου. Δύσκολο να αφήσεις την εφαρμογή του στην διακριτική ευχέρεια των καταστηματαρχών.

Το μεγάλο στοίχημα όμως δεν είναι μόνο η προστασία των μη καπνιστών αλλά ούτε και η υποχώρηση της κουλτούρας του καπνίσματος. Τις τελευταίες μέρες ακούμε και διαβάζουμε σχόλια μέσα από τα οποία αναδύεται μια διχαστική διάθεση που μας θυμίζει άλλες εποχές. Ένας νέος εμφύλιος πόλεμος ξεκίνησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που τείνει να αναγάγει το κάπνισμα σε μορφή αντίστασης. Διαβάζοντας πλήθος σχολίων για την ιδεολογία της εκδικητικότητας που ενσάρκωσε ο αντικαπνιστικός νόμος, χωρίς το δικαίωμα να επιλέξει κανείς, συνεπικουρούμενος από την ηθική νομιμοποίηση της κατάδυσης , αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι ανάμεσα σε δυο στρατόπεδα. Το παθητικό κάπνισμα αποτελεί παραβίαση των ατομικών δικαιωμάτων καθώς όλοι γνωρίζουμε ότι προκαλεί θανάτους. Ήδη από το 1972 έχει αποδειχτεί η συσχέτιση του παθητικού καπνίσματος με την ανάπτυξη επικίνδυνων νόσων ενώ φαίνεται ότι πιο ευάλωτες κατηγορίες είναι οι γυναίκες που καπνίζουν παθητικά, τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι. Σήμερα το κάπνισμα θεωρείται η τρίτη αιτία θνησιμότητας και έχει καταστρεπτικές συνέπειες για την υγεία. Όμως, η στοχοποίηση των καπνιστών, η περιθωριοποίηση και ο στιγματισμός καταγράφουν μια ζοφερή καθημερινότητα. Από την απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους περάσαμε σε πρακτικές κατάδοσης. Το τηλεφώνημα που θα "καρφώσει" τον παραβάτη στις Αρχές και η αντιμετώπιση του καπνιστή ως δημόσιο κίνδυνο διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό .

Καμιά φορά τα τετραψήφια νούμερα "κατάδοσης" είναι το ίδιο αποκρουστικά και επικίνδυνα όπως το παθητικό κάπνισμα.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.