ΠΙΤΤΑΚΙΟΝ

Βλέποντας τη στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο προσφυγικό, με τις επιτάξεις και τα ΜΑΤ στα νησιά, καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι η πολιτική, πέραν των άλλων -πολλών, είναι η αλήθεια- χαρακτηρισμών που της έχουν αποδοθεί, είναι και η ικανότητα διαχείρισης του αβδηρητισμού και της ...λακαμίας.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΥΚΛΕΙΔΗ, Ο ΞΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΧΑΤΖΗΣΩΚΡΑΤΗ, ΟΙ ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΡΜΠΙΝ...

Το γεγονός μπορεί να πέρασε απαρατήρητο, αλλά για τους γνωρίζοντες καλά το παρασκήνιο και τα εσωτερικά της Κουμουνδούρου είναι ενδεικτικό της όξυνσης των αντιθέσεων στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Ποιό είναι αυτό; Η παραίτηση Τσακαλώτου από κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη συζήτηση για τα κόκκινα δάνεια. Ο τέως υπουργός Οικονομικών αρνήθηκε να μιλήσει όταν ο Τσίπρας άλλαξε τη γραμμή του κόμματος και έκανε το "ναι" στο νομοσχέδιο, "όχι". Ο Ευκλείδης επέμενε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να υπερψηφίσει το κυβερνητικό νομοθέτημα. Από μια άποψη ήταν συνεπής με τον εαυτό του, αφού όταν ήταν αυτός στη θέση του Σταϊκούρα προωθούσε, έχοντας τη σύμφωνη γνώμη του Τσίπρα, τις ρυθμίσεις που έφερε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και οι οποίες είχαν την "ευλογία" της τρόικας. Ο Αλέξης δεν ήθελε -για όσους τον γνωρίζουν δεν το άντεχε- να ψηφίσει από κοινού με τον Κυριάκο ένα νομοσχέδιο με το οποίο τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης (ΚΙΝΑΛ, ΚΚΕ, ΜΕΡΑ25) διαφωνούσαν.

Αποτέλεσμα της διαμάχης ήταν τη θέση του Ευκλείδη Τσακαλώτου να την πάρει ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, ο οποίος άλλωστε δεν είναι απλώς η "φωνή του Αλέξη", αλλά και από τους σκληρούς του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά την αντιπολίτευση και τις σχέσεις με την κυβέρνηση και τη δεξιά. "Καμία συνεννόηση, καμία συναίνεση, μόνο ρήξη με τη ΝΔ και τη δεξιά", εισηγείται ο τέως κυβερνητικός εκπρόσωπος. Και όχι μόνον στην οικονομία, αλλά εφ' όλης της ύλης, περιλαμβανομένων και των λεγόμενων εθνικών θεμάτων, τα οποία ο... Τζανακό, όπως τον αποκαλούν στην Κουμουνδούρου, τα προσεγγίζει φορώντας το μονόκλ του "αριστερού αντιεθνικισμου". Πάντως, και ανεξαρτήτως του επεισοδίου με τον Τσακαλώτο για ένα θέμα οικονομικής φύσεως -το οποίο σίγουρα αποκαλύπτει το διχασμό που επικρατεί στα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνον για το περιεχόμενο της αντιπολίτευσης, αλλά και ευρύτερα για την εφεξής πολιτική του πορεία- είναι βέβαιο ότι στην πορεία θα αναδειχθούν κι άλλοι, μικρότεροι ή μεγαλύτεροι διχασμοί. Και μεταξύ αυτών είναι και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Το ερώτημα που αρχίζει και κυκλοφορεί στην Κουμουνδούρου και απασχολεί σοβαρά τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ποια θέση θα πάρουν σε περίπτωση που η Άγκυρα συνεχίσει την προκλητική της συμπεριφορά και μετά τη συμφωνία με τη Λιβύη βγάλει και ερευνητικό σκάφος στην Ανατολική Μεσόγειο, μη λαμβάνοντας υπόψιν την ελληνική ΑΟΖ. Θα ακολουθήσουν τη ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ στην (βασίμως πιθανολογούμενη) γραμμή: "ήρθε η ώρα των φρεγατών"; Οι ενστάσεις είναι πολλές. Όχι μόνον γιατί το κόμμα έχει παράδοση στον πασιφισμό, αλλά και επειδή, όπως διατείνεται μερίδα στελεχών, στρατιωτική εμπλοκή στην Ανατολική Μεσόγειο είναι δύσκολο να υποστηριχθεί από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Μάλιστα, σε όσους τους φέρνουν το παράδειγμα του Ανδρέα Παπανδρέου το 1987 με το ωκεανογραφικό σκάφος Σισμίκ, αντιτείνουν ότι η σθεναρή στάση του τότε πρωθυπουργού απέδωσε επειδή η πρόκληση ήταν στο Αιγαίο, όπου όντως η χώρα μπορεί να στηρίξει και στρατιωτικά τα κυριαρχικά της δικαιώματα, και όχι στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Καστελορίζου, Κύπρου, Ρόδου και Κρήτης, όπου, εξ αντικειμένου, υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες στην ευδοκίμηση των ελληνικών επιχειρησιακών σχεδίων. Και βέβαια επειδή στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ισχυρή η τάση για την υπογραφή με την Τουρκία συνυποσχετικού για προσφυγή στη Χάγη προκειμένου να λυθούν οι ελληνοτουρκικές ή όποιες άλλες διαφορές σχετίζονται με την ΑΟΖ και την συνεκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου στη νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Σε κάθε περίπτωση, στην Κουμουνδούρου φοβούνται ότι τα ελληνοτουρκικά μπορεί να αποτελέσουν τη θρυαλλίδα που θα βάλει φωτιά στο σύνολο των πολιτικών πραγμάτων, μεταξύ των οποίων οπωσδήποτε είναι και οι εσωκομματικές υποθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Στελέχη της παλαιάς φρουράς, που προέρχονται από την ανανεωτική αριστερά, δεν κρύβουν άλλωστε την ανησυχία τους για τον βαθμό επιρροής των πασοκογενών στις εφεξής πολιτικές προσεγγίσεις του Αλέξη Τσίπρα όσον αφορά τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας. Φοβούνται μήπως το "εμβόλιο του Ανδρέα" ο τέως πρωθυπουργός θελήσει, εκτός από τον εαυτό του, να το κάνει και στον ΣΥΡΙΖΑ, μην υπολογίζοντας τις παρενέργειες που μπορεί να υπάρξουν σε όσους έχουν αλλεργία σ' αυτό το στέλεχος του (ιδεολογοπολιτικού) εμβολίου. Από την άλλη είναι αρκετοί -και πρωτίστως οι του παλαιού ΠΑΣΟΚ που έχουν προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ- οι οποίοι υποστηρίζουν ότι χωρίς πατριωτικά χαρακτηριστικά δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική και κατ' επέκτασιν πολιτική και εκλογική πλειοψηφία. Στην άποψη αυτή φαίνεται να έχει προσχωρήσει και ο Τσίπρας οπότε όσο αυξάνει η ένταση στα ελληνοτουρκικά τόσο θα δυναμώνει και το (νεο)πατριωτικό πρέσινγκ της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και στον, εκ πεποιθήσεως διαλλακτικό, Μητσοτάκη. Τουλάχιστον αυτό του εισηγούνται οι περισσότεροι ανδρεοπανδρεϊκοί νεοσύλλεκτοι της Κουμουνδούρου.

Το άλλο μεγάλο θέμα που διχάζει τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η στροφή προς τη σοσιαλδημοκρατία. Η νέα (και μεγαλύτερη) ήττα του Κόρμπιν στη Βρετανία προσθέτει και νέα φρύγανα στην εσωκομματική αντιπαράθεση. Μετά την ήττα του SPD στη Γερμανία ήρθε και η αποτυχία των Εργατικών για να ενισχύσει στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ εκείνες τις φωνές που υποστηρίζουν ότι η σοσιαλδημοκρατία είτε με δεξιό πρόσωπο είτε με αριστερό δεν έχει μέλλον στην Ευρώπη και κακώς ο Τσίπρας φλερτάρει με τους Ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες. Φέρνουν δε ως επιπλέον παράδειγμα την δραματική συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ και την εξαφάνιση, ουσιαστικά, του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος. Αντί ο Τσίπρας, μετά την ήττα στις εκλογές, να προσπαθήσει να ανακαλύψει ένα σύγχρονο και ελκυστικό ριζοσπαστικό αφήγημα που θα τον οδηγήσει κάποια στιγμή ξανά στα έδρανα της κυβερνητικής πλειοψηφίας επέλεξε να βγάζει λόγους σε μια από τις πολλές πράσινες συνιστώσες που εσχάτως ευδοκιμούν στην Κουμουνδούρου. Αντί να ψάξει να βρει τι πραγματικά έφταιξε και αποδοκιμάστηκε από τους ψηφοφόρους και πως μπορεί να τους επαναπροσεγγίσει προτιμά να διαλέγεται με τον Ραγκούση, τον Μπίστη, τον Μαντζουράνη, την Βάρτζελη για το έκαναν ή δεν έκαναν ο Ανδρέας και ο Γιώργος Παπανδρέου!

Αντί να μελετήσει την ιστορία των Εργατικών και πως από τη συντριβή του 1983 κατάφεραν να επανακάμψουν και για περισσότερο από μια δεκαετία να ηγεμονεύσουν, με τον "τρίτο δρόμο" του Μπλερ, στη Βρετανία αρέσκεται στα κουτσομπολιά για τη Φώφη και τα εναπομείναντα στο ΚΙΝΑΛ στελέχη του ιστορικού ΠΑΣΟΚ. Ο Τσίπρας για να επικρατήσει στρατηγικά στο χώρο του Κέντρου και της Αριστεράς και επιστρέψει, κάποια στιγμή, στη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων θα πρέπει να ανακαλύψει έναν "νέο δρόμο" και όχι να βαδίζει αγκαζέ με "σημαδεμένους" πολιτικούς του παρελθόντος.

Αντί λοιπόν ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η Φώφη και το ΚΙΝΑΛ να καθίσουν και να συζητήσουν για το πως μπορεί η Προοδευτική Παράταξη να ανασυγκροτηθεί και να καθοδηγήσει τις τύχες της χώρας τσακώνονται αν και ποιοι από αυτούς που πηγαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν και μέχρι πότε στο ΠΑΣΟΚ. Αντί ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του να εντρυφήσουν στα νέα δεδομένα και να καταστρώσουν μια στρατηγική που θα εκφράσει "τα παιδιά των μνημονίων" ασχολούνται με ποιο τρόπο θα εντάξουν στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ τα στελέχη, τους παράγοντες, τους υπουργούς, τους βουλευτές, τους πολιτευτές που έφεραν τα μνημόνια. Αντί να μαζέψει τα καλύτερα μυαλά της επικοινωνίας, της εργασίας, των επιχειρήσεων και της επιστήμης, μαζεύει τη Χρυσοβελώνη και τον Μωραϊτη. Τι να πει κανείς! Αντί να μελετήσει τις αιχμές και τις προτεραιότητες που χρειάζονται σήμερα η πολιτική, η οικονομία, η κοινωνία, η χώρα προτιμά να περιοδεύει ανα τας ρύμας και οδούς της επικρατείας για να γράψει στην Προοδευτική Συμμαχία τον ξάδελφο του Χατζησωκράτη!

Αντί να επικεντρώσει την προσπάθεια του στην εκπόνηση ενός Προγράμματος και ενός πολιτικού σχεδίου δεκαετίας αναλίσκεται σε δικολαβισμούς προς υπεράσπιση του Παπαγγελόπουλου για τη Novartis και της βουλευτού Κασιμάτη για το "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι", που ανάρτησε ως σύνθημα στο φέϊσμπουκ. Αντί να δημιουργήσει μια νέα πολιτική και εθνική ατζέντα με κεφάλαια την παραγωγή νέου πλούτου, την κλιματική αλλαγή, το δημογραφικό, την ψηφιακή εποχή, την G5 γενιά, τη μετανάστευση, τις νέες μεγάλες και παγκόσμιες απειλές για τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων αλλά και τις προκλήσεις που αναδεικνύονται από την τεχνητή νοημοσύνη, επιμένει, όπως δυστυχώς και τα άλλα κόμματα στο ρόλο του κράτους, στα εργατικά δικαιώματα, στις απεργίες, στην αστυνομική αυθαιρεσία, στον κομματισμό της διοίκησης, τη διάκριση των εξουσιών, τα ρουσφέτια και πολλά άλλα, που μπορεί να είναι σωστά, όμως πόρω απέχουν από τα πραγματικά και ουσιαστικά διακυβεύματα της εποχής και ειδικά τις αγωνίες και τις φιλοδοξίες των "παιδιών των μνημονίων"...

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Δηλαδή σ.Νίκο πιστεύεις ότι θα διαβάσει ο αγράμματος «ανά τας ρύμας…»και θα καταλάβει;

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.