ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Πάει και το ΝΑΤΟ (το ίδιο συνδικάτο)…

Ως «Εγκεφαλικά νεκρό» είχε χαρακτηρίσει τις προάλλες ο πρόεδρος της Γαλλίας, Μακρόν, το «Βορειοατλαντικό Σύμφωνο» ή αλλιώς πως (γνωστό ως) ΝΑΤΟ. Βεβαίως, γρηγορότερα ακόμη, την παρακμιακή υπόσταση και λειτουργία (αυτολεξεί), της «Συμμαχίας» είχε επισημάνει και ο ίδιος, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τράμπ, που απειλούσε θεούς και δαίμονες, πώς θα περικόψει τις εισφορές της Χώρας του εάν και εφόσον οι ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν τσοντάρουν, εν πολλοίς, κατ’ αντιστοιχία σε χρήμα και προσπάθεια. Αλλά, τούτες, ως φαίνεται, δεν προσέφεραν τα… αναμενόμενα, όθεν, βγάζουμε το συμπέρασμα ότι το, άλλοτε γηραιό και αμείλικτο ΝΑΤΟ∙ ναι, εκείνο που βομβάρδιζε χωρίς περίσκεψη προ εικοσαετίας την Σερβία και άλλα τινά, πνέει (τουλάχιστον όπως είναι σήμερα), τα λοίσθια. Και πνέει τα λοίσθια –δηλαδή, κοινώς καταρρέει-, όχι γιατί έχει απέναντί του κανένα νέο αντίπαλο – θηρίο, αλλά, -ιδού το παράδοξο, γιατί δεν το θέλουν πια ούτε και οι ίδιοι οι ΝΑΤΟικοί!...

Όμως, αλίμονο, από ευρωπαϊκής σκοπιάς το θέμα έχει Ιστορία όση, σχεδόν, και τα χρόνια που μετράει ο στρατιωτικός Οργανισμός : ο μεγάλος Ευρωπαίος ηγέτης Σ. Ντε Γκωλ (που είχε ένα άλλο Όραμα για την γηραιά ήπειρο), έβγαζε συνεχώς σπυράκια (!), όποτε άκουγε για ΝΑΤΟ, αλλά, τον καλμάριζε, τρόπον τινά, ο άλλος μεγάλος ηγέτης (της Γερμανίας αυτή τη φορά), Κ. Αντενάουερ που, ναι μεν, είχε περίπου την ίδια άποψη με τον Γάλλο Στρατηγό, αλλά, ένιωθε κιόλας την ανάγκη του, - ως ανάχωμα και ασπίδα αποτροπής ενός σοβιετικού επεκτατισμού προς τα δυτικά. Κοντολογίς : ενώ οι Ευρωπαίοι (κυρίως Γάλλοι και Γερμανοί, ήγουν, ο περίφημος «Γαλλογερμανικός Άξονας» που, αείποτε, προσπαθούσε να υπάρξει, να σταθεί και να υπερβεί την κατάσταση), κρατούσαν σοβαρές επιφυλάξεις για την δομή και την υπερίσχυση των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, τελικά, υποχωρούσαν κάτω από το θανάσιμο δίλημμα : «Ή το ΝΑΤΟ ή οι Σοβιετικές αρκούδες στο κατόπι σας»…

Από την στιγμή, όμως, που οι Σοβιετικές αρκούδες (και άλλα περίεργα ζωντανά του δάσους), εξαφανίστηκαν από μια σπάνια αρρώστια (!), άρχισε να εκλείπει και η σοβαρότητα του διλλήματος που έβαζαν οι «απελευθερωτές» Αμερικάνοι, ουσιαστικά, άρχισε η αποδυνάμωση της ουσίας του ΝΑΤΟ. Πιο ειδικά, μετά τους ανηλεείς βομβαρδισμούς του 1999 στην πρ. Γιουγκοσλαβία άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση του, μέχρι τότε (και μέχρι σήμερα), ρόλου του. Επομένως, η Γαλλία (λόγω στρατιωτικής ισχύος), και η Γερμανία (λόγω οικονομικής ισχύος), οφείλουν να πορευτούν πιο συνεκτικά, πλέον, στο δρόμο που χάραξαν οι ιστορικοί μεταπολεμικοί ηγέτες τους. Και τούτο, διότι, δεν έχουν να υπερασπιστούν μόνο τα συμφέροντά τους (που είναι πολλά), αλλά να στηρίξουν και να ενδυναμώσουν (παρά τις κεντρόφυγες και αποκλίνουσες), το ευρωπαϊκό διακύβευμα. Και να ασχοληθούν επιτέλους (με αυτό – τούτο που για άλλους λόγους δεν ασχολήθηκε σοβαρά το ΝΑΤΟ), με τον σημαντικότερο κίνδυνο που αντιμετωπίζει σήμερα η ισχύς, η συνοχή και η κοινωνική ευημερία της Ευρώπης : Τα ανθρώπινα κύματα «μεταναστών – προσφύγων» που εισβάλλουν στις εσχατιές της Ευρωπαϊκής επικράτειας, καθώς, και την καταπολέμηση των δικτύων και εκμεταλλευτών ανθρώπων που έχουν αθόρυβα, αλλά, διακριτά, υπερισχύσει. Τώρα, αυτό – τούτο, -όλο το θέμα, μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο και απαρχή δημιουργίας ενός «Ευρωστρατού» είναι έργο που αναμένουμε να δούμε. Πάντως, η συγκυρία καταδεικνύει, πλέον, ό,τι κάτι τέτοιο δείχνει εντελώς απαραίτητο…

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.