ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Το ραγισμένο βλέμμα της δυστυχίας...

Το βλέμμα ενός ανήμπορου παιδιού ραγίζει, θαρρείς, καταμεσής στο πέλαγος και σπάει (σαν κύμα στα βράχια) πάνω στο «πλωτό τείχος» που τού απλώνουν τώρα ως εμπόδιο που σκοτώνει. Η θραύση δεν φαίνεται να ακούγεται : άλλωστε, ποτέ δεν ακούγονται αυτού του είδους οι «θόρυβοι» που βιώνουν οι άνθρωποι κατάβαθα, όταν είναι να περάσουν από την ζωή στον θάνατο ή στα πέριξ της κολάσεως και της δυστυχίας. Πνιχτοί «θόρυβοι» της καρδιάς και της ψυχής του ανθρώπου όταν ανταμώνεται με το αδιανόητο – το ολότελα απροσδόκητο. Μέχρι εδώ φτάνει, λοιπόν, η ζωή που του έδωσαν όλοι οι μεγάλοι θεοί της φύσης και της κτήσης : ως το αφύσικο εμπόδιο (sic) που επινόησαν οι άνθρωποι για να καταργήσουν αυτή, την ίδια την φύση και την κτήση που, αλίμονο (!), ουδέποτε στάθηκε ισότιμα απέναντι στην ευτυχία και την δυστυχία, αλλά, ουδέποτε κατεργάστηκε τόσους φτηνούς τρόπους, ώστε, να «χτίσει τείχη» στο μέλλον των παιδιών της...

Κατανοούμε επαρκώς την ανάγκη -ίσως, βέβαια, και αναγκαιότητα-, των ανθρώπων της κάθε κυβέρνησης να προσπαθεί να αποδείξει ότι αντιστέκεται σθεναρά στην ροή του προσφυγικού και μεταναστευτικού ποταμού. Κατανοούμε, επίσης, ακόμη και κείνους που πείθουν φοβούμενοι (μη διαταράξουν την άσπιλη καθαρότητα και ησυχία τους) αυτούς - τούτους τους κυβερνητικούς ιστούς και μηχανισμούς άμυνας και φύλαξης των συνόρων.

Εκείνο, όμως, που δεν κατανοούμε -και είναι πράγματι ακατανόητο-, είναι το πώς τέτοιες δράσεις που υποτίθεται στηρίζονται σε, εξωφρενικά, υπέρογκα ποσά και στα καλύτερα μυαλά του είδους, υποτιμούν εαυτούς και αλλήλους και με περίσσιο ζήλο αντί να συνεισφέρουν θετικά σε φαινόμενα που είναι καταγεγραμμένα στην παγκόσμια ιστορία ως εντελώς φυσικά όταν ο πλανήτης ζυμώνεται, να απλώνουν την φαιδρότητα πάνω στα κύματα : να καταντούν, εκ των πραγμάτων, αστείοι...

Καθότι, ως αστείο και μόνο μπορεί να εκληφθεί το γεγονός ό,τι αποφασίστηκε (μετά από ώρες κρίσιμων συσκέψεων και διαβουλεύσεων), να απλωθεί ένα «πλωτό φράγμα» κάμποσων χιλιομέτρων επί της διαδρομής που ακολουθούν συνήθως οι πλεούμενες στρατιές των παρείσακτων εισβολέων μας. Έτσι (πιστεύουν) θα τρακάρουν πάνω του (οι άλλοι οι δύστυχοι), ή θα γίνεται αδύνατο το πέρασμα, όθεν, θα το σκέφτονται καλά – καλά πριν επιχειρήσουν την όποια διαφυγή!

Το αστείο χοντραίνει, μάλιστα, επαρκώς, όταν σκέφτονται (λέει), να επενδύσουν και κάποια εκατομμύρια σε αυτά τα «πλωτά φράγματα», όπερ σημαίνει αυτόματα και μαθηματικά, πώς από δω και πέρα, ανατολικά των νησιών του Αιγαίου μας, παύει να είναι ανοιχτή θάλασσα του κόσμου (των ψαριών και όλων των αμφίβιων όντων), και θα μετατραπεί άμεσα σε κάτι που θα ομοιάζει περισσότερο με μια απέραντη πλωτή φάκα, περίπου, σαν ιχθυοτροφείο! Τώρα, αν η φάκα αυτή που σκοτώνει (χρησιμοποιείται ευρύτερα και για στρατιωτικούς σκοπούς), βγάζει συνέχεια... τεχνικά προβλήματα, αποδειχτεί... μικρότερη των περιστάσεων ή... πιαστεί η ίδια πιο αδύναμη από τους αδύναμους που θα προσπαθήσει να πιάσει, είναι, επίσης, πολύ αστείο – φτάνει σχεδόν την φαιδρότητα. Πάντως, ακόμη και τα ψάρια το σκάνε από τα κλουβιά τους ή, ενίοτε, αλλάζουν και δρόμους διαφυγής όταν βρίσκονται σε μικρά και μεγάλα πελάγη...

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.