ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

70η ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ / Μπορεί η αγάπη να σκοτώσει τον ιό;

Μια (καλή) ταινία την ημέρα, τον ιό τον κάνει πέρα; Κάθε ουδέτερος παρατηρητής της Μπερλινάλε θα απαντούσε καταφατικά. Στα γραφεία της διοίκησης, όμως, όσο και στο Martin Gropius όπου στεγάζεται το Market, καμία μεταμφίεση δεν είναι ικανή να κρύψει την πραγματικότητα. Που δεν είναι άλλη από την άτακτη υποχώρηση των αγορών. Πως αλλιώς, θα πει κανείς, όταν λαχανιάζουν τα χρηματιστήρια Δύσης και Ανατολής; Δεν κυκλοφορούν άνθρωποι φορώντας μάσκες στις αίθουσες προβολών, ούτε αδειάζουν ξαφνικά τα αναρίθμητα ασιατικά εστιατόρια του Βερολίνου.

Κανείς δεν θα θυμόταν τον ιό, εάν δεν απουσίαζαν οι εκπρόσωποι του κίτρινου Χόλιγουντ από το γήπεδο των αγοραπωλησιών και οι οπαδοί του αμερικανικού star system από τις κοσμικές πρεμιέρες. Την ώρα που οι θεωρίες συνωμοσίας θριαμβεύουν στα δημοσιογραφικά πηγαδάκια και στις μπυραρίες, ο ιός που υπονομεύει το φεστιβάλ δεν έχει να κάνει με μυστικές υπηρεσίες, βιολογικό πόλεμο ή συμφέροντα φαρμακοβιομηχανιών. Βλέπεις τις συνέπειες άλλ´ όχι την καταγωγή τους. Φταίει απλώς ότι δεν ήρθαν οι Κινέζοι και οι βεντέτες; Οι τιμές των ακινήτων έχουν αγγίξει τα ύψη, όμως είναι κοινό μυστικό πως το κρατίδιο του Βερολίνου έχει χρεοκοπήσει και ζει χάρη στις επιδοτήσεις, προκαλώντας εσωτερικές έριδες, ακόμα και συνειρμούς συγκριτικά με την άτεγκτη αντιμετώπιση της Ελλάδας, για παράδειγμα.

Το διεθνές κλίμα, η μείωση του προϋπολογισμού και η αναζήτηση προσανατολισμού ευθύνονται, μάλλον, για τον «ψυχολογικό ιό» που διαπερνά την διοργάνωση, γυρεύοντας αντίδοτο στους τίτλους, στην ποιότητα, στην συγκίνηση και στους πρωταγωνιστές των ταινιών. Ύστερα από την Σιγκούρνι Γουίβερ, δυο ακόμα αστέρες συμπληρώνουν την ισχνή φέτος παρουσία του Χόλιγουντ. Ο Τζόνι Ντεπ ενσαρκώνει τον φωτορεπόρτερ Γιουτζίν Σμιθ στο «Μινιμάτα» του Άντριου Λέβιτας, για το σκάνδαλο της μόλυνσης στην Ιαπωνία εξαιτίας των αποβλήτων χημικού εργοστασίου. Ο Γουίλιαμ Νταφόε, πάλι, χάνεται σε περιδίνηση υπαρξιακή στην ασυνάρτητη «Σιβηρία» του Έιμπελ Φεράρα. Και επειδή η απουσία προσωπικοτήτων παγκόσμιας εμβέλειας βλάπτει σοβαρά το ανοσοποιητικό των φεστιβάλ, η παρολίγον πρόεδρος των ΗΠΑ κυρία Κλίντον καταφθάνει αυτοπροσώπως σε υποστήριξη του σίριαλ «Χίλαρι» με ηρωίδες την ίδια και την πολιτική γραφειοκρατία της Ουάσινγκτον.

Ενώ στην Βενετία ακυρώνουν το καρναβάλι και το ντέρμπι Γιούβε – Ίντερ κινδυνεύει να αναβληθεί, ο Ρομπέρτο Μπενίνι υποδύεται τον ξυλουργό που κατασκευάζει τον «Πινόκιο» στη νέα, σκοτεινή, προορισμένη για ενηλίκους εκδοχή του γνωστού παραμυθιού, από τον Ματέο Γκαρόνε. Όσο για τον Έλιο Γκερμάνο, προβάλλει κιόλας ως φαβορί για το βραβείο ερμηνείας, χάρη στην βιογραφία του Αντόνιο Λιγκαμπούε, ναίφ Ιταλού ζωγράφου, απο τον Τζόρτζιο Ντιρίτι με τίτλο «Hidden Away». Μοναξιά, λυρισμός και τρόμος, άσυλο και διώξεις, καταφύγιο στην τέχνη και στην ανθρωπιά. Παρόμοιο φόρο τιμής σε «ταλαιπωρημένους» από την Μορφωτική Επανάσταση συγγραφείς αποτελεί και το τολμηρό, ποιητικό ντοκιμαντέρ του Ζία Ζανγκ-Κε «Κολυμπώντας ώσπου η θάλασσα να γίνει μπλε». Ο σκηνοθέτης έρχεται στο Βερολίνο, ανταλλάσσουν υποκλίσεις με τον καλλιτεχνικό διευθυντή Κάρλο Τσατριάν, ενώ οι εδώ συμπατριώτες του κατακλύζουν το HAUS στην Φαζάνενπλατς. Καμία μάσκα, καμία καραντίνα. Μόνον απέραντος σεβασμός για τους κατατρεγμένους της Ιστορίας, μαζί με την αγάπη για το σινεμά και την νοσταλγία για μιαν πατρίδα που δεν υπάρχει πια, πριν από την παγκοσμιοποίηση και την ψηφιακή εποχή.

Στο διαγωνιστικό τμήμα ξεχωρίζει η «UNDINE», μεταφορά γνωστού ρομαντικού μύθου με την Υδάτινη Νύμφη καταδικασμένη να σκοτώσει τον εραστή που θα την προδώσει. Στη σύγχρονη διασκευή, η ηρωίδα, ειδική στην ιστορία του Βερολίνου, βρίσκει πάλι τον έρωτα στο πρόσωπο ενός δύτη αλλά οι συμπτώσεις τους παραμονεύουν. Παρελθόν και παρόν, φαντασία και ρεαλισμός, αρχιτεκτονική και χαρακτήρες, σμίγουν ερεθιστικά όπως και σε προηγούμενα έργα του Κρίστιαν Πέτζολντ («Barbara», «Yella», «Η πτήση του Φοίνικα» ). Οι δύο πρωταγωνιστές, Πόλα Μπίρ και Φράντζ Ρογκόβσκι επιβεβαιώνουν την χημεία τους ( «Transit» ), κάτι που δεν συμβαίνει απολύτως μεταξύ του πάθους, του πολιτικού σχολίου, του μελοδράματος και των υψηλών φιλοδοξιών του Γερμανού δημιουργού. Σίγουρα, μια ερωτική εξομολόγηση του σκηνοθέτη στην πόλη του, την γερμανική πρωτεύουσα με την σλαβική ονομασία. Ναι, η αγάπη δείχνει να είναι η μόνη ικανή να νικήσει τον κάθε λογής ιό. Επί της οθόνης, έστω. Tschüss.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.