ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

70η ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ / Η... Πέππα που συγκίνησε τον Χοακίν Φίνιξ

Η σπασίκλα μαθήτρια που ηττήθηκε στις τελευταίες προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ εξακολουθεί να διχάζει. Το τετράωρο ντοκιμαντέρ για την ζωή, τα πιστεύω, τους αγώνες και τα λάθη της δεν κάνει την Χίλαρι Κλίντον συμπαθέστερη. Όμως η ίδια, άθελά της, με την παρουσία της και μόνον, ανεβάζει επιτέλους τον σφυγμό της Μπερλινάλε. Υπαινιγμοί για τον Ομπάμα, ολομέτωπη επίθεση στον Τραμπ. Η δημοκρατία κινδυνεύει, προειδοποιεί στην χειμαρρώδη συνέντευξή της, από τον σημερινό ένοικο του Λευκού Οίκου που οφείλει αρκετά στην ανάμιξη του Πούτιν.

Από την ανάμιξη στην ανάφλεξη, δεν θέλει και πολύ τα Μίντια να εμπλέξουν την καγκελάριο Μέρκελ (κυκλοφορεί και γι' αυτήν άλλο ντοκιμαντέρ) στην ρευστή παγκόσμια ισορροπία, ύστερα από τους κλυδωνισμούς του γερμανικού πολιτικού συστήματος. Αναβίωση του ψυχρού πολεμικού κλίματος στην πόλη που πλήρωσε πανάκριβα την αναμέτρηση Δύσης και Ανατολής; Πολλά έχουν αλλάξει, ακόμα και η κοινωνική γεωγραφία. Τώρα, οι Ρώσοι προτιμούν το δυτικό Βερολίνο, ενώ οι Αμερικανοί επενδύουν στο ανατολικό, εκεί όπου δέσποζαν επί Τείχους οι σοβιετικοί και ο υπαρκτός σοσιαλισμός.

Επί της οθόνης, πάντως, εκτυλίσσεται μια παράδοξη αμερικανορωσική σκυταλοδρομία. Δύο γυναικείες υπογραφές, από την μια, δίδυμο αρσενικό από την άλλη. Και ο Χοακίν Φίνιξ, με το όσκαρ ζεστό ακόμα, σε ρόλο ειδικού μεσολαβητή. Πιο συγκεκριμένα, η Κέλλυ Ράινχαρντ κερδίζει τις εντυπώσεις με ένα αντι-γουέστερν, το «First Cow». Η φιλία του νεαρού μάγειρα και του κινέζου μετανάστη, κάπου στο Όρεγκον του 19ου αιώνα, ανάμεσα σε τυχοδιώκτες και παρθένες εκτάσεις, πριν οι πιστολέρος και οι πολυεθνικές δολοφονήσουν το αμερικάνικο όνειρο. Την ακολουθεί, προηγούμενη στα προγνωστικά για τις βραβεύσεις, η Ελίζα Χίτμαν που εκπροσωπεί το ανεξάρτητο σινεμά με το «Never Rarely Sometimes Always», το κοινωνικό δράμα με ηρωίδα μιαν 17χρονη στην σύγχρονη Πενσυλβάνια της ανεργίας και της έλλειψης ευκαιριών.

Όσο για την πληθωρική, γεμάτη ενέργεια και ρεαλισμό, ρωσική σχολή την αντιπροσωπεύει ο Ίλια Κραζανόφσκι, φέρνοντας στο φως ένα μυστικό πείραμα στη διάρκεια της σταλινικής περιόδου, με φόντο μια καντίνα και δυο σερβιτόρες μεταξύ ερώτων δίχως αύριο, επιστημόνων, αξιωματικών και στελεχών της KGB, υπό τον τίτλο «DAU, NATASHA». Ο Χοακίν Φίνιξ δεν εμφανίζεται πουθενά. Το όνομα του όμως φιγουράρει στην λίστα των παραγωγών του πλέον σπάνιου, ίσως, αν όχι και πρωτότυπου έργου της φετινής διοργάνωσης. Σχεδόν έναν αιώνα μετά από τον γερμανικό εξπρεσιονισμό, όταν δηλαδή το σινεμά περνούσε δειλά δειλά από την εποχή του βωβού σε αυτήν του ομιλούντος, ο Βίκτορ Κοσακόβσκι περικυκλώνει μια φάρμα και εστιάζει στην καθημερινή ζωή δύο αγελάδων, αρχικά, ενός μονοπόδαρου κόκορα, στη συνέχεια, και ενός θηλυκού χοίρου με μια ντουζίνα γουρουνάκια. Το «GUNDA» δηλώνει ντοκιμαντέρ ενώ είναι πολλά περισσότερα. Όχι μόνον επειδή διαψεύδει τον Μπίσμαρκ που έλεγε ότι «ο κόσμος δεν πρέπει να γνωρίζει πως φτιάχνονται οι νόμοι και τα λουκάνικα». Αλλά επειδή, ενώ η κάμερα επιβεβαιώνει την συμπάθεια των χοίρων για την βρωμιά, αμφισβητεί βαθιά τα ηθικά στερεότυπα που δανείζεται η ανθρώπινη γλώσσα από το ζωικό βασίλειο. Αν ο Μπέργκμαν στην «Περσόνα» διεισδύει στην ψυχοσύνθεση των ηρωίδων του, ο ρώσος σκηνοθέτης μεταμορφώνει τους δικούς του πρωταγωνιστές σε «χαρακτήρες», ειδικά στην περίπτωση της μητέρας-γουρούνας, μόνης και απελπισμένης όταν φθάνει το ανθρώπινο συνεργείο-σφαγείο, απομακρύνοντας και στερώντας της τα παιδιά της. Μια ταινία υβρίδιο, ύμνος στην συναίσθηση των βιολογικών ειδών που ο άνθρωπος προτιμά να αποκλείει από την συνολική θέαση του κόσμου και της ζωής.

Σινεμά καθαρό, χωρίς διαλόγους και αφηγητή. Τα σχόλια περιττά, επίσης.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.