ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Έσχατη γραμμή άμυνας είναι η γλώσσα μας…

Ο μείζον ποιητής (και διπλωμάτης μας) Γιώργος Σεφέρης έχει, ήδη, παραλάβει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1963 από τον Σουηδό Βασιλιά∙ και απευθύνεται, πλέον, με απαράμιλλη υψηλοφροσύνη προς την κατάμεστη (από βραβευθέντες και επισήμους) αίθουσα των Επιστημών. Και με περίσσια σοφία -πως αλλιώς άλλωστε-, ο Παγκόσμιος Έλληνας λέγει, μεταξύ άλλων σπουδαίων, τα εξής : (…) «Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στην Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό, παρά τον αγώνα του λαού του, την θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο Τόπος μας, αλλά, η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που την χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται : δέχτηκε, βέβαια, τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα» (…)

Επαναλαμβάνουμε, βέβαια, εδώ το γνωστό «ψυχογραφικό μότο» του Σεφέρη, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά, για να τονίσουμε για μια φορά ακόμη την κρισιμότητα που έχει η ελληνική γλώσσα μέσα στην διαχρονία του ελληνικού έθνους και ευρύτερα του ελληνισμού. Παρ’ ότι ο Τόπος μας λεηλατήθηκε πολλάκις και σε όλα τα επίπεδα από ισχυρότερες αυτοκρατορίες μέσα στην Ιστορία, παρ’ ότι έφτασε στην παρακμή εκείνη ακόμη και να ξεχαστεί ή και να αλλοιωθεί σοβαρά ο χαρακτήρας του συσχετικά με το παρελθόν, η ελληνική γλώσσα επέδειξε την δύναμη του Είναι της και της σύστασής της και άντεξε. Και όχι μόνο αυτό : επικυριάρχησε, κιόλας, σε διάφορα έμπεδα, καθώς, αφενός τα «ελληνικά γράμματα», οι Έλληνες λόγιοι και επιστήμονες δεν έλειψαν ποτέ από το προσκήνιο∙ και αφετέρου, ο Ελληνικός Λαός, -τέλος πάντων, οι Λαότητες που κατοικούσαν σε αυτό «ακρωτήρι»∙ δεν έπαψαν ποτέ από την αρχαιότητα μέχρι τα σήμερα -όποιες και να ήταν οι συνθήκες-, να μιλούν και να γράφουν την ελληνική γλώσσα…

Όθεν, η ελληνική γλώσσα δεν είναι άλλο ένα γλωσσικό εργαλείο στην σειρά των γλωσσικών εργαλείων που, μες την Παγκόσμια Ιστορία, παρουσιάστηκαν (σ.σ.: και άλλες γλώσσες μεγάλων λαών παρουσιάστηκαν και όπως αυτοί – τούτοι οι λαοί εκφυλίζονταν χάνονταν ολότελα κι αυτές) : είναι, κοντολογίς, το ίδιο, το «μυστικό» υπαρξιακό όπλο που λειτουργεί –εφόσον αντέχει ανανεώνεται και μεταδίδεται-, τρόπον τινά, ως και το σωσίβιο αυτού του Τόπου που ήταν, αείποτε, σταυροδρόμι και γέφυρα πολλών πληθυσμιακών μετακινήσεων και για τούτο, ακριβώς πολυπόθητος θύλακας διάφορων φιλόδοξων κατακτητών. Τούτο πρέπει να το κατανοήσουμε κατάβαθα και με σαφήνεια όλοι μας. Ιδιαίτερα τώρα, που το Σεφερικό «ακρωτήρι» –η μικρή μας Πατρίδα, κλυδωνίζεται πολυποίκιλα ή δέχεται και θα δεχτεί περισσότερο από κάθε άλλη φορά την «επίθεση» από μετακινούμενους πληθυσμούς όχι μόνο της Ασίας, αλλά, και από αλλού, η επιμονή πάνω σ’ αυτή, η καλλιέργειά της και η ανάπτυξή της, θα πρέπει να γίνει το κύριο καθήκον μας…

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Μπράβο μεγάλε

    ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.