ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο Τράμπ, αλήθεια, πόσα τσιπάκια να θέλει;...

Να ήταν μονάχα ο κορωνοϊός ; Να ήταν μονάχα η καραντίνα με τα απρόβλεπτα ψυχοσωματικά στρες που υποκρύπτει (η κλεισμάρα), και καραδοκούν να εκφραστούν άμεσα ; Ή να ήταν μονάχα η οικονομική ζημία που υπέστη η Παγκόσμια και εγχώρια Οικονομία – κάτι που θα το ζήσουμε καλά στο πετσί μας και θα πληρώσουμε σύντομα ; Εδώ, αλήθεια, είναι σα να άνοιξαν «ξαφνικά οι ουρανοί», πλην, όμως, αντί να ρίξει τον κατακλυσμό (όπως ήταν παλιά το κλασσικό και αναμενόμενο), βρέχει ακατάπαυστα πρωτοφανείς καταστάσεις : κατάρρευση χρηματαγορών, τρομοκρατικά χτυπήματα, ανοίκειες προκλήσεις και σκοπιμότητες και, βεβαίως, πολύ – πολύ αίμα. Κοντολογίς : στο Κόσμο αυτόν και έτσι όπως είναι, ως φαίνεται, ...«κάνει ο καθένας το δικό του!», χωρίς αυτό να σημαίνει, κιόλας, ό,τι θα λογοδοτήσει κάπου ή θα ελεγχθεί από κάπου ικανοποιητικά. Βιώνουμε, δηλαδή, το απόλυτο χάος (ενός μεταιχμίου εποχών), και αν όχι το απόλυτο χάος, βιώνουμε την απόλυτη σύγχυση : έχουν χαθεί ολότελα, οι παλιές, μεγάλες και σταθερές αξίες...

Πάρτε και κρίνεται, επί παραδείγματι, την ηγεσία του Κόσμου επειδή από κει ξεκινάνε, τρόπον τινά, όλα. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ο πρόεδρος των ΗΠΑ –ήγουν ο πλανητάρχης, ήταν το απόλυτο σύμβολο εξουσίας που, όμως, όφειλε να σέβεται άπαντες τους θεσμούς και τα κράτη ανά τω Πλανήτη. Επί Ντ. Τράμπ (!), όμως, στην προεδρία, ο «πλανητάρχης» ναι μεν παραμένει το απόλυτο σύμβολο εξουσίας (αν και υπάρχουν ενστάσεις και σε αυτό), πλην όμως, δεν σέβεται κανένα θεσμό ή κράτος με την έννοια ότι δεν του καίγεται κανένα καρφί για κανέναν : τους έχει γράψει όλους, ...όχι στα παλαιότερα των υποδημάτων του (ένεκα του γεγονότος ότι δεν έχει παλιά υποδήματα αλλά όλα είναι καινούργια και πανάκριβα), αλλά, στα πιο χρησιμοποιημένα κοστούμια του, και πορεύεται αλά Ναπολέων Βοναπάρτης, Χειμώνα καιρό προς την Μόσχα...

Ας πάρουμε τώρα και το αντίστροφο αντίστοιχό του σαν γεωπολιτική και γεωοικονομική ισχύς : Μέχρι πριν λίγα χρόνια, ο Κινέζος Πρόεδρος και, παράλληλα, Γ.Γ του Κινέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος, ούτε γραμμένη δεν ήθελε να δει την λέξη «Καπιταλισμός», -όχι να εργαστεί γι’ αυτόν. Σήμερα, ο πρόεδρος της Κίνας (ο βαρύς κι ασήκωτος Σι Τζίνπινγκ), συνεχίζει μεν να ελέγχει το Κ.Κ.Κίνας και δηλώνει φανατικά «Κομμουνιστής», λειτουργεί δε, όμως, ως ο πιο καπιταλιστικός και ιμπεριαλιστικός βραχίονας επί γης : δεν αφήνει να πέσει τίποτε κάτω (!), ή αν πέσει και πάει κατά λάθος στο φτωχό λαό του (που κάνει μεροκάματα του 1 έως 2 ευρώ) γίνεται ένας κανονικός φασίστας (!!), που δεν καταλαβαίνει τίποτα από φτώχεια και, αν πει να κουνηθεί και κανένας, πάνε όλοι μαζί στα αζήτητα! Αυτά βλέπουν και οι άλλοι Κομμουνιστές ανά τον Κόσμο και είναι έτοιμοι να «λαλήσουν» που ένας κομμουνιστής επαναστάτης εκμεταλλεύεται τόσο βάναυσα την εργατική τάξη...

Ας μη πούμε εδώ, ασφαλώς, τίποτε μεγάλο και για την ηγεσία της δικής μας χώρας που έχει «λαλήσει», ως γνωστό, προ πολύ καιρού (και μαζί μ’ αυτή και όλος ο κοσμάκης) : Παλιότερα γνωρίζαμε ό,τι κυρίως λόγω λαθών της ηγεσίας της η Ελλάδα ήταν μια χρεοκοπημένη χώρα που, όμως, αλίμονο, συνέχιζε να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να ξεχρεωθεί. Σήμερα πάλι, γνωρίζουμε ό,τι η Ελλάδα είναι μια χρεοκοπημένη χώρα, πλην όμως, πλέον, γνωρίζουμε άριστα ό,τι... προσπαθήσουμε δεν προσπαθήσουμε, δεν θα ξεχρεωθούμε ποτέ! Γιατί, άραγε, λοιπόν, οι ηγέτες μας, μάς λένε να προσπαθήσουμε κι άλλο, ενώ γνωρίζουν πολύ καλά ό,τι δεν θα ξεκολλήσουμε ποτέ απ’ τον πάτο που κολλήσαμε ; Για να πείσουν τον εαυτό τους (;), -ίσως, ή για να πείσουν αυτούς που δεν πείθονται πλέον με τίποτα, καθότι, το «έργο έχει ξαναπαιχτεί και δεν λέει τίποτα» ; Πολύ πιθανό, βέβαια, να νομίζουν και τα δύο, διότι, όπως είπαμε, έχουν προ πολύ καιρού «λαλήσει» και ο καθείς «λαλημένος» έχει το ακαταλόγιστο του γνωστού και μη εξαιρετέου λαλημένου (σ.σ.: του κανονικού τρελού)...

Ας φορέσουν, λοιπόν, πρώτα σε όλους αυτούς πειραματικά -προς Θεού όχι την παλιά λαιμαριά-, αλλά, το μυθικό τσιπάκι (αυτολεξεί), που θα κρίνει και θα ελέγχει (λέει), το μέλλον του κόσμου έτσι, ώστε, να δούμε, επιτέλους, κι εμείς, πως δουλεύει (και τι εξωφρενικά κακό θα κάνει), για να το βάλουμε, τέλος πάντων, ή να μη το βάλουμε (που θα το βάλουμε...). Τουλάχιστον θα γνωρίζουμε τα... «ζορίσματα» που θα νοιώσουν όλοι τους και, κάτι θα μάθουμε να αποφεύγουμε...

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.