ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο μύθος των πρωτόγονων Βαλκανίων

Εδώ είναι Βαλκάνια. Στην οθόνη της τηλεόρασης ο Βαλκάνιος τουρίστας κοιτάζει με μια έκφραση απορίας τον φακό. Μετά το άνοιγμα των συνόρων χιλιάδες Βαλκάνιοι τουρίστες έφτασαν στο τελωνείο του Προμαχώνα, αρκετές ώρες, προτού ανοίξουν τα σύνορα. Η Ελλάδα είναι ο δικός του τουριστικός προορισμός. Στην εποχή της πανδημίας φαίνεται ότι ευνοούνται οι οδικές μετακινήσεις, με τον οδικό τουρισμό να καλύπτει περίπου το ένα τέταρτο του συνόλου των τουριστών που έρχονται στην Ελλάδα. Από αυτούς τους τουρίστες πάνω από επτά εκατομμύρια, πέρσι κατευθύνθηκαν στις παραλίες της Βορείου Ελλάδας αλλά και στη Θάσο και τη Σαμοθράκη.

Βούλγαροι, Σέρβοι, Ρουμάνοι και υπόλοιποι εδώ και δεκαετίες φορτώνουν τα υπάρχοντά τους στο αυτοκίνητο και κατεβαίνουν να απολαύσουν τη θάλασσα της Χαλκιδικής.

Οι περισσότεροι επιλέγουν τη Βόρεια Ελλάδα για τις καλοκαιρινές διακοπές, ενώ κάποιοι από αυτούς έχουν αγοράσει εξοχικές κατοικίες, δημιουργώντας φιλίες με το ντόπιο πληθυσμό. Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΟΤ γύρω στο 1.500.000 Βούλγαροι και άλλοι σχεδόν τόσοι Ρουμάνοι, επισκέφτηκαν πέρσι τη χώρα μας. Οι προτιμήσεις διαφέρουν και κάθε χώρα έχει τα στέκια της. Οι Βούλγαροι λατρεύουν τη Χαλκιδική. Θα τους δεις να το καλοκαίρι να κολυμπάνε στις παραλίες της Κασσάνδρας και της Σιθωνίας. Για τους Ρουμάνους, οι οποίοι ταξιδεύουν οδικώς, η Θάσος είναι ο απόλυτος καλοκαιρινός προορισμός ενώ το ίδιο ψηλά στην προτίμησή τους βρίσκεται η Σαμοθράκη. Όσο για τους Σέρβους που πέρσι ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο, δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στη Χαλκιδική αλλά και την Πιερία όπως και τις περιοχές Βρασνά και Ασπροβάλτα.

Δεν είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τους Βαλκάνιους τουρίστες. Οι Βαλκάνιοι παραθεριστές είτε μένουν σε τουριστικά καταλύματα είτε σε τροχόσπιτο δείχνουν τον ίδιο ενθουσιασμό για τις πλαζ της Χαλκιδικής. Τα παιδιά τους τρέχουν πάνω κάτω στην παραλία, παίζουν, φωνάζουν και δύσκολα αποχωρίζονται τους φίλους και το παιχνίδι. Οι περισσότερες οικογένειες περνάνε όλη τη μέρα στην παραλία κουβαλώντας τα ψυγεία με τις παγωμένες μπύρες, τα ταπεράκια και τη χαρούμενη διάθεση. Διόλου τυχαίο που σε αρκετές ταβέρνες και καφετέριες τα γκαρσόνια μιλούν Σέρβικα, Βουλγάρικα και Ρουμάνικα. Το ότι έρχονται κάθε χρόνο στο ίδιο μέρος τους δίνει έναν αέρα οικειότητας που δύσκολα να τον συναντήσεις σε Γερμανούς και λοιπούς. Δυστυχώς η ζοφερή επιδημιολογική εικόνα των Βαλκανίων όπου καταγράφεται σταθερά αυξημένος αριθμός κρουσμάτων της πανδημίας ανάγκασε την κυβέρνηση να πάρει μέτρα, ανακόπτοντας τις ουρές χιλιομέτρων στον Προμαχώνα. Την ίδια ώρα που ο τουρισμός από τα Βαλκάνια βρίσκεται σε οριακό σημείο, ο Δήμαρχος Χαλκιδικής, Στέλιος Βαλιάνος μαζί με τους επιχειρηματίες συνεχίζει να επενδύει στην επόμενη μέρα, αναδεικνύοντας τις γαστρονομικές ιδιαιτερότητες της περιοχής.

Οι γυναίκες των τοπικών συλλόγων της Ιερισσού, άνοιξαν τους τζελεμεντέδες που ήταν σε κάποιο συρτάρι παρατημένοι από τις μανάδες τους και έστησαν ένα μεγάλο τραπέζι για τους εκπροσώπους του Τύπου. Πιάτα όπως το ψάρι Ορκίνι, που αλιεύεται στα νερά της Ιερισσού, σουπιές με μάραθο, σαλάτα με παπούδια (φασόλια μαυρομάτικα), σαλάτα με τρέβλα (γλιστρίδες),χταπόδι μαγειρευτό δεν άφησαν κανένα ουρανίσκο ανικανοποίητο. Στο καλοκαιρινό τραπέζι που στήθηκε στο λιμάνι της Ιερισσού και για το οποίο φρόντισαν επίσης ο Σύλλογος Φίλοι Περιβάλλοντος Ιερισσού και ο Πολιτιστικός Σύλλογος "Κλειγένης" περίοπτη θέση είχαν τα τοπικά γλυκά, όπως η φημισμένη κολοκυθόπιτα που λατρεύουν οι Βαλκάνιοι. Μπορεί η εξάπλωση του κορονοϊού στις γειτονικές χώρες να έχει πονοκεφαλιάσει κυβέρνηση και επιχειρηματίες, ωστόσο παραμένει η ελπίδα ότι στο τέλος οι Βαλκάνιοι θα σώσουν την παρτίδα για τον τουρισμό της Βόρειας Ελλάδας.

"Τα Βαλκάνια κέντριζαν τη φαντασία της Δύσης μόνο σε περιόδους πολέμου. Μοιάζει λες και σε καιρούς ειρήνης κανείς δεν θέλει να ξέρει και κανείς δεν παρακολουθεί τι συμβαίνει εκεί. Μόλις τα Βαλκάνια αντιμετωπίσουν προβλήματα, τότε οι προβολείς του ενδιαφέροντος στρέφονται στην περιοχή...", γράφει η συγγραφέας και ποιήτρια Vesna Goldworthy. Σύμφωνα με την συγγραφέα, υπάρχει ο ένας μύθος που αντιμετωπίζει τους Βαλκάνιους ως παιδιά που πρέπει να μπουν σε τάξη, με όλο το φολκλόρ και τις φορεσιές που βλέπουμε στον "Αιχμάλωτο της Ζέντα". Ο έτερος μύθος, είναι αυτός της απειλής, ο μύθος του βρικόλακα που εκπροσωπεί ο Δράκουλας. Και οι δύο είναι δημιουργήματα της βικτωριανής εποχής, της λαχτάρας του τέλους του 19ου αιώνα για έναν φανταστικό τόπο. Στον 20ο αιώνα οι μύθοι και τα στερεότυπα πολλαπλασιάστηκαν για τη βαλκανική χερσόνησο από ανθρώπους που συνήθως δεν έχουν πατήσει το πόδι τους στις Βαλκανικές χώρες. Τα Βαλκάνια είναι ο "άλλος", δεν είμαστε εμείς, δεν είναι η Ευρώπη.

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Δεν αιτιολογούνται συλλήβδην όλα στο βωμό του κέρδους.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.