ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

«Ναι» στις μάσκες, αλλά «ναι» και στις αποστάσεις και στην απολύμανση στο προαύλιο

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες ημέρες για τις μάσκες στα σχολεία. Για τον χρόνο παραγωγής τους, το ύφασμα, την προστασία που προσφέρουν, κυρίως δε για το …μέγεθός τους, που έχει προκαλέσει πλείστα όσα σχόλια, και ορθά, ως επί το πλείστον στα social media. Η κριτική είναι θεμιτή, απαραίτητη σε ένα τέτοιο ‘φιάσκο’ και συνήθως χρήσιμη. Είναι όμως η μόνη κριτική που πρέπει να ασκηθεί;

Μετά τον ιδιότυπο ‘πόλεμο’ μεταξύ ‘μασκο-λατρών’ και ‘μασκο-μαχών’ στα σχολεία, με νικητές -ευτυχώς- τους επιστήμονες, ίσως έχει έρθει η ώρα να δούμε και την χρήση της μάσκας. Μαθαίνω για παράδειγμα ότι στα σχολεία γίνεται συστηματικά ‘μάθημα’ για την ορθή χρήση της μάσκας, ακόμα και στις πολύ μικρές τάξεις, με αποτέλεσμα τα πιτσιρίκια να μαθαίνουν πώς θα την πιάνουν, πώς θα την εφαρμόζουν σωστά στο πρόσωπό τους, πώς δεν θα την ακουμπούν όσο την φοράνε και πώς θα την βγάζουν και θα την απορρίπτουν (εφόσον είναι μίας χρήσης) ή θα την τοποθετούν με ασφάλεια στο ειδικό σακουλάκι (εφόσον είναι υφασμάτινη) για να την πλύνει και να την σιδερώσει αργότερα ο κηδεμόνας τους στο σπίτι. Πολύ σωστά!

Κανόνες όμως, που σε τίποτα δεν τα βοηθούν όταν βγαίνουν στο προαύλιο. Εκεί, οι μάσκες βγαίνουν και τα παιδάκια, ειδικότερα τα μικρότερα εξ αυτών, παίζουν το ένα πάνω στο άλλο (ούτε λόγος για την τήρηση των αποστάσεων μεταξύ των νηπίων), ακουμπώντας τα ίδια παιχνίδια σε απόσταση αναπνοής και αγγίζοντας το πρόσωπό τους χωρίς καν την ύπαρξη της μάσκας. Η τελευταία, βεβαίως, ούτως ή άλλως δεν θα βοηθούσε πολύ εφόσον δεν έχουν καθαριστεί τα χέρια τους, αλλά τώρα δεν υπάρχει καν ως ένα ενδιάμεσο ‘εμπόδιο’ για τον ιό. Έτσι, αν το παιδάκι που έκανε ένα δευτερόλεπτο πριν τσουλήθρα, κούνια, ή όποιο από αυτά τα χαριτωμένα παιχνίδια που υπάρχουν στα περισσότερα από τα προαύλια των νηπιαγωγείων (τουλάχιστον των τυχερών παιδιών που έχουν προαύλιο στο σχολείο), είναι φορέας του ιού χωρίς να έχει παρουσιάσει συμπτώματα, αυτόματα αυτός μεταδίδεται στο επόμενο, το μεθεπόμενο, αλλά και το παιδάκι της επόμενης τάξης, μια και πλέον προαυλίζονται μεν σε διαφορετικό χρόνο ανά τάξη, και ορθώς, χωρίς όμως τις περισσότερες φορές να μεσολαβεί απολύμανση των κοινών παιχνιδιών του προαυλίου.

Αν σε αυτό προσθέσει κανείς ότι στην χώρα μας, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των παιδιών, επιστρέφοντας από το σχολείο, δέχεται αποκλειστικά την φροντίδα των γιαγιάδων και των παππούδων, ως την ώρα που θα επιστρέψουν από τις δουλειές τους οι γονείς, αντιλαμβάνεστε ότι μιλάμε για ‘κινούμενες βόμβες’, που δεν θα αργήσουν να αρχίσουν να σκάνε.

Επιπλέον, δεν ξέρω αν υπάρχουν και ‘θερμομετρο-μάχοι’ μεταξύ των γονέων, αλλά στο δικό μου μυαλό, δεν θα ήταν πολύ φοβερό, αν τα παιδιά προσερχόμενα στο σχολείο, δέχονταν μία τυπική θερμομέτρηση του δευτερολέπτου. Βεβαίως, υπάρχουν σχολεία που ήδη εφαρμόζουν το μέτρο, όπως και άλλα για έξτρα προστασία, όπως το πλεξιγκλάς μεταξύ των θρανίων. Στις διευθύνσεις τους βγάζω το καπέλο. Αλλά μήπως θα έπρεπε να παραδειγματιστούν και άλλες, ώστε τέτοια μέτρα να γίνουν ο κανόνας; Δεν θα έχουμε για πάντα καλό καιρό που θα ευνοεί τα παιχνίδια στον εξωτερικό χώρο, αλλά ακόμα και αυτά δεν είναι πανάκεια…

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.