ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Σαν το παλιό ευθυμογράφημα (Εθνικές μέρες και ώρες που ζούμε)...

Σαν είδε, λοιπόν, ο Τούρκος καπετάνιος της φρεγάτας "ΚεμάλΡέις", τον ξαφνικό ελιγμό που του έκανε ο Ρωμιός "συνάδελφός" της φρεγάτας "Λήμνος" -να κάνει κράτει, δηλαδή,όλες τις μηχανές του-, μειδίασε ολίγον οθωμανικά, ολίγον πονηρά, ολίγον με έπαρση και σκέφτηκε ό,τι ο Έλληνας ναυτικός δεν είναι, τελικά, γεννημένος για μεγάλες κόντρες! Τον θυμόνταν άλλωστε, καλά και από πέρυσι : αυτόν τον ίδιο, τον είχε ανταμώσει στ' ανοιχτά -ανάμεσα Χίο - Μυτιλήνη-, τον κυνήγησε, τον έφτασε, "έγλειψε" το σκάφος του (!), και ο Έλληνας ούτε που νοιάστηκε να αντιδράσει -ναι, ο δειλός! Αντί να πει κάτι σαν εκείνο το: "Για την Ελλάδα ρε γαμώτο" που είπε και η Βούλα Πατουλίδου στην Βαρκελώνη και, έτσι, τρόπον τινά, να πει να "τσιμπήσει" στην σφοδρή επιθυμία του να παραβγούν καταμεσής στο πέλαγος -τίποτα αυτός!

«Ηayaski!» (μ.σ.: Άει στην ευχή!): Πάλι τα ίδια και φέτος ο καραγκιόζης Ρωμιός..."συλλογίστηκε από μέσα του και ήπιε μια μικρή τζούρα τούρκικο καφέ από το φινετσάτο ανατολίτικο φλιτζάνι του. Παράλληλα, έκανε κάπως περιφρονητικά, την κίνηση να αποχωρήσει από την γέφυρα, ενώ, έκλεισε και... τσαχπίνικα το μάτι του στον Υποπλοίαρχο να αναλάβει καθήκοντα, υπονοώντας ό,τι απ' την στιγμή που δεν είναι να λάβει χώρα καμιά... ναυμαχία της προκοπής (!), αυτός δεν είχε καμία θέση εκεί και, πώς τούτος, -αν και Υποπλοίαρχος, αν και πιο νέος στην φρεγάτα-, μπορούσε να τα βγάλει πολύ εύκολα πέρα με τον ρίψασπι Έλληνα.

 

Κάνοντας να φύγει ο Τούρκος Καπετάνιος και μέχρι να φτάσει στην πόρτα εξόδου από την γέφυρα, αίφνης, αισθάνθηκε ένα τόσο δυνατό τράνταγμα και βρόντο, ώστε, του 'φυγε απ' το κεφάλι το ναυτικό καπέλο εκστρατείας -εκείνο με τις πολλές δάφνες: "TanrimAllahAllah!" (Θεέ μου μεγαλοδύναμε),  μονολόγησε δυνατά "τι είν' τούτο μπρε;" και μέχρι να το πει σωριάστηκε, κιόλας, απ' την αστάθεια στο πάτωμα της γέφυρας, μη μπορώντας να κρατηθεί όρθιος. Η κατάσταση που επικράτησε, αίφνης, στην συμπαγή κατά τα άλλα γέφυρα, δεν περιγράφετ : ο ένας γαλονάς έπεσε πάνω στο άλλον, μετά ο ένας κοίταζε τον άλλον και, τέλος, όλοι μαζί κοίταζαν να βρουν τον Καπετάνιο, όστις, κραύγαζε δυνατά, και έβριζε άσχημα όλους μαζί τους προφήτες που πέρασαν απ' την ιστορία του Ισλάμ! Μωρέ, τους πήρε ο μωαμεθανικός διάβολος και τους... σήκωσε όλους -αγίους, πραγματικά, ανθρώπους!

 

"Ιμπραήμ - Ιμπραήμ!", φώναξε αμέσως,τότε,αυστηρά και κάπως σκληρά και παρατεταμένα: "Που είσαι ωρέ Ιμπραήμ και δεν σε βλέπω - τι βρόντος και κουρνιαχτός είν' τούτος!!!" ξαναφώναξε ζητώντας πλέον απ' τον μόνιμο βοηθό του Ιμπραήμ να καλέσει αμέσως τον "αρμενιστή" (σ.σ.: ο υπεύθυνος αξιωματικός να εποπτεύει συνέχεια το πέλαγος),  του πλοίου -τον Μεχμέτ, για να του δώσει πλήρη αναφορά του αιφνίδιου συμβάντος! Ο Ιμπραήμ, λοιπόν, πήρε στο τηλέφωνο τον Μεχμέτ και το έδωσε... "σφεντόνα" στον οργισμένο Τούρκο Καπετάνιο που ρώτησε: «Τι τρέχει μπρε Μεχμέτ και μας ήρθε εδώ πάνω ..."ο ουρανός σφοντύλι" που λένε και οι Ρωμιοί»! Έντρομος και σε μεγάλο πανικό ο Μεχμέτ δεν μπορούσε να ψελλίσει τίποτε: να ανοίξει καν το στόμα του δεν μπορούσε. Μόνο σαν να έβγαζε κάτι δυνατούς βρυχηθμούς και ακατάληπτα επιφωνήματα. Εν τέλει, όμως, ακούστηκε στην άλλη άκρη του τηλεφώνου η φωνή του Μεχμέτ που, επιτέλους, είπε τρομαγμένα: "Να, Καπετάνιο μου, κοιτάξτε : ο Ρωμιός με τον ελιγμό που μας έκανε, μας άνοιξε... μια τρύπα στην πρύμνη"!!! "Vay–Vay! (Ωωωωω!) : τι λες ωρέ μπουνταλά, δεν είναι ώρα για τέτοια αστεία" (!), είπε ο Καπετάνιος για να συνεχίσει ολότελα οθωμανικά, αλλά, τελείως στα χαμένα: "Κι είναι μεγάλη, μπρε Μεχμέτ, αυτή η τρύπα... φαίνεται - φαίνεται; " Σε πλήρη έκσταση απ' τα γεγονότα, τότε, ο Μεχμέτ που δεν ήταν δα συνηθισμένος σε τέτοιου είδους "αβαρίες", ακούστηκε (απ' όλους πια) να απαντάει στον Πλοίαρχο εντελώς παράδοξα και αφοπλιστικά: "Αν φαίνεται λέει Εφέντη μ'! Είναι θηρία τρύπα: με το συμπάθιο τώρα, να μια τρυπάρα».

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.