ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Τα λάχανα που τρώγαμε

Όταν πρωτοήρθε η Τζέιν στην Ελλάδα, 22 χρόνια πριν, νιόπαντρη για να γνωρίσει τους συγγενείς του άντρα της, έπαθε σοκ με τις συνήθειες αυτής της χώρας: ο κόσμος τριγυρνούσε στην πόλη περασμένα μεσάνυχτα και η νεολαία διασκέδαζε έως το πρωί. Άσε τα γλέντια σε γιορτές και γάμους. Οι άνθρωποι γλένταγαν λες και δεν υπήρχε αύριο. Έτρωγαν, έπιναν γελούσαν και έκαναν αστεία, τσακώνονταν για τις ομάδες και τα πολιτικά Γεννημένη στο Λονδίνο με πατέρα από την Λευκωσία και Αγγλίδα μητέρα ποτέ δεν κατάλαβε την εκρηκτική συμβίωση της ελληνικής οικογένειας. Από τη μια καβγάδες για το τίποτα και την ίδια στιγμή αγκαλιές και φιλιά. Άσε τα φαγητά, τα τραπέζια, τα γλέντια και τις γιορτές που όλη η γειτονιά γινόταν μια παρέα. Η Τζέιν , δέκα χρόνια στην ίδια γειτονιά , άντε να είχε ανταλλάξει με τους γείτονες κάτι ξερές καλημέρες. Προγραμματίστρια σε μεγάλη εταιρεία, η Τζέιν είχε πάθος με τα ταξίδια και την φωτογραφία. Τις πρώτες μέρες της καραντίνας ανάρτησε φωτογραφίες από τα ταξίδια της. Μετά βαρέθηκε και άρχισε να ψάχνει παλιές φωτογραφίες από την ισπανική γρίπη του 1918. Καλώς ή κακώς η φωτογραφία αποτυπώνει την παρουσία μας σε ένα συγκεκριμένο τόπο τη δεδομένη στιγμή. Εκατοντάδες ασπρόμαυρες φωτογραφίες στο διαδίκτυο μας μεταφέρουν το ζοφερό σκηνικό της εποχής. H πανδημία που ξέσπασε πριν ένα αιώνα, μέσα σε ένα μόλις χρόνο, άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς. Αρχικά οι γιατροί δεν κατάλαβαν το μέγεθος του προβλήματος και δεν πήραν μέτρα. Ως γνωστό η ισπανική γρίπη προήλθε από την Άπω Ανατολή, ονομάστηκε έτσι γιατί οι αναφορές για την πανδημία έγιναν γνωστές από τον Ισπανικό Τύπο. Εκείνη την εποχή χιλιάδες άτομα που προσβλήθηκαν από τον φονικό ιό πέθαναν μέσα σε 24 ώρες. Τα πρώτα κρούσματα βρέθηκαν στη Γαλλία τον Απρίλιο του 1918, στα βρετανικά στρατεύματα που στάθμευαν στη Ρουέν. Ως τον Μάιο η ισπανική γρίπη επεκτάθηκε σε όλη την Ευρώπη. Στη Μεγάλη Βρετανία η νόσος αφάνισε 220000 ανθρώπους . Τον Αύγουστο του 1918 το πλοίο Bergensfjord έπιασε λιμάνι στη Νέα Υόρκη, δηλώνοντας ότι επιβάτες και μέλη του πληρώματος ήταν άρρωστοι. Οι Αμερικάνοι γιατροί που τους παρέλαβαν ήταν οι πρώτοι που είδαν την πανδημία που έμελλε να συνταράξει όλη την πόλη. Ένα μήνα αργότερα, ο πρώτος ασθενής κατέληξε ενώ στις φτωχογειτονιές του Μπρούκλιν η νόσος κάλπαζε. Τα κρούσματα αυξήθηκαν με ασύλληπτους αριθμούς αναγκάζοντας τις αρχές να πάρουν μέτρα. Η Νέα Υόρκη μπήκε σε καραντίνα. Τα σχολεία έκλεισαν όπως και το μετρό ενώ απαγορεύτηκαν οι συγκεντρώσεις. Οι αρχές με φυλλάδια και αφίσες προέτρεπαν τον κόσμο να φοράει μάσκες. Τα θέατρα , τα οποία δεν έκλεισαν, χρησιμοποιήθηκαν για να εκπαιδευτούν οι πολίτες. Ένας ηθοποιός ανέβαινε πάνω στη σκηνή και προτού ξεκινήσει η παράσταση εξηγούσε στο κοινό πώς να προστατεύσει τον εαυτό του από τους άλλους γύρω του. Η πολιτεία της Νέας Υόρκης αντιμετώπισε τη θανατηφόρα κρίση, η οποία σκότωσε 20000 χιλιάδες κατοίκους , με καραντίνα, χρήση μάσκας και το κλείσιμο σχολείων και των μη απαραίτητων επιχειρήσεων. Χαζεύω τις φωτογραφίες που αποτυπώνουν την ζοφερή πραγματικότητα της εποχής. Νοσοκόμες σκύβουν πάνω από τους ασθενείς της ισπανικής γρίπης σε εξωτερικό χώρο ανάμεσα σε σκηνές από καμβά, στη Μασαχουσέτη το 1918. Σε μια άλλη φωτογραφία, προσωπικό του Ερυθρού Σταυρού του Σεντ Λούις φωτογραφίζεται δίπλα στα ασθενοφόρα κρατώντας τα φορεία και φορώντας μάσκες. Άντρες κατά τη διάρκεια της πανδημίας περιφέρονται στους δρόμους της Νέας Υόρκης κρατώντας πλακάτ υπέρ της χρήσης της μάσκας. Στην Ελλάδα η ισπανική γρίπη έφτασε μέσω της Πάτρας. Το καλοκαίρι του 1918 εντοπίστηκε το πρώτο κρούσμα στο καπνοκοπτήριο της πόλης καθώς ορισμένοι εργάτες που ήταν παρόντες στο άνοιγμα πακέτων συσκευασμένου καπνού νόσησαν και δύο από αυτούς πέθαναν. Στις 8 Οκτωβρίου του 1918 τηλεγράφημα του Υπουργείου Εσωτερικών αναφέρει ότι υπάρχουν κρούσματα στη Δυτική Μακεδονία, Τρίκαλα και Πάτρα. «Θερίζει η γρίπη στις μεγαλουπόλεις…αλλά τα λάχανα που τρώγαμε ίσως συντελούσαν και για φάρμακα , και πέρασαν τα χωριά της υπαίθρου λιγότερη μπόρα της πείνας…». Στο τέλος του Οκτωβρίου ο υπουργός Εσωτερικών, Σ. Σίμος, διαβάζει μπροστά στους δημοσιογράφους το αισιόδοξο τηλεγράφημα . Βρέθηκε το φάρμακο για την ασθένεια. Οι μήνες που κράτησε στη χώρα μας η πανδημία κατάφεραν και άλλαξαν τις κοινωνικές ισορροπίες . Καθώς «η γρίπη ξεψυχούσε» όπως έγραφε ο Τύπος της εποχής, η κοινωνία ξαναβρήκε γρήγορα το ρυθμό της. Η ισπανική γρίπη πέρασε σαν αερικό και δεν έμεινε στη μνήμη των ανθρώπων.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.