ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Οι πετριές που χρειάζονται να πέσουν...

Ο αείμνηστος - έγκριτος Έλληνας ιστορικός, δημοσιογράφος, κριτικός κ.λπ., Τάσος Βουρνάς, έλεγε και ξανάλεγε για τον (μπάρμπα) Γιάννη Σκαρίμπα ότι : "Το έργο του, εισάγει στην γενικότερη εγχώρια γραμματεία κάτι, βέβαια, που δεν αναγνωρίζεται επίσημα και ιστορικά ως χαρακτηριστικό : τον χλευασμό! Σε αυτόν ακριβώς τον "χλευασμό", όμως, οφείλουμε το σπουδαίο έργο του :"Το '21 και η αλήθεια", που τόλμησε, έγραψε και εξέδωσε την χρονιά που η χούντα, για να κρύψει το τεράστιο κενό και τις αδικίες που έφερε στην χώρα, αποφάσισε να γιορτάσει μεγαλειωδώς τα 150 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση (σ.σ.: πέρυσι, εμείς, γιορτάσαμε τα 200!), γεγονός, που της έδινε τότε την ευκαιρία, να ενδυναμωθεί πιότερο, χρησιμοποιώντας συμβολισμούς που συγκινούν βαθιά τους Έλληνες. Αυτό το έργο (κατέληγε ο Βουρνάς), ήταν... οι πετριές (αυτολεξεί), που χρειάζονταν ώστε, να δημιουργηθούν τρυπούλες στον στημένο" ψεύτικο τοίχο" και, κάπως έτσι, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, να μπορούμε "δούμε"!...

Για μια πολύ χρήσιμη προσφορά μετά μπόλικης γενναιότητας έκανε λόγο ο Βουρνάς, αν και ο Σκαρίμπας δεν επεδίωξε ποτέ να είναι γενναίος -πολυφαμελίτης και άνθρωπος του καθημερινού επιούσιου ήταν, άλλωστε! Ο Σκαρίμπας, ήταν πάντα αυτός που ήταν από την αρχή του, γεγονός, που σαν πνευματικό μέγεθος δεν του επέτρεπε να αναφερθεί ούτε καν σαν αστερίσκος (!), στις επίσημους δέλτους της Λογοτεχνίας μας. Στα δε γνωστά φιλολογικά σαλόνια των Αθηνών, είναι γνωστό, τον υποτιμούσαν και τον λοιδορούσαν (ως κι αυτός ο μέγας Κατσίμπαλης με την μεγαλόσχημη παρέα του), θεωρώντας τον, ως "επαρχιώτη" ή ως "τρελό" και "αγράμματο" που χαλάει την σπουδαία γλώσσα μας)...

Παρ' όλα αυτά, ο "μπάρμπα Γιάννης" πορεύτηκε και χωρίς αυτούς! Και, σίγουρα, χωρίς αυτούς, κατάφερε μόνος κι "από τα κάτω" να αναγνωριστεί και να γίνει ένα ισάξιο, με τους γνωστούς μεγάλους μας, πνευματικό μέγεθος! Πέραν τούτου, ωστόσο, δεν κατάφερε μόνο αυτό -κατάφερε κάτι πολύ περισσότερο : Έχοντας, είναι σαφές, βαθιά χαραγμένο και καταγεγραμμένο το πλεονέκτημα του καθημερινού, του ταλαιπωρημένου και του δοκιμαζόμενου ανθρώπου, κατάφερε να απλώσει τόσες και τέτοιες αληθινές ρίζες στο εθνικό και συλλογικό μας θυμικό και μνήμη, ώστε, να μπορεί να είναι αξιόπιστος κι αξιόμαχος -κυρίως, όμως, απαραίτητος-, στο δύσκολο παρόν και στο ακόμη πιο δύσκολο μέλλον...

Γεγονός, ασφαλώς, που σημαίνει πολλά κι από πολλές πλευρές. Κυρίως, όμως, σημαίνει αυτό - τούτο που υποδεικνύει απ' την ίδια την ζωή (και προτάσσει τονίζοντάς το και ο Βουρνάς). Μες τη σημερινή λίαν δυσμενή, απ' όλες τις πλευρές συγκυρία, όπου ο "μεσαίωνας" και η, κακώς ειπείν, "τεχνική" υπερισχύουν και, έτσι, τα πάντα πάλι φαίνονται δύσκολα, συμπαγή κι ατσάλινα, υπάρχει πάντα κι αυτή η δυνατότητα : να βρεθεί, αίφνης, - έξω και πέρα από τον συνηθισμένο χρόνο της νοσηρότητας και της χρυσής αιχμαλωσίας μας, ξανά ο "μπάρμπα Γιάννης", ή ένας "νέος Σκαρίμπας" αυτή την φορά και να αρχίσει με μοναδική καπατσοσύνη και ακρίβεια τις πετριές -να ανοίξει τα πρώτα ρήγματα στον "στημένο τοίχο" για να δούμε, έστω, λίγο εκείνο που γίνεται! Να καταφέρει, δηλαδή, ξανά, το θρυλικό (που είναι και θρυλούμενο) : αυτό που δεν καταφέρνει τόσα χρόνια η μισθωμένη, καλοταϊσμένη και χιλιοπροβεβλημένη ("από τα πάνω") διανόηση που, όλα καλά κι όλα ωραία μ' αυτήν βέβαια, πλην, όμως, μάς το έχει καταστήσει, πλέον, εντελώς ξεκάθαρο : δεν γνωρίζει καθόλου από... πετριές, ούτε από καλό σημάδι!...

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.