ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

75ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ: Μεταξύ Τομ και (πυραύλων) Κρουζ

Έχοντας συντριβεί στο μέτωπο της πανδημίας, οι Κάννες παίζουν τα ρέστα τους στην περιπέτεια της Ουκρανίας. Στη διετία που μεσολάβησε, παρακολούθησαν μ' οδύνη την μεγάλη αντίπαλο, την βενετσιάνικη Μόστρα δηλαδή, όχι μόνο να στρώνει το κόκκινο χαλί στο Λίντο αλλά να κερδίζει και το παιχνίδι των εντυπώσεων. Οι ίδιες, καθηλωμένες λόγω περιορισμών σε ρόλο υβριδικό, επιχειρούν φέτος ν' ανακτήσουν το χαμένο έδαφος, επιστρατεύοντας παλιούς συμμάχους και νέους συνεταίρους, την βαριά κληρονομιά, την δύναμη της Αγοράς και, κυρίως, την πολιτική συγκυρία.

Δεν φιλοδοξούσαν πάντοτε το κάτι παραπάνω, να μην αρκούνται στο μέγεθος του μεγαλύτερου φεστιβάλ, μα ν' αποτελούν την επιδραστική αντένα της εποχής μας, από χρονιά σε χρονιά; Ε, λοιπόν, ο πρόεδρος Ζελένσκι αντιπροσωπεύει την ιδανική επιλογή. Κι έτσι, όπως "επισκέφθηκε" διάφορα ευρωπαϊκά κοινοβούλια, προσγειώνεται ως έκπληξη στην αίθουσα Λυμιέρ, σφραγίζοντας την έναρξη της διοργάνωσης. Όχι, σ' αυτή την περίπτωση, το επιτελείο του δεν "ανακάλυψε" μεταξύ των σπουδαίων σκηνοθετών κάποιο μέλος ή φίλο των Αζόφ. Αρκέστηκε απλώς να υπογραμμίσει την απουσία ενός σύγχρονου Τσάρλι Τσάπλιν, ικανού να έφερνε τον "Μεγάλο Δικτάτορα" στα μέτρα του 21ου αιώνα, σατιρίζοντας την φρίκη του πολέμου και την καταστροφική ακρίβεια των πυραύλων Κρουζ.

Οι παριστάμενοι χειροκροτούν, αν κι οι νεότεροι κυρίως δείχνουν αιφνιδιασμένοι. Αλίμονο για τον Ζελένσκι, η εναρκτήρια, εκτός συναγωνισμού ταινία του Μισέλ Χαζαναβίσιους που ακολουθεί, είναι η χειρότερη δυνατή. Τι ειρωνεία, ο αρχικός τίτλος του "Coupez" ήταν "Ζ" κι άλλαξε για ευνόητους λόγους. Το "Ζ" πάντως του Κώστα Γαβρά δεν κινδυνεύει, σύμφωνα με έγκυρους κύκλους, καθώς γυρίστηκε το 1967, επί σοβιετικής περιόδου. Σατιρίζοντας δήθεν την επιστροφή των ζόμπι και την μόδα των ριμέικ που κατακλύζει το παγκόσμιο σινεμά ως αποτέλεσμα της κρίσης, ο Χαζαναβίσιους πέφτει στην γνωστή παγίδα να γίνεσαι ομοίωμα όσων καταγγέλλεις, σε βαθμό μάλιστα ν' αμφιβάλλεις αν είναι αυτός που βραβευόταν, μια δεκαετία πριν, για το ασπρόμαυρο "The Artist".

Το χειρότερο είναι πως μόλις συμπληρώθηκε το πρώτο 24ωρο κι οι πύραυλοι του πολέμου άρχισαν ν' απωθούνται σε τοπία μακρινά, σύσσωμο το πλήθος, οι προβολείς κι οι κάμερες, το σύστημα του θεάματος και της Κρουαζέτ, δεν έχουν μάτια κι ενθουσιασμό παρά μόνον για έναν αστέρα του Χόλιγουντ που ακούει στο όνομα Τομ Κρουζ. Πολιτική, επίσης. Όμως, κινηματογραφική. Ο ήρωας τόσων και τόσων περιπετειών δράσης, δεν αρκείται στο να συνοδεύσει, για λόγους διαφημιστικούς, την πρόσφατη (αν και περίμενε από πέρυσι την λήξη της πανδημίας για να κυκλοφορήσει) στην οποία πρωταγωνιστεί, με τίτλο "TOP GUN: MAVERICK", σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Κοζίνσκι. Επιμένει να θυμίζει τι σημαίνει κάποιος να παραμένει για καιρό ο πιο εμπορικός ηθοποιός του σινεμά, να θυμάται ο ίδιος τις καλύτερες στιγμές του με τους Μάικλ Μαν, Μάρτιν Σκορσέζε και Στάνλεϊ Κιούμπρικ, να εξηγεί γιατί επιμένει να γυρίζει "επικίνδυνες" σκηνές αλλά, πάνω απ'όλα, να τάσσεται αναφανδόν υπέρ του κινηματογράφου της αίθουσας, κηρύσσοντας τον πόλεμο στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες του θεάματος και στο σινεμά του καναπέ. Στο πλευρό του και η συμπρωταγωνίστριά του Τζένιφερ Κόνελι, σταθερή μελαχρινή αξία απέναντι στην ομάδα με τις ξανθιές ντίβες του κλασικού ή του μοντέρνου Χόλιγουντ.

Διόλου συμπτωματική η αποθέωση του Αμερικανού αστέρα. Οι Κάννες κάνουν τον δικό τους πόλεμο μ' αντίπαλό τους τις πλατφόρμες, επικεφαλής του κυκλώματος των παραγωγών - αιθουσαρχών - διανομέων, για την Γαλλία και την Ευρώπη γενικότερα. Δεν περισσεύει η αισιοδοξία, είν' αλήθεια. Καλές οι τουαλέτες, τα σμόκιν και το κόκκινο χαλί, χρειάζεται και καλό σινεμά. Υπάρχει στη συνέχεια;

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.