ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

77ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ: Η (αμφίβολη) διάσωση του Φράνσις Φορντ Κόπολα

Δεν περισσεύουν οι ναυαγο-σώστες στην Κυανή Ακτή. Ούτε αποτελεί έκπληξη το "στοίχημα" του μεγαλύτερου φεστιβάλ του κόσμου, να παίξει τον ρόλο του δια-σώστη. Ειδικά όταν πρόκειται για τον δημιουργό του "Νονού", του "Δράκουλα", της "Συνομιλίας" (πρώτος Χρυσός Φοίνικας, 1974) και του αμφιλεγόμενου, τότε (1979) σχολίου/έπους για το Βιετνάμ ("Αποκάλυψη, τώρα") που του απέφερε τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα εδώ, σε πείσμα της αρνητικής υποδοχής του στις ΗΠΑ. Χάρη σ' εκείνη την βράβευση και την αμέριστη υποστήριξη του Ζιλ Ζακόμπ, του πανίσχυρου επικεφαλής των Καννών, ο Φράνσις Κόπολα επιβίωσε προσωρινά, πριν νικηθεί από το Χόλιγουντ την επόμενη δεκαετία.

Τώρα, ο Τιερί Φρεμό, ως πιστός διάδοχος του Ζακόμπ, επιχειρεί να επαναλάβει κάτι ανάλογο, υπό σαφώς δυσμενέστερες συνθήκες. Στα 85 του, ο Κόπολα θεωρείται στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού κάτι μεταξύ ναυαγού και αγνοούμενου. Για να ολοκληρώσει το "MEGALOPOLIS", έργο ζωής σύμφωνα με τον ίδιο, ταλαιπωρήθηκε όσο ποτέ, χτυπώντας κλειστές πόρτες, ώσπου να ξεπουλήσει τους περίφημους αμπελώνες του στην Καλιφόρνια κι άλλα περιουσιακά στοιχεία, συνολικής αξίας 120 εκατομμυρίων δολαρίων.

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, η πραγματική περιπέτεια μ' αφορμή την παραγωγή της ταινίας, είναι ίσως πιο συγκλονιστική. Η άνοδος και η πτώση ενός κινηματογραφικού μύθου προξενεί, αναπόφευκτα, μύριες παρενέργειες, οικονομικού, συμβολικού κι αισθητικού χαρακτήρα. Δίχως υπερβολή, η επιστροφή του Κόπολα στο διαγωνιστικό τμήμα των Καννών, όχι μόνον σφραγίζει την φετινή διοργάνωση αλλ' ανοίγει ή ξυπνάει γόνιμες και άγονες διαμάχες. Με δυό λόγια, μιλώντας οποιοσδήποτε για το MEGALOPOLIS", είναι σαν να μιλάει για τον εαυτό του, περιγράφοντας τον τρόπο που αντιμετωπίζει την τέχνη του σινεμά, πριν απ' όλα. Επειδή, σε άχαρους καιρούς, με την κυρίαρχη αντίληψη, ν' αρκείται σε ιστορίες είτε χαμηλών πτήσεων, είτε μικρών φιλοδοξιών μ' αντάλλαγμα την δημαγωγική υπεράσπιση αξιωμάτων και δικαιωμάτων, ένας οραματιστής παλαιάς κοπής αντιμετωπίζεται ως "ντεμοντέ", υπερφίαλος και ως πάσχων από την τρέλα του μεγαλείου.

Το μεγαλείο, πάντως, της Αρχαίας Ρώμης παραλληλίζεται μ' αυτό της σύγχρονης Αμερικής και της Δύσης κατ' επέκταση. Πόσο αντέχουν στον χρόνο οι Αυτοκρατορίες, ποιά μέσα χρησιμοποιούν για την μακροημέρευση της δύναμής τους, τι είδους ικανότητες επιστρατεύουν για την εξόντωση των αντιπάλων; Εξουσία, ισχύς, κυνισμός, διαφθορά, εξαγορά, μίση, πάθη, στον αιώνα των αιώνων. Στην επιβλητική μητρόπολη της εποχής μας, ο αρχιτέκτων Σίζαρ Κατιλίνα συγκρούεται για την φυσιογνωμία, την οργάνωση και το μέλλον της με τον δήμαρχο Σίσερο, αν κι ερωτευμένος με την κόρη του τελευταίου. Διαπλοκή, μηχανορραφίες, έρωτες, σκιές της Ιστορίας, εκλείψεις κι εκλάμψεις της αφήγησης, έμπνευση κι επαναλήψεις, δυσπιστία για την ανθρώπινη φύση, πίστη κι ενθουσιασμός για τις εκφραστικές δυνατότητες του κινηματογράφου. Ο Κόπολα νοσταλγεί το αριστούργημα του βωβού "Ναπολέων" του Αμπέλ Γκανς, παραπέμπει στην συνωμοσία του Κατιλίνα που οδήγησε στην αποδυνάμωση της Συγκλήτου και στον Ιούλιο Καίσαρα, θαμπώνει το βλέμμα του θεατή, ακροβατεί με κίνδυνο να κατακρημνιστεί, αφήνει μετέωρους τους θαυμαστές του κι ενοχλημένους τους άρχοντες του Χόλιγουντ.

Σαν να παίρνει σάρκα και οστά το σεναριακό, αυτοσαρκαστικό εύρημα του Γούντι Άλεν στην ταινία του για το σινεμά "Παίζοντας στα τυφλά", με την προσωρινή τύφλωση του σκηνοθέτη, την ανερμάτιστη ταινία, την οργή του παραγωγού και την "διάσωση" του Αμερικάνου δημιουργού στην Γαλλία.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.