ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

77ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ: Μελόδραμα στο Μεξικό, αυτογκόλ του Λάνθιμου

Ο έρωτας της αφρικανικής σκόνης για την Ανατολική Μεσόγειο μπορεί να είναι σχετικά πρόσφατος, όμως ο έρωτας της γαλλικής Ριβιέρας για την χρυσόσκονη αποτελεί παράδοση. Κι η σημασία των κάθε λογής παραδόσεων, ειδικά σε ρευστές εποχές σαν την δική μας, αγγίζει τα όρια της πολυτέλειας. Τι θα ήταν, αλήθεια, οι Κάννες, ένα άσημο ψαροχώρι, εάν δεν το είχαν ερωτευθεί μερικοί Αμερικανοί συγγραφείς μ' επικεφαλής τον Σκοτ Φιτζέραλντ ("Τρυφερή είναι η νύχτα") και, κυρίως, εάν δεν μανγήτιζε η περιοχή σκηνοθέτες σαν τον φον Στροχάιμ ("Τρέλες γυναικών"), τον Χίτσκοκ ("Το κυνήγι του κλέφτη") κι άλλους, δίπλα σε τυχοδιώκτες, εμιγκρέδες, εκατομμυριούχους κι εγκληματίες ("Γυμνοί στον ήλιο");

Στον απόηχο του Μάη του '68, τα πρωτοπαλλήκαρα της νουβέλ βαγκ (Γκοντάρ, Τρυφώ, Σαμπρόλ) αμφισβήτησαν την κυρίαρχη γκλαμουριά προσωρινά. Σύντομα, την είδαν να τους εκδικείται, να επανέρχεται πιο αστραφτερή από ποτέ κι απ' οπουδήποτε αλλού, μετατρέποντας το φεστιβάλ στο Χόλιγουντ της γηραιάς ηπείρου και το κόκκινο χαλί σ' απόλυτη φαντασίωση και Έβερεστ της μοντέρνας ματαιοδοξίας. Άρα, μάλλον απορεί κανείς με την δήθεν "αγανάκτηση" κάποιων δημοσιογράφων, την ώρα που στα ίδια τα Μέσα όπου εργάζονται, οι βαθμολογίες των ταινιών έχουν αντικατασταθεί από την αξιολόγηση των οίκων μόδας και των τολμηρών ή εκκεντρικών εμφανίσεων που συνωστίζονται στην είσοδο του PALAIS, μ' αφορμή τις πρεμιέρες. Σκύλος ονόματι Μέσι, νεαρές ανερχόμενες, η γοητευτική Λεά Σεντού λίγο πριν από την τρίτης νεότητας Τζέιν Φόντα, ημίγυμνη κομψότητα, αβάσταχτη ελαφρότητα;

Τα πάντα στη συσκευασία του ενός. Τίνος; Μα του Χρυσού Φοίνικα, τόσο αλαζονικού πλέον, ώστε να πρωταγωνιστεί ο ίδιος στο κέντρο της φετινής αφίσας, ως φωτεινός σηματοδότης του κινηματογραφικού σύμπαντος. Καλά, και οι διαγωνιζόμενοι, οι ταινίες; Πρόσχημα, για την διαιώνιση της επικερδούς φιέστας. Πάντως, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει κάποιος τίτλος κοινής αποδοχής. Αν κάτι ξεχωρίζει, για μιαν ορισμένη πρωτοτυπία, έστω, είναι η "Emilia Pérez" του Ζακ Οντιάρ. Όντως, κανείς πριν απ' αυτόν δεν στράφηκε στο μιούζικαλ για να διηγηθεί την ιστορία ενός μεγαλέμπορου ναρκωτικών. Μάλιστα, κάποιου οικογενειάρχη που αποφασίζει ν' αλλάξει φύλο και να γίνει γυναίκα, αφήνοντας κατάπληκτη την σύζυγο και μητέρα των παιδιών τους. Μελόδραμα στο Μεξικό, μ' επιπλέον στοιχείο πρωτοτυπίας την εκμετάλλευση της μουσικής για την υποστήριξη των διαλόγων και της αφήγησης. Στον σύνθετο, κεντρικό ρόλο, η Κάρλα Σοφία Γκασόν.

Όσο για τον Γιώργο Λάνθιμο και τις "Ιστορίες Καλοσύνης" του, μια λέξη συμπυκνώνει την περίπτωση: αυτογκόλ. Ύστερα από την βράβευση στη Μόστρα και την οσκαρική κούρσα του "POOR THINGS", ίσως η χειρότερη επίδοση του Έλληνα σκηνοθέτη. Να οφείλεται στο προπατορικό του αμάρτημα που ονομάζεται διαφήμιση και τον καταδιώκει; Στην ανανέωση της συνεργασίας του με τον σεναριογράφο του "Κυνόδοντα" Ευθ. Φιλίππου; Στην απόπειρα ν' αποτινάξει την ταμπέλα του ικανού επεξεργαστή δεδομένων για να υπογραμμίσει κάποιαν προσωπική ιδιαιτερότητα; Το τρίπτυχο, πάντως, με την εναλλαγή των ίδιων ηθοποιών (Έμα Στόουν, Γουίλεμ Νταφόε, Τζέσι Πίμονς) υπονομεύεται από την επίδειξη κυνισμού, τις γκροτέσκ σκηνές σεξ και τις δραματουργικές αυθαιρεσίες. Όπως θα έλεγες λατινιστί: Sic transit gloria mundi.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.