ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Οι στρατηγοί δεν γίνονται πρωθυπουργοί

Μπορεί μέσα στην καθημερινή πολιτική τριβή να υποτιμούμε την μεγάλη εικόνα, το βλέμμα να πέφτει περισσότερο στις συγκρούσεις, η προσοχή να ελκύεται από τις τακτικές. Έτσι όμως χάνουμε την προοπτική και τη φορά των πραγμάτων.

Ξεχνάμε, έτσι, ότι οι δύο βασικοί παίκτες σήμερα, υπήρξαν αουτσάιντερ. Ο μεν Αντώνης Σαμαράς εκτός πολιτικής για μία και πλέον δεκαετία, αρχηγός, στα χαρτιά, ενός μικρού κόμματος, της «Πολιτικής Ανοιξης», ο οποίος κατάφερε να πρωταγωνιστήσει, όχι μόνο στη συντηρητική παράταξη αλλά και στην πολιτικές εξελίξεις, στην πιο δύσκολη ιστορική περίοδο της χώρας. Εγινε πρωθυπουργός παραμερίζοντας τα δύο μεγάλα τζάκια της Νέας Δημοκρατίας, τους Καραμανλικούς και τους Μητσοτακικούς καθώς και όλους τους βαρόνους της.

Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας, εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο την εμπνευσμένη κίνηση του Αλέκου Αλαβάνου να τον ορίσει ως διάδοχό του στην ριζοσπαστική Αριστερά και επιδεικνύοντας μοναδική αντοχή στις εξωτερικές επιθέσεις και τα εσωκομματικά μαχαιρώματα, κατάφερε να αποδείξει ότι μπορούσε να κρατήσει την ηγετική του θέση «με το σπαθί του». Και όχι μόνο αυτό. Υπό την ηγεσία του, ο ΣΥΡΙΖΑ εκτινάχθηκε από το 4,5 στο 26%, να βγει «πρώτη φορά η Αριστερά», πρώτη σε μια εκλογική αναμέτρηση και να βρίσκεται ένα βήμα πριν από την κατάκτηση της εξουσίας. Δεν είναι και μικρό κατόρθωμα –όσο και να μην οφείλεται αποκλειστικά στον ίδιο- για έναν άνθρωπο που πριν λίγους μήνες έκλεισε τα 40. Χάρη στη στρατηγική του κατάφερε να ενώσει σε ένα κόμμα τις συνιστώσες του παλιού ΣΥΡΙΖΑ αλλά και να «λεηλατήσει» μεγάλο μέρος της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ.

Οι διαφορές των δύο παικτών είναι μεγάλες. Τους χωρίζει χάσμα πολιτικό και ιδεολογικό αλλά και ως προσωπικότητες είναι διαμετρικά αντίθετες. Εχουν όμως ένα κοινό: διαθέτουν στρατηγική αντίληψη. Και μαζί με αυτή έχουν αποδείξει ότι μπορούν να αναμένουν και να υπομένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι μαραθωνοδρόμοι. Το πείσμα και η αντοχή είναι βασικές αρετές τους. Όπως και η μαχητικότητά τους. Και κάτι ακόμη: ανήκουν και οι δύο στη στόφα των πολιτικών που είναι για τα δύσκολα.

Τι δεν διαθέτουν; Από ένα συνεκτικό επιτελείο «αξιωματικών» που θα αναλάβουν να φέρουν εις πέρας τις στρατηγικές τους. Εκείνους δηλαδή που θα είτε χαράξουν τις επιμέρους πορείες είτε θα εμπνεύσουν τους «οπλίτες» είτε θα πέσουν οι ίδιοι στην πρώτη γραμμή της μάχης, αν χρειαστεί. Ετσι, ο μεν Σαμαράς έχει εξαντλήσει όλους σχεδόν τους συνδυασμούς προσώπων που θα μπορούσαν να αναλάβουν δύσκολες αποστολές, όπως την έξοδο από το μνημόνιο «χωρίς να σπάσουν αυγά» συνεχίζοντας την πολιτική των μεταρρυθμίσεων. Ο δε, Αλέξης Τσίπρας, να ελέγξει την πολυφωνία, κυρίως των οικονομολόγων του κόμματος, έτσι ώστε το πρόγραμμά του να μπορέσει να γίνει αποδεκτό από ευρύτερα στρώματα. Κάτι που δεν είναι διόλου καθησυχαστικό για το πώς θα χειριστεί τα καυτά θέματα της οικονομίας αφού ανέβει τα σκαλιά του Μαξίμου.

Το ότι και ο Σαμαράς και ο Τσίπρας διαθέτουν στρατηγικές ικανότητες δεν σημαίνει ότι μπορούν να πετύχουν την τελική νίκη τώρα ή αύριο. Ούτε ότι αυτές οι στρατηγικές ικανότητες έχουν πέραση έναντι των εταίρων μας στην Ευρώπη. Δυστυχώς τα νεκροταφεία είναι γεμάτα και με αναντικατάστατους και με μεγάλους στρατηγούς αλλά και τα πεδία των μαχών έχουν ποτιστεί με το αίμα χιλιάδων στρατιωτών τους. Κάθε πόλεμος και κάθε στρατηγός κρίνονται από το αποτέλεσμα και όχι από τις επιμέρους μάχες και ιδιαίτερα αν αυτές εξαντλούνται μόνο στο εσωκομματικό πεδίο. Επίσης, τι να τις κάνεις τις στρατηγικές ικανότητες όταν βυθίζεις την ίδια σου την κοινωνία και τους πολίτες στη φτώχεια, την ανεργία και την απόγνωση.

Ας διακινδυνεύσουμε μια πρόβλεψη: Ο Αντώνης Σαμαράς δείχνει αυτή τη στιγμή να χάνει τη μάχη έναντι του αντιπάλου του. Τώρα θα κριθεί είτε από το αν μπορεί να «γυρίσει» μέσα σε τρεις μήνες το «ματς» είτε για την στρατηγική εξόδου που θα εφαρμόσει και πως αυτή δεν θα καταστρέψει τον ίδιο, αλλά κυρίως την κοινωνία. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει ήδη να εξετάζει το ενδεχόμενο να αποσυρθεί από πρωθυπουργός της χώρας ορίζοντας κάποιον άλλον στη θέση του. Να δείξει δηλαδή ότι δεν θα νικηθεί από έναν αντίπαλο ισχυρότερο κι από τον Αλέξη: τον εγωισμό του!

Οσο για τον Αλέξη Τσίπρα, αν πραγματικά είναι μεγάλος σκακιστής θα πρέπει να κάνει κάτι αντίστοιχο: να μην γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός. Με μία αριστοτεχνική στρατηγική κίνηση, θα μπορούσε να ορίσει ένα άλλο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ για αυτή τη θέση –π.χ. τον Γιάννη Δραγασάκη ή τη Ρένα Δούρου- και ο ίδιος να ηγηθεί τόσο της ελληνικής όσο και της ευρωπαϊκής αριστεράς συντονίζοντας μια πραγματική έξοδο από τις αδιέξοδες πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού. Όχι ως διακοσμητικός ηγέτης αλλά ως πραγματικός στρατηγός που θα άνοιγε το παιχνίδι πολύ πέραν της εντός των τειχών εναλλαγής στην εξουσία.

Ο καθένας από τη σκοπιά του έχει μία μεγάλη υποχρέωση: να συμβάλουν στη ριζική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, ακόμη και των κανόνων του παιχνιδιού όπως αυτοί ήσαν εδώ και δεκαετίες. Να γίνουν, ο καθένας τους, ένα υπόδειγμα πολιτεύεσθαι με τόλμη και χωρίς εγωισμούς ή εξουσιολαγνεία. Και, το πιο βασικό, να δείξουν ότι μπορούν να δώσουν επιτυχημένες μάχες απέναντι στην τρόικα μέσα από κατάλληλες συμμαχίες αλλά και συγκρούσεις.

Προς το παρόν όμως, ας προσγειωθούμε και πάλι στην καθημερινότητα και ας αφήσουμε τα σενάρια πολιτικής (και στρατηγικής) φαντασίας…

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.