ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Γιατί βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους;

Γιατί δεν βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους παρά τα σκληρά μέτρα, την ανεργία, τη μείωση των μισθών και συντάξεων, αναρωτιόντουσαν πολλοί τα δύο τελευταία χρόνια. Κανείς δεν μπορούσε να δώσει μία επαρκή εξήγηση πέραν του «συνδρόμου του καναπέ». Λέγεται μάλιστα ότι ακόμη και οι δανειστές πρόβαλαν ως επιχείρημα προς την ελληνική πλευρά την «ουσιαστική αποδοχή» της κοινωνίας των μέτρων τα οποία ήθελαν να επιβάλουν. Αντίθετα, η κυβέρνηση δεν μπορούσε να επικαλεστεί την κοινωνική πίεση για να μπορέσει να υπερασπιστεί τις «κόκκινες γραμμές» της –αν φυσικά είχε ποτέ τέτοιες.

Ήταν ένα γενικευμένο αίσθημα μοιρολατρίας ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση και πως όλα θα πάνε προς το χειρότερο;

Ηταν ο φόβος για μία μαζική επίθεση της αστυνομίας που θα πνίξει τις διαδηλώσεις στα χημικά και τα δακρυγόνα λόγω μιας προβοκάτσιας ή και άνευ λόγου (όπως δεκάδες φορές είχε συμβεί το 2010 και 2011);

Ηταν το αίσθημα απογοήτευσης όταν κάθε φορά τέλειωναν οι «παρελάσεις» της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και του ΠΑΜΕ και όλοι γύριζαν σπίτι τους  και στα προβλήματά τους χωρίς να έχει υπάρξει η παραμικρή μετακίνηση, η παραμικρή αλλαγή στη ζωή τους;

Ηταν η αποδοχή του «όλοι μαζί τα φάγαμε» και  άρα «πρέπει να το πληρώσουμε μένοντας φρόνιμοι σαν μαλωμένα παιδάκια»;

Ηταν τα καθημερινά –κυρίως από τα δελτία ειδήσεων- «ηλεκτροσόκ» και η ενίσχυση της καθημερινής, ατομικής ανασφάλειας για το αύριο που γινόταν όλο και πιο σκοτεινό;

Ή μήπως ήταν η αίσθηση του «δεν μπορεί, αυτοί που μας κυβερνούν κάποιο σχέδιο έχουν, κάπως θα μας βγάλουν από αυτό το αδιέξοδο»;

Ηταν ΟΛΑ τα παραπάνω και πολλά ακόμη: ήταν το μιντιακό αφήγημα ότι οι «Αγανακτισμένοι» της «πάνω» και της «κάτω» πλατείας ενίσχυσαν τη Χρυσή Αυγή, ήταν η δια του εμπρησμού δολοφονία ανθρώπων στη Μαρφίν, ήταν η αστυνομοκρατία και οι κλειστοί σταθμοί του μετρό, ήταν η «επαναστατική γυμναστική» του ΚΚΕ, ήταν η έλλειψη μιας συνεκτικής, πειστικής και ταυτόχρονα οραματικής πρότασης από τον ΣΥΡΙΖΑ… ήταν… ήταν…

Αν όμως ήταν όλα τα παραπάνω η αιτία που οι Ελληνες έμεναν κλεισμένοι στα σπίτια τους τι ήταν αυτό που τώρα τους βγάζει στους δρόμους, λίγες ημέρες μετά τις εκλογές υπερασπιζόμενοι τη γραμμή της νέας ελληνικής κυβέρνησης ως προς την διαπραγμάτευση; Πως με ένα κάλεσμα μέσω Social Media βγήκαν τόσες χιλιάδες κόσμου στο Σύνταγμα και στις πλατείες πολλών πόλεων; Και την ίδια στιγμή, πως «ξαφνικά», η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών στηρίζει και μάλιστα «ΑΠΟΛΥΤΑ» (βλέπε ψηφοφορία στο Matrix24 αλλά και τη δημοσκόπηση της GPO για το MEGA) τις πρώτες κινήσεις αλλά και τις προγραμματικές θέσεις της νέας κυβέρνησης με ποσοστά που ξεπερνούν το 80%;

Αν δούμε με προσοχή τα αίτια της φαινομενικής «απάθειας» των τελευταίων ετών, από τη μια μεριά, και το τι έχει συμβεί από τη μέρα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, ίσως καταλάβουμε καλύτερα τη μετατόπιση των πολιτών από την περιοχή της αδράνειας στην περιοχή της δράσης και της συμμετοχής. Ο κόσμος συνειδητοποίησε ότι υπάρχει ΚΑΙ άλλος δρόμος και ΑΛΛΟΣ τρόπος. Πως πράγματι, στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Το είδε στην πράξη με τον αστραπιαίο σχηματισμό κυβέρνησης χωρίς τη χρονοβόρα διαδικασία των εντολών, με τα νέα άφθαρτα πρόσωπα που στελέχωσαν αυτή την κυβέρνηση και που δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τους γραβατοφορεμένους πολιτικούς καριέρας που είχαμε συνηθίσει (;), με την παρουσίαση του κυβερνητικού προγράμματος και κυρίως με την πρωτοφανή συνέπεια προεκλογικών εξαγγελιών και κυβερνητικών θέσεων χωρίς κωλοτούμπες.

Είναι αυτό το αίσθημα πως επιτέλους δεν προδόθηκε, πως δεν ψήφισε άλλο και του προέκυψε κάτι διαφορετικό, πως τώρα έχει μία κυβέρνηση που εκπροσωπεί όχι μόνο τους ψηφοφόρους της αλλά και ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Κι αυτό το αίσθημα έφερε χαμόγελα, έφερε ελπίδα, έφερε αισιοδοξία πως «τώρα αξίζει να αγωνιστούμε για κάτι καλύτερο».  Τώρα οι πολίτες ξέρουν ότι θα κατέβουν στο δρόμο και ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ, ένας δρόμος που θα οδηγεί κάπου ακόμη κι αν αυτό το «κάπου» θα είναι η σύγκρουση. Η σύγκρουση με εκείνους που συνειδητά μας στραγγαλίζουν ατομικά, συλλογικά, εθνικά.

Δεν έχει αυταπάτες για τον πόνο που μπορεί να προκαλέσει μία τέτοια σύγκρουση ο ελληνικός λαός, διότι ευτυχώς έπαψαν να του καλλιεργούν αυτές τις αυταπάτες –την επιστροφή στο 2008- από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει αυταπάτες διότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος έκαναν το μοιραίο λάθος να του πάρουν τις δουλειές, τα εισόδημα, την περιουσία, την υγεία, την παιδεία, το μέλλον, την αξιοπρέπεια. Παίρνοντάς του όμως όλα αυτά άφησαν τους πολίτες και χωρίς το φόβο του χειρότερου. Τι άλλο να χάσουν πια;

Και τότε ήλθε η στιγμή να σταθούν όρθιοι λέγοντας αυτό που ακούμε καθημερινά από δεκάδες ανθρώπους: «το 10% να κάνει από όσα λέει, θα τον ψηφίζουμε για τα επόμενα 40 χρόνια!».

Τώρα μένει στην κυβέρνηση αλλά και σε ολόκληρη της Αριστερά να διαχειριστεί σωστά αυτή τη στήριξη. Να μην την «κάψει». Να μην την προδώσει. Ταυτόχρονα όμως ούτε να χαϊδέψει αυτιά αλλά και να μην κολακευτεί μέχρι τύφλωσης.  Διότι αυτή η στήριξη δεν πρόκειται να κρατήσει για πάντα, μπορεί μάλιστα να αντιστραφεί και να γίνει κύμα που θα την πνίξει μέσα σε λίγες μέρες ή και ώρες. Τα ποτάμια δεν γυρίζουν πίσω, μπορούν όμως να φουσκώσουν και να πλημμυρίσουν πολιτείες και χωριά. Οι ελπίδες έρχονται αλλά πολλές φορές χάνονται έτσι όπως εμφανίστηκαν δίνοντας τη θέση τους σε εφιάλτες.

Η κυβέρνηση έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα στα χέρια της: το να μπορεί να πολιτευθεί χωρίς δημαγωγίες και χωρίς να χρησιμοποιεί τον φόβο για να χειραγωγήσει τον κόσμο, όπως έκανε ο Σαμαράς. Εχοντας τον κόσμο με το μέρος της, θα πρέπει να κυβερνήσει. Απλά, συνετά, με οργάνωση, με σχέδιο, με συνέπεια υπέρ της κοινωνίας. Υπέρ της πατρίδας μας.

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.