ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ναι, να πούμε «Nein» στον Σόιμπλε! (Και μετά;)

Συμφωνώ απόλυτα και με τον Μανώλη Γλέζο και με τον Μίκη Θεοδωράκη και με την συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, Κομμουνιστική Τάση: δεν έπρεπε να συμφωνήσουμε με τους Ευρωπαίους, δεν έπρεπε να κάνει ούτε ένα βήμα πίσω η Ελλάδα. Επρεπε να πούμε ένα μεγαλοπρεπές “Nein” στον Σόιμπλε και τους τοκογλύφους της Ε.Ε.

Επίσης συμφωνώ με το ΚΚΕ ότι η (όποια) συμφωνία με την Τρόικα –που την βαφτίσαμε «οι θεσμοί- θα οδηγήσει σε νέα αντιλαϊκά μέτρα αλλά και με τον Πάνο Καμμένο ότι κανονικά έπρεπε να το κάνουμε «Κούγκι».

Γνωρίζω επίσης ότι με όλους του παραπάνω συμφωνεί και ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος και ιδεολογίας, βλέποντας ότι οι πολιτικές της λιτότητας, τα μέτρα αλλά και η στάση των εταίρων μας δεν οδηγούν πουθενά και έχουν εξοργιστεί από την επιδείνωση των συνθηκών της ζωής τους και το κουρέλιασμα της αξιοπρέπειάς τους.

Πιστεύω ότι πρέπει να βγούμε από την Νομισματική Ενωση διότι αυτή μόνο δεινά μας έφερε και σχεδόν κανένα όφελος. Κάτι όμως που προϋποθέτει και την έξοδό μας από την Ευρωπαϊκή Ενωση διότι αυτός είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος εξόδου από την ΟΝΕ. Μιας ευρωπαϊκής ένωσης που ούτε έφερε ποτέ τα προϊόντα μας (ποια προϊόντα μας;) στην «απέραντη αγορά των 300 εκατομμυρίων καταναλωτών» ούτε μας διασφάλισε από την τουρκική απειλή και τους άλλους εθνικούς κινδύνους ούτε τη δημοκρατία μας θωράκισε ούτε βέβαια νομισματική σταθερότητα και προστασία από τις κρίσης μας προσέφερε.

Και αφού συμφωνώ και επαυξάνω με όλα αυτά έρχεται εκείνο το καταραμένο «και μετά;».  Μετά τι ακριβώς θα κάνουμε; Το να πιαστούμε χέρι-χέρι ή με ένα μαντήλι και να χορέψουμε τον χορό των Ζαλόγγου, δεν ξέρω για τους ιστορικούς του μέλλοντος, αλλά προσωπικά δεν με συγκινεί ιδιαίτερα. Όπως επίσης δεν με συγκινεί ιδιαίτερα να βρεθώ στη ζώνη επιρροής του Πούτιν ή του Πεκίνου.

Βασικά, το πρόβλημά μου είναι ότι δεν μπορώ καν να φανταστώ την Επόμενη Ημέρα ή και τους επόμενους μήνες και χρόνια, αυτού του περήφανου “Nein” με το οποίο, το λέω ειλικρινά, συμφωνώ απολύτως. Γι’ αυτό το λόγο περιμένω από τον σεβάσμιο Μανώλη Γλέζο και τον μακαριότατο Μίκη Θεοδωράκη αλλά και την (όποια) Κομμουνιστική Τάση να μου δώσει να διαβάσω ένα Plan B. Ένα πραγματικό Plan B κι όχι ένα «Plan βλέποντας-και-κάνοντας».

Ένα Plan B το οποίο θα έπρεπε να είχαν ΚΑΙ οι προηγούμενες κυβερνήσεις, πολύ περισσότερο ΑΥΤΗ η κυβέρνηση, όταν Plan B έχει (ή θα πρέπει να έχει) ακόμη και μια μικρομεσαία επιχείρηση για να μην πω η κάθε οικογένεια σε περίπτωση που σκάσει μια αναπάντεχη αναποδιά της ζωής.

Φοβάμαι ότι Plan B δεν υπάρχει. Ημουν βέβαιος ότι δεν το είχαν οι προηγούμενοι ηγέτες μας (αυτοί δεν είχαν καν Plan A!) και υποψιάζομαι ότι δεν το έχουν ούτε και τούτοι εδώ κι ας λένε ότι κρατούσαν το «χαρτί της ρήξης» στις διαπραγματεύσεις.

Όπως φοβάμαι επίσης ότι ακόμη και οι πιο ένθερμοι οπαδοί του “Nein” στο Σόιμπλε, μόλις συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο που να περιλαμβάνει την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση, θα είναι οι πρώτοι που θα πάρουν με τις πέτρες όσους την επιχειρήσουν.

Και κάτι ακόμη: Αν δεν υπάρχει Plan B τότε και η σκέψη ακόμη διεξαγωγής ενός  Δημοψηφίσματος  θα αποτελεί ΜΕΓΙΣΤΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ. Διότι τι θα τεθεί στο τραπέζι; Ανάμεσα σε ποια πράγματα θα κληθεί να αποφασίσει ο λαός; Στο ή μένουμε κακήν κακώς στην Ευρώπη και στο «πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα»;

Οπότε; Τι κάνουμε; Θα αναρωτηθεί κάποιος. Καθόμαστε και δεχόμαστε ό,τι θα μας πουν οι θεσμοί κάνοντας βηματάκια πίσω, κερδίζοντας μικρές νίκες και χάνοντας για πάντα τον πόλεμο;

Αν αυτό μας οδηγούσε σε κάποιο διέξοδο, τότε, ναι. Ας το κάνουμε. Ας σκύψουμε για λίγο ακόμη το κεφάλι, όπως κάναμε και τα προηγούμενα χρόνια. Δεν οδηγεί όμως πουθενά! Και το ξέρουν όλοι. Και εμείς και οι Ευρωπαίοι και ο κόσμος όλος.

Τότε τι;

Τότε πάμε με το κύμα και με το ρεύμα μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη στιγμή να αλλάξουμε ρώτα. Κι αυτή η στιγμή μπορεί να έλθει (θα έλθει!) όταν τα «φώτα» πέσουν και αλλού και δεν λούζουν εμάς αποκλειστικά: είτε στο δυσθεώρητο χρέος της Ιταλίας είτε σε μια πολιτική ανατροπή στην Ισπανία, στην Πορτογαλία ή την Ιρλανδία. Όταν θα μπορούμε να σχεδιάσουμε ένα ρεαλιστικό Plan B, όχι μόνοι μας αλλά μαζί με άλλους.

Και μέχρι τότε;

Μέχρι τότε υπάρχουν ΠΟΛΛΑ να γίνουν. Πολλά που ούτε υπαγορεύονται ούτε απαγορεύονται (τουλάχιστον ανοιχτά) από τους εκπροσώπους των θεσμών διότι δεν έχουν να κάνουν με τους όρους κανενός μνημονίου. Η πάταξη του λαθρεμπορίου, το τσάκισμα των καρτέλ και των ολιγοπωλίων, η επιτάχυνση της δικαιοσύνης, η (μηχαν-) οργάνωση του και ο εξορθολογισμός του Δημοσίου, η αξιοποίηση του Πολιτισμού μας, οι αλλαγές στην Παιδεία, η έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα και η βελτίωση της σχέσης της Αστυνομίας με την κοινωνία, το άνοιγμα του αποστήματος στον Αθλητισμό, η ρύθμιση των ΜΜΕ, των αδειών και των συχνοτήτων των καναλιών και πλήθος άλλα. Κι αυτά θα πρέπει να ξεκινήσουν να υλοποιούνται από Αύριο!

Φαντάζομαι ότι στην υλοποίηση όλων αυτών δεν πρόκειται να διαφωνήσουν ούτε ο Μανώλης Γλέζος ούτε ο Μίκης Θεοδωράκης ούτε η Κομμουνιστική Τάση ούτε το ΚΚΕ και ο Δημήτρης Κουτσούμπας ούτε ο Καμμένος. Σωστά;

 

3 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. ελενη 11:32 25/02/2015

    συμφωνω απολυτα με την προσεγγιση σας.ολοι οσοι εχουμε μαθει να εχουμε και να απαιτουμε,σε ολες εκφανσεις της ζωης,συνεπεια λογων και εργων νοιωθουμε πικραμενοι απο τις εξελιξεις.οταν ομως καταδικαζουμε την υπαναχωρηση,θα πρεπει να αντιπροτεινουμε κατι και αυτο το κατι ειναι ακριβως η εξοδος απο ευρωζωνη τουλαχιστον.αυτο ομως θα ηταν μια αλλη αθετηση προεκλογικων υποσχεσεων.Η επιπλεον δεσμευση και παραλληλη νουθετηση του κοσμου,ηταν η παραμονη στην ευρωπη. Η ρηξη λοιπον θα μας εφερνε επισης αντιμετωπους με μια αλλη ανακολουθια,η οποια μαλιστα θα εφερνε την συντριπτικη πλειοψηφια του λαου απεναντι απο την κυβερνηση και την αμεση καταρρευση της και μαζι με αυτην και την καταρρευση καθε ελπιδας για υλοποιηση πολλων και σημαντικοτατων ουσιωδων μεταρρυθμισεων που εχει αναγκη η χωρα προκειμενου μακροπροθεσμα να βγει απο τη βαθεια κριση που βιωνει σε ολους τους ουσιωδεις θεσμους που ηδη αναφερατε στο αρθρο σας.Δεν ξερω αν η εξοδος απο την ευρωπη ειναι το καλυτερο.Βλεπω ομως,οπως και ολοι οι πολιτες, οτι η χωρα με χρεος η χωρις, ειναι σιδεροδεσμια στις αποφασεις μιας κεντρικης διοικησης που σπανια εξυπηρετει τα επιμερους εθνικα συμφεροντα καθε μικρης τουλαχιστον χωρας.Ετσι ,θεωρω,με αφορμη τα τεκταινομενα,οτι αρχιζει σημερα μια ζυμωση στον κοσμο γυρω απο το θεμα αυτο, που προς το παρον λειτουργει ως ταμπου στην κοινωνια.η αρχη εγινε και το μελλον θα δειξει.Προς το παρον η κυβερνηση πρεπει να συνσεχισει να κυβερνα γιατι ακομα και σε αυτο το ασφυκτικο πλαισιο,θελει και μπορει να δωσει αλλο δειγμα γραφης που θα δειξει στο κοσμο την επι της ουσιας τεραστια διαφορα αναμεσα στην οπτικη της αριστερας και της νεοφιλελευθερης που υιοθετησαν επι σαραντα χρονια οι προηγουμενοι και που μας εφεραν στη σημερινη κατασταση που μας αναγκαζει να συνθηκολογουμε και να δοκιμαζουμε την αξιοπρεπεια μας.

  2. EΞ.ΑΝΔ. 19:35 24/02/2015

    ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΕΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ
    ΜΑΣΤΟΡΑ…….

  3. Να διαβασετε τη λυση που προτεινει το ΕΠαΜ με το προγραμμα παραγωγικης ανααυγκροτησης της χωρας. Μαλλον θα σας καλυψει. Σε καθε περιπτωση η μη ανατροπη της υφισταμενης καταστασης απλως οδηγει στη σιγουρη καταστροφη.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.