ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Πού χάθηκε η αντιπολίτευση;

Αν κάτι είναι αδιαμφισβήτητο στην ρευστή μας χρονική συγκυρία είναι η πολιτική κυριαρχία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Χωρίς να μπορεί κανείς να προβλέψει πόσο θα κρατήσει αυτή η πολυεπίπεδη παντοκρατορία στον τόσο ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο που ζούμε, η ίδια η διαπίστωση είναι εντυπωσιακή από μόνη της. Αποτέλεσμα και αυτή ραγδαίων μεταβολών και μετασχηματισμών της ελληνικής κοινωνίας την τελευταία πενταετία. Μια πενταετία κατά την οποία μεγάλο μέρος της κλήθηκε να «επανασυνειδητοποιηθεί» στον πολιτικό και κοινωνικό χάρτη και να δημιουργήσει έτσι νέες τάσεις και δυναμικές.

Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, οι πολιτικές σταθερές του παρελθόντος ανατράπηκαν εν ριπή οφθαλμού, δίνοντας τη θέση του σε ένα νέο πολιτικό τοπίο. Η χρεωκοπία του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος φυσικά δεν προκλήθηκε σε μια στιγμή, απλά επιταχύνθηκε από τις εξελίξεις. Τα συμπτώματα εκφυλισμού ήταν πάντα παρόντα, ωστόσο η κοινωνία σε ένα περιβάλλον πλαστής σταθερότητας τα δικαιολογούσε ή –σε πλείστες περιπτώσεις- τα εξέτρεφε. Σε ένα παντελώς νέο σκηνικό όμως είναι λογικό οι παλιοί πρωταγωνιστές να επιδιώκουν να προσαρμοστούν, για να διεκδικήσουν ένα ρόλο.  Και θεωρούν ότι επειδή το σκηνικό άλλαξε, πρέπει να «αλλάξουν» και αυτοί. Ίσως όμως η αλήθεια να είναι διαφορετική. Ίσως το σκηνικό άλλαξε, επειδή αυτοί αλλοτριώθηκαν τόσο, που έδωσαν χώρο στους άλλους να εκφράσουν μια κοινωνία με σταθερές ανάγκες και επιδιώξεις.

Και αν για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. φαίνεται ότι πλέον δεν υπάρχει επιστροφή (ριψοκίνδυνη η πρόβλεψη), καθώς ο χώρος έχει «αλωθεί» από νέες δυνάμεις, ενώ το ίδιο φαίνεται να διανύει περίοδο διαρκούς και μη αναστρέψιμης αποσύνθεσης, ο χώρος της κεντροδεξιας φαίνεται πλήρως αδιαμόρφωτος αυτήν τη στιγμή. Και ακηδεμόνευτος. Σε μια πορεία αυτοδιάλυσης η παράταξη του κ. Σαμαρά παραπαίει. Αδυνατεί να σχηματίσει στοιχειώδους σοβαρότητας αντιπολιτευτικό λόγο, κατάλοιπο της φαιδρότητας και της υστερίας με την οποία πολιτεύτηκε κατά τη λεγόμενη «μνημονιακή» περίοδο. Και αδυνατεί να αντιληφθεί την απέχθεια της κοινωνίας για το διχαστικό λόγο και –περισσότερο- την αντίστοιχη πρακτική που εκπέμπει. Ανίκανη να σχηματίσει αντιπολιτευτικό λόγο, επιλέγει πολωτικά μηνύματα  με στόχο να συσπειρώσει ένα ακροατήριο σκεπτικιστικό έναντι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ο καιροσκοπισμός όμως ποτέ δεν ωφελεί. Επιδίδεται σε έναν ορυμαγδό πομπώδους καταστροφολογίας και φλερτάρει με την τρομολαγνεία, ενώ συνεχίζει να απομακρύνεται από την παραδοσιακή της κοινωνική βάση, η οποία ποτέ δεν αγάπησε την υστερία και τον ισοπεδωτισμό. Εγκλωβισμένη σε αυτήν τη λογική αδυνατεί να παράγει δημιουργική αντιπολίτευση –πάντα χρήσιμη για έναν τόπο-, καθώς η σχέση της με μεγάλη μερίδα της υγειώς σκεπτόμενης κοινωνίας έχει διαρραγεί.

Είναι προφανές ότι μια παράταξη οφείλει να σέβεται την ιστορία, τις καταβολές της, την ίδια την ιδρυτική της διακήρυξη. Να τιμά και να αποτελεί φορέα της ίδιας της νοοτροπίας που αυτή εξέθρεψε και την κατέστησε ως πυρηνικό τμήμα της κοινωνίας. Όχι φυσικά με τη λογική της στασιμότητας, καθώς πολλές φορές είναι απαραίτητη η προσαρμογή. Όμως η προσαρμογή στις όποιες νέες καταστάσεις πρέπει να γίνεται πάνω σε μια σαφή βάση, για να αποφευχθεί η αλλοτρίωση και να διατηρείται η ταυτότητα.

Όμως, η σημερινή εικόνα της φερώνυμης Ν.Δ. ξενίζει όχι μόνο τους πολιτικούς της αντιπάλους, αλλά το ίδιο της το πολιτικό κοινό. Μια παράταξη που ιστορικά σήμανε το τέλος της δικτατορίας και που έχει ιστορικό ορόσημο την αποκατάσταση της (έστω και προβληματικής) δημοκρατίας στη χώρα δεν επιτρέπεται να αφήνει να δίνουν το πολιτικό της στίγμα και να εκπέμπουν τη δημόσια εικόνα της εκφραστές φασίζουσας ιδεολογίας, μέλη μέχρι πρόσφατα αντιδημοκρατικών μορφωμάτων και εραστές εμφυλιοπολεμικής ρητορείας. Μια παράταξη της οποίας η ραχοκοκαλιά υπήρξε το κοινωνικό κέντρο, η μικρομεσαία επιχείρηση και ιδεολογικό όχημα ο κοινωνικός φιλελευθερισμός επιδίδεται στην αριθμολαγνεία λησμονώντας ή θέτοντας σε δεύτερη μοίρα τους πολίτες. Με θράσος μάλιστα κάνει λόγο για επιτυχημένη θητεία, κλείνοντας τα μάτια στα συντρίμμια που άφησε πίσω της και στη δυστυχία που προκάλεσε η πολιτική της. Και επενδύει με κάθε τρόπο, διαχειριζόμενη κάθε όπλο, στην αποτυχία της σημερινής κυβέρνησης, νομίζοντας ότι θα δικαιωθεί η δική της περίοδος. Μόνο που η πολιτική δεν γίνεται στη βάση των συμψηφισμών. Ενδεχόμενη αποτυχία της συγκυβέρνησης σήμερα δεν αποδεικνύει ότι η προηγούμενη πέτυχε. Απλά αποδεικνύει ότι απέτυχαν και οι δύο. Σε ένα πεδίο μάλιστα που δε διαμορφώθηκε με ευθύνη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α ή των ΑΝ.ΕΛΛ. Το αντίθετο.

Η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση έχει μπροστά της μια ιστορική ευθύνη, είτε έχουμε ευτυχή είτε ατυχή λύση του «δράματος» που βιώνει η χώρα. Οφείλει να κάνει μια γενναία αυτοκριτική –αν υπάρχει χρόνος και θέληση. Όχι συμβατική και προσχηματική, αλλά εκ βάθρων. Να αποδεχθεί την πληγή που απέφερε σε πολλά μέτωπα στη χώρα (σε επίπεδο κοινωνικό, ιδεολογικό, αλλά και νοοτροπίας).Σε αυτό δεν αρκεί η απλή αλλαγή ρόλων. Επιτακτικός είναι ο επαναπροσδιορισμός της λογικής με την οποία πολιτεύεται. Οφείλει επίσης να επιστρέψει στον ιδεολογικό χώρο από τον οποίο κατάγεται και αυτήν τη στιγμή υποκριτικά επικαλείται. Σε αυτήν την προσπάθεια –αν ποτέ γίνει- δεν υπάρχει κανένας χώρος για ακροδεξιούς ηγήτορες.

Ο τόπος έχει ανάγκη από αντιπολίτευση, τόσο ιδεολογικά, όσο και κονοβουλευτικά. Ιδεολογικά, γιατί δεν υπάρχει πλέον στη χώρα κεντροδεξιά παράταξη. Οι ΑΝ. ΕΛΛ. δεν είναι σε θέση, για πολλούς λόγους, να αποτελέσουν σοβαρή εναλλακτική πρόταση για το χώρο (αποτελούν όμως επί της παρούσης για την ίδια τη χώρα, αυτό είναι αναγκαίο να το καταλάβουν και οι ίδιοι). Κοινοβουλευτικά, γιατί στη Βουλή δεν ακούγεται στοιχειοθετημένος λόγος από την πτέρυγα αυτή. Μόνο κάποιες κραυγές υστερίας.

Αυτή τη στιγμή το πολιτικό παιχνίδι στη χώρα αποτελεί μονοπώλιο –και δικαίως- του χαρισματικού κ. Τσίπρα, καθώς δεν υφίσταται αντιπολιτευόμενος λόγος. Και ακόμα και αν διαχειριστεί το κόμμα του και ο ίδιος ο πρωθυπουργός την παρούσα κατάσταση με επιτυχία χρειάζεται τον σοβαρό αντίλογο. Γιατί η κυριαρχία του ενός, όταν δεν αμφισβητείται, σε βάθος χρόνου παύει να προσφέρει. Η πρόκληση, ο αντίλογος και ο ανταγωνισμός σε επίπεδο ιδεών αποτελούν δομικά και διαλεκτικά στοιχεία της προόδου. Αυτό είναι το στοίχημα για την ιστορική παράταξη της κεντροδεξιάς. Και αν δεν κινηθεί γρήγορα προς τη λογική, τότε μάλλον το έχει χάσει. Και μαζί με αυτό την ιστορική της ύπαρξη.

 

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Θ.Τ. 23:36 12/05/2015

    Εγω βλέπω παντοκρατορία των ολιγαρχών της λαμογιάς
    τοκογλύφων/μαυραγορητών μέσα κι έξω από την Ελλάδα .
    πριν απ΄όλα στα Μ.Μ.Ε. ( τους ) .
    Οσο γιά την κοινοβουλευτική «παντοκρατορία» του τσίριζα
    είναι 36 % με 36 % αποχή,
    άρα 0,36 x (1-0,36) = 23 % .
    Ειναι μιά φούσκα ελέω Μ.Μ.Ε.
    που αργά ή γρήγορα θα σκάσει .
    Είναι σίγουρο .

    Ο μόνος κίνδυνος είναι μήπως
    οι τοκογλύφοι/μαυραγορήτες
    ρίξουν στο χειρότερο πηγάδι
    της δραχμής/IOU/διπλού νομίσματος
    ΚΑΙ τους ΜΗ ΠΡΟΝΟΜΙΟΎΧΟΥΣ που δεν φταίνε, μαζί
    ΚΑΙ με τους «ανάμεσα», «γκλαμουροάθλιους»
    που ψιλοφταίνει αφού πιστέψανε
    Μ.Μ.Ε., δεξιά και «αριστερά» .

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.