ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Υπάρχει λόγος που κωλυσιεργούμε;

Πολύ «κουβέντα» γίνεται για τις περιβόητες αποκρατικοποιήσεις… και ως είθισται από … «τηγανίτα τίποτε»: Από «τσιτάτα» του τύπου «ξεπουλάμε την δημόσια περιουσία», στο «τέλος θα πουλήσουν και την Ακρόπολη» έχουμε ακούσει πολλά στο παρελθόν και ουδείς έχει σκεφτεί να δει την όλη διαδικασία ως ένα αναπτυξιακό «εργαλείο».

Φυσικά και είναι πέρα από κάθε συζήτηση το ότι πρέπει να «αξιοποιείς» την περιουσία σου με τον όποιο τρόπο εσύ θεωρείς ότι συμφέρει την χώρα σου και να μην την ξεπουλάς.. Άλλο όμως αυτό και άλλο επί σειρά ετών να κωλυσιεργείς και να αφήνεις κτίρια, δημόσια γη, εγκαταστάσεις, ολόκληρες εταιρείες  να «ρημάζουν», πιθανότατα επειδή δεν ήταν εύκολο για σένα να μοιράσεις «δύο γαϊδουριών άχυρα» ή γιατί έπρεπε να διαχειριστείς μια σειρά από διάφορα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και ενδεχομένως υπήρχαν μια σειρά από κάθε λογής «δεσμεύσεις»…

Τουλάχιστον επί χάρτου, όλα φάνταζαν πολύ εύκολα: Ξόδεψες δισεκατομμύρια ως χώρα να διοργανώσεις Ολυμπιακούς Αγώνες –για παράδειγμα- και έστησες μια σειρά από «στέρεες» κατασκευές (…άλλη κουβέντα το εάν τις υπερτιμολόγησες και κάποιοι φρόντισαν να βάλουν στις «τσέπες») προαναγγέλοντας μάλιστα την αξιοποίησή τους την «επόμενη ημέρα», κατά τα πρότυπα της Βαρκελώνης.

Και τι έκανες ως Κράτος;

Για παράδειγμα… Το κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά.. εντάξει λογικό είναι να προπονούνται εκεί οι Εθνικές ομάδες, αλλά είναι ανεδαφικό να παραχωρηθεί και σε μία μεγάλη ας πούμε ξενοδοχειακή επιχείρηση του εξωτερικού να εκμεταλλευτεί αυτή την περιοχή με όποιον τρόπο θεωρεί πως είναι δυνατό να γίνει; Και ας μπει στους όρους ότι η ελληνική ομάδα θα προπονείται εκεί.

Το κλειστό του Ταε – Κβο- Ντο στο Φάληρο, που βρίσκεται και στο γνωστό «σύμπλεγμα», όπως και οι εγκαταστάσεις του beach Volley: Πως τις εκμεταλλευτήκαμε; Ρημάζουν.. Ούτε καν ανοιχτές για το κοινό δεν είναι. Τι θα μπορούσαμε να τις κάνουμε; Οτιδήποτε.. Από συνεδριακό κέντρο, ως πεδίο διοργάνωσης αθλητικών γεγονότων. Μια «τρύπα» … στο νερό και εκεί.

Αλλά θα πει κάποιος εδώ και χρόνια προσπαθούμε να κάνουμε άλλα και άλλα, από το να εκμεταλλευτούμε τα πολυάριθμα Ξενία ως και να φτιάξουμε γήπεδα γκολφ στο Αφάντου της Ρόδου και για να μπουν τα πράγματα σε μια τροχιά χρειάστηκαν δεκαετίες.. Στερούμαστε όμως έτσι ένα απόθεμα πόρων που θα μπορούσε ενδεχομένως να λειτουργήσει ως ισοδύναμο σε πολλά από τα «σκληρά» μέτρα του Μνημονίου.

Και γιατί θα μπορούσαν να είναι αναπτυξιακό εργαλείο; Θέλει και ερώτημα; Πέρα από τις δουλειές που θα «άνοιγαν» και πιθανότατα θα είχαν πολλαπλασιαστικά οφέλη για την εγχώρια οικονομία, στο Μνημόνιο προβλέπεται και η εκχώρηση μέρους των πόρων που προκύπτουν από τις ιδιωτικοποιήσεις για την ανάπτυξη. Και εμείς… απλά κωλυσιεργούμε.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.