ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Χωρίς κομματικές παρωπίδες

Νομίζω ότι αξίζει να διαβαστεί και την μεταφέρω αυτολεξεί, την ανάρτηση σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης του πολύ καλού φίλου και συναδέλφου Γιάννη Παπαδογιάννη. Μόνο να προσπαθήσουμε να μείνουμε στους αριθμούς και ας αφήσουμε λίγο στην άκρη την πολιτική διάσταση των πραγμάτων:

«Τον Ιούνιο του 2014 η χρηματιστηριακή αξία των τεσσάρων μεγάλων τραπεζών ήταν 33 δισ. ευρώ. Η τότε κυβέρνηση διερεύνησε την πώληση των μετοχών που είχε στις τράπεζες σε ξένους πώληση που θα μπορούσε να αποφέρει περίπου 18 δισ. στο ελληνικό δημόσιο, δηλαδή περίπου όσα ειχε τοποθετήσει για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών το καλοκαίρι του 2013. Ωστόσο αυτό δεν έγινε καθώς η τότε αντιπολίτευση αντέδρασε καταγγέλοντας "ξεπούλημα" και απειλώντας με ειδικά δικαστήρια. Το ζήτημα πάγωσε η χώρα μπήκε σε προεκλογική περίοδο και μετά πήγαμε σε εκλογές. Ακολούθησαν μήνες αβεβαιότητας, αστάθειας και "διαπραγμάτευσης" από την νέα κυβέρνηση και η αξία των παραπάνω τραπεζών το καλοκαίρι του 2015 συρρικνώθηκε στα 3 δισ. ευρώ. Αυτές τις ημέρες ολοκληρώνεται η νέα ανακεφαλαιοποίηση και οι ξένοι επενδυτές -ουσιαστικά hedge funds γιατι κανείς σοβαρός δεν ασχολείται με τη χώρα μας- αγοράζουν τις τράπεζες σε τιμές που αντιστοιχεί σε αξία 1 δισ. ευρώ. Οι μετοχές του δημοσίου (και όλων των μετόχων) εκμηδενίστηκαν και το κράτος (εμείς) θα βάλει τουλάχιστον 4 δισ. επιπλέον στις τράπεζες. Και δεν ακούγεται κιχ.
Κρίμα γιατί στην περίπτωση θα ταίριαζε εξαιρετικά ένα γλέντι στο Σύνταγμα με νταούλια και ζουρνάδες!».

Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τις όποιες πολιτικές αιχμές και το εάν συμφωνούμε ή όχι με αυτές και ας δούμε το κατά πόσο το Κράτος μπορεί και αξιοποιεί τελικά τα περιουσιακά του στοιχεία προς όφελος των Ταμείων και εντέλει των πολιτών του: Ολόκληρες δεκαετίες συζητάμε για την αξιοποίηση κυρίως ακινήτων, αλλά και άλλων περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου και τι έχει γίνει; Μια τρύπα στο νερό..  Μετά και την υπογραφή του Μνημονίου έχουν έρθει στην επιφάνεια και οι περιβόητες αποκρατικοποιήσεις, με τους δανειστές μάλιστα να πιέζουν προς αυτή την κατεύθυνση.. Αλλά «αντισταθήκαμε» σε αυτό το πεδίο  όσο σε κανένα άλλο… Τα ποσά που εισέπραξε το Κράτος σε σχέση με τους σχεδιασμούς … Τίποτε, μηδενικά, ζερό… Και όχι τίποτε άλλο, τα χρήματα αυτά θα πήγαιναν για την κάλυψη του χρέους (με την νέα συμφωνία και για την ανάπτυξη) και θα απελευθερώνονταν πόροι πολύτιμοι για την συγκυρία και την υπερφορολογημένη αλλά και πετσοκομμένη σε επίπεδο μισθών και συντάξεων Ελλαδίτσα.

Και μην πάμε και πολύ μακριά: Τι κάναμε με αυτές τις στιβαρές κατασκευές που «στήσαμε» για τους Ολυμπιακούς Αγώνες δαπανώντας δισεκατομμύρια; Τις εκμεταλλευτήκαμε με κάποιο τρόπο; Μπααα … Όχι! Έντεκα χρόνια μετά.. απλά σαπίζουν.

Βέβαια ο αντίλογος είναι πως το Κράτος δεν είναι επιχειρηματίας: Ναι, αλλά θα μπορούσε να έχει κοινή λογική να τα εκχωρήσει σε κάποιους προς εκμετάλλευση –ή ακόμη και να πουλήσει- και απλά να εισπράττει.. Και όχι να ζητά διαρκώς από τα γνωστά υποχείρια να «καλύψουν» τις «τρύπες» στα δημόσια Ταμεία..

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.