ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Πότε θα καταρρεύσει το Κράτος

Η Τουρκία σε διπλωματικό επίπεδο έχει αποδείξει ότι δεν … «παίζει», το «χοντρό παζάρι» που κάνει με την Ευρωπαϊκή Ένωση πάνω στις πλάτες των προσφύγων, προκειμένου να αποκομίσει τα μέγιστα δυνατά οφέλη το αποδεικνύει. Αλλά και στο οικονομικό πεδίο δεν πάει πίσω. Όπως έλεγε ένας φίλος που κάνει δουλειές με την γείτονα «εκεί το Κράτος λειτουργεί ως επιχειρηματίας και ακόμη καλύτερα. Διαπιστώνουν ότι υπάρχει ένα πρόβλημα πχ συρρικνώνονται οι προσεγγίσεις κρουαζιερόπλοιων, αμέσως το ίδιο το Κράτος σπεύδει να μειώσει τα τέλη ελλιμενισμού για να καταστήσει το τουριστικό προϊόν ακόμη πιο ελκυστικό».

Στην Ελλάδα δυστυχώς όσο και εάν μας πληγώνει ισχύει το ακριβώς αντίθετο: Για πόσες διπλωματικές επιτυχίες έχουμε να καυχηθούμε τα τελευταία χρόνια; Όσο για το μέχρι ποιο βαθμό το Κράτος είναι αρωγός στις προσπάθειες των επαγγελματιών ας μην το συζητήσουμε καθόλου.

Ειδικά σε αυτό το πλαίσιο της βαριάς φορολόγησης πάνω στους ώμους δικαίων και αδίκων ακόμη και εκείνοι που θα ήθελαν να επενδύσουν στην χώρα όχι απλά θα το ξανασκεφτούν, αλλά ήδη ψάχνουν για … άλλες πολιτείες..

Τα πολλά γιατί που μας καθιστούν αφερέγγυους και αναξιόπιστους απέναντι σε κάθε λογής κεφάλαια ντόπια και ξένα -που από την μια βλέπουν τις ευκαιρίες, αλλά είναι αναγκασμένοι να το ξανασκεφτούν ελέω γραφειοκρατίας, διαφθοράς αναξιοκρατίας κλπ- χιλιοειπωμένα: Αλλά είναι σαν να έχουμε τον «ανθρωποδιώκτη»: Το «κεφάλαιο» μοιάζει με «κακό» που το ξορκίζουμε σε αυτό τον τόπο, ελάχιστοι όμως είναι εκείνοι που ορισμένες φορές «θυμούνται» ότι τα κεφάλαια είναι αυτά που ανοίγουν θέσεις εργασίας..    Και το παράδοξο είναι ότι από την μια συμπεριφερόμαστε σαν να μην θέλουμε επενδύσεις στην χώρα, κάτι να κινηθεί βρε αδελφέ και από την άλλη όσα κεφάλαια έχουν απομείνει εδώ τα υπερφορολογούμε γιατί πρέπει να συντηρηθεί και ο … δημόσιος τομέας..

Για να καταλάβουμε πόσο εγκλωβισμένη σε αδιέξοδα είναι η επιχειρηματικότητα σε τούτο -τον κατά τα άλλα ευλογημένο- τόπο, αρκεί ίσως να διαβάσουμε μια περίπτωση που παραθέτει σε εβδομαδιαίο δελτίο του ο ΣΕΒ.

«Ένα συγκεκριμένο παράδειγμα που προέρχεται από λογιστήριο εταιρείας μέλους του ΣΕΒ είναι ενδεικτικό: Για έναν μηχανικό (ασφαλισμένο στο ΤΣΜΕΔΕ, που είναι «ευγενές ταμείο») με μικτό μισθό €2.500 (συνολικό κόστος εργοδότη €3.114) ο εργοδότης αποφασίζει να δώσει αύξηση, για να ανταμείψει τη συστηματική προσπάθεια και καλή απόδοσή του. Του αυξάνει συνεπώς τον μικτό μισθό στις €3.500 (κόστος εργοδότη €4.360). Στο τέλος, η αύξηση αυτή κοστίζει €1.246 στον εργοδότη και ο εργαζόμενος ανταμείβεται για την παραγωγικότητα του με επιπλέον καθαρές αποδοχές €396. Το κράτος από την άλλη εξασφαλίζει για τον εαυτό του επιπλέον έσοδο €850, δηλαδή το 68,2% της αύξησης πηγαίνει στο κράτος!».

Εκείνοι λοιπόν σε αυτή την χώρα που τα δίνουν όλα για το Δημόσιο και αφήνουν στην μοίρα του ή ακόμη και «πολεμούν» με θεμιτά και αθέμιτα μέσα τον ιδιωτικό τομέα θα πρέπει να μην ξεχνούν πως «το ένα χέρι νίβει το άλλο»: Και πως εάν ο επαγγελματίας και ο μισθωτός υπάλληλός του καταρρεύσει θα πάρει μαζί του με μαθηματική ακρίβεια και τον Δημόσιο τομέα..

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.