ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Αδέξιο χιούμορ

Σφίγγουν οι ζέστες. Οπότε και κάθε κρύο ανέκδοτο γίνεται αποδεκτό. Ιδίως όταν εκφέρεται από επίσημα χείλη είναι ικανό να δράσει ανακουφιστικά για αυτόν που το αφηγείται. Οι ακροατές του μπορεί απλώς να πουντιάσουνε. Για παράδειγμα το «άνοιγμα» του Αλέξη Τσίπρα προς το ΠΑΣΟΚ, δια μέσου του οποίου πρότεινε «διάλογο» με στόχο την «προοδευτική διακυβέρνηση μετά το τέλος των Μνημονίων», μπορεί να συγκαταλεχθεί στο, εσχάτως όλο και πιο έντονα άχαρο, πρωθυπουργικό χιούμορ. Είναι, εξάλλου, πρόσφατη η λεπτότητα του αστεϊσμού του με τον οποίο υποδέχθηκε στο γραφείο του τον Σταύρο Θεοδωράκη μετά την εγχείρησή του τελευταίου.

Ας πάμε όμως στο ξεδίπλωμα της αστείας προσέγγισης της επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Και λέω αστείας γιατί θυμίζει όλο και περισσότερο στο διαδικτυακό πάρτι με τις φωτογραφίες που παρουσιάζουν την κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα επί ΠΑΣΟΚ και με τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Διότι αν αυτές οι συγκριτικές αναρτήσεις έχουν πλάκα, αναλογιστείτε πόσο μεγάλο καλαμπούρι προκαλεί ο άνθρωπος που ισχυρίζεται ότι βγάζει την χώρα από τα μνημόνια το 2018, ενώ την έχει αλυσοδέσει σε διαρκή λιτότητα μέχρι το 2060.

Από πού και ως πού, λοιπόν, ζητάει ματαίως σύμπραξη σε μια φρέσκια φαντασίωση του; Σε ένα ακόμη ιδεασμό που δεν προϋποθέτει μόνο την έξοδο την επόμενη χρονιά από τα μνημόνια αλλά και αναζητά συνεταίρο για να κυβερνήσει μετά τις επόμενες εκλογές. Λες και θα είναι αυτός νικητής στις κάλπες, όποτε αυτές στηθούν. Εν προκειμένω αδιαφορώ αν διαβάζουν στου Μαξίμου τις δημοσκοπήσεις ή αν επιχειρούν να ξαποστείλουν προκαταβολικά το σημερινό ακροδεξιό κυβερνητικό συνεταιράκι τους, προς χάριν ενός «ευρύτερου προοδευτικού τόξου».

Διερωτώμαι, όμως, πώς ο ίδιος ο πρωθυπουργός θεωρεί το κόμμα του προοδευτικό και τάχα αντιδεξιό; Δεν είναι αυτός που αντιγράφει πλέον σε όλα τη προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ υιοθετώντας ανερυθρίαστα το αφήγημα ενός τεχνητού success story. Δεν είναι το κόμμα του που προστατεύει τις γαλάζιες κυβερνήσεις μεταξύ του 2004 και του 2009 από τη διερεύνηση των ευθυνών τους για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό;

Και με τι καρδιά, άραγε, αδειάζει το “σύντροφο” Πάνο Καμμένο; Πόσο αχάριστος μπορεί να φανεί στο αρχηγό των ΑΝΕΛ που στήριξε όλες του τις επιλογές επί δυόμισι χρόνια; Τόση πια αγνωμοσύνη; Σε ότι αφορά το άγονο φλερτ του προς τη Φώφη Γεννηματά, αλήθεια, ρώτησε τα κομματικά όργανα και τα στελέχη του κόμματός του πριν πάρει τέτοια πρωτοβουλία έκκλησης για μελλοντική συμπόρευση;

Ή, μήπως, βολεύεται στην ενθάρρυνση εκείνων των “ορφανών” του ΠΑΣΟΚ, που έχει τακτοποιήσει σε διάφορα κυβερνητικά πόστα και λοιπές καρέκλες αξιωμάτων, τα οποία παραμυθιάζονται πως μόνο υπό το λάβαρο “ΣΥΡΙΖΑ και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις» θα γλιτώσουν από το επικείμενο εκλογικό ναυάγιο; Τι να προσμένουν, άλλωστε από μια αντιπολίτευση που δεν θα τους περιέχει ούτε καν ως βουλευτές ο Κουρουμπλής, η Τζάκρη, ο Σπίρτζης, ο Μπόλαρης , ο Μιχελογιαννάκης κλπ;

Ας μη γελιόμαστε. Ο Αλέξης Τσίπρας το παίζει λαρτζ, φροντίζοντας να αφήνει, και καλά. μία αιχμή «για τα προβλήματα που έχει να λύσει» το κόμμα της αντιπολίτευσης. Κατ' αρχήν, για να καθησυχάσει την αρνητική σε μια τέτοια σύμπραξη μερίδα του κόμματος του και να μην ανησυχήσει του τωρινούς συμμάχους του στη συγκυβέρνηση. Επί πλέον, υπονοώντας ότι το κόμμα που προσκαλεί σε συμμαχία πρέπει να απαλλαχθεί από προβληματικά “ζιζάνια”, το υποβαθμίζει ως ομόλογο πολιτικό σχηματισμό. Και ακόμη χειρότερα αντί ανίχνευσης της όποιας συναίνεσης τού επιβάλει όρους ηγεμονίας και κυριαρχίας.

Προφανώς όλη αυτή η υποτιθέμενη πρωθυπουργική προσέγγιση με το ΠΑΣΟΚ εντάσσεται σε ένα απλοϊκό σχέδιο “ξεσκεπάσματος” του. Με στόχο να αναδείξει ότι η απόρριψη της πρότασης του καθιστά τη Δημοκρατική Συμπαράταξη σε «δεκανίκι της Δεξιάς». Πρόκειται, δηλαδή, για τετριμμένο κολπάκι ώστε να συγκρατήσει εκείνη την αντιδεξιά μερίδα του εκλογικού σώματος που μετανάστευσε προσωρινά στο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα σαλτάρει αλλόφρων από το μπαταρισμένο καράβι της δικής του ακραίας, λαϊκιστικής δεξιάς πολιτικής.

Αναπόφευκτα, με τους διαμορφούμενους συσχετισμούς μόνο ως αδέξιο και κρύο αστειάκι μπορεί να εκληφθεί η προοπτική συνοικεσίου μεταξύ των δυο κομμάτων που θα αφορά τις επόμενες αλλά και τις μεθεπόμενες εκλογές. Το ξεκαθάρισα, όμως, από την αρχή. Ο πρωθυπουργός της χώρας εντρυφεί πλέον με μεγαλύτερο ζήλο στο ξινό χιούμορ από όσο στα συνηθισμένα, πικρά για τη κοινωνία, ψέματα του.

2 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Η πρωθυπουργική «πρόταση» έχει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των αντίστοιχων της Cosa Nostra: αλίμονό σας αν δεν την αποδεχτείτε. Πιστεύει ότι τους έχει στο χέρι, γιατί η ευρύτερη δεξιά είναι και επίσημος (ψεκασμένοι) και άτυπος (καρμανλονουδού) κυβερνητικός του εταίρος. Χρησιμοποιεί λοιπόν το τέχνασμα της πρότασης σε «διάλογο», όπως πολύ σωστά περιγράφετε, και για ξεκάρφωμα για τη δική του (ακρο)δεξιότατη πολιτική. Βέβαια, τα βρίσκει και τα κάνει, όσο οι άλλοι του το επιτρέπουν να τους εμπαίζει, αντί να τον ξεμπροστιάζουν.

  2. — ΤΟ ΠΛΕΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΑΡΘΡΟΥ, ΤΟΥ ΠΑΝΤΑ ΕΥΣΤΟΧΟΥ ΒΑΣΙΛΗ
    ΠΗΛΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΑ ΟΡΦΑΝΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤ΄ ΟΥΣΙ-
    ΑΝ ΑΥΤΟΠΑΡΑΜΥΘΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΚΟ… ΓΙΑ
    ΔΟΝΚΙΧΩΤΙΚΟΥΣ ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΙΑΜΒΟΥΣ….
    — ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΟΒΑΡΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ
    ΤΟΥ.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.