ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο Αδόλφος, ο Ιωσήφ και ο σανός

Με συναισθηματικές αντιδράσεις, συμβατική ηθικολογία, πρόχειρα ιδεολογικά τερτίπια δεν ξορκίζονται οι απάνθρωπες συμπεριφορές και οι ωμές αγριότητες των πογκρόμ. Από το ολοκαύτωμα των Εβραίων ως τη Χιροσίμα η ιστορία του 20ου αιώνα, γεμάτη από θηριωδίες και φρικαλεότητες, στάζει αίμα. Με μαζικές σφαγές, διωγμούς, εθνοκαθάρσεις, βασανιστήρια ακρωτηριασμούς και ταπεινώσεις ολόκληρων πληθυσμών από την Αρμενία ως την Ινδονησία και τη Ρουάντα.

Τι σημασία, οπότε, έχει αν ο αριθμός των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν στα Σταλινικά γκουλάγκ ξεπερνά ή υπολείπεται όσων εξοντώθηκαν στα Ναζιστικά στρατόπεδα; Πόσο θλιβερότερο είναι αν ο αριθμός των θυμάτων του Μάο είναι ακόμη μεγαλύτερος από τα δυο προηγούμενα ή αν στη Καμπότζη ο Πολ Ποτ εξολόθρευσε πολύ μεγαλύτερη αναλογία του πληθυσμού από εκείνη του Χίτλερ;

Το ζήτημα δεν είναι αριθμητικό, ποσοστιαίο και συγκριτικό. Ένας φόνος είναι πάντα ένας φόνος ανεξάρτητα από την καταγραφή διαφορών και ομοιοτήτων στην ιδεολογική θεμελίωσή της πράξης του. Όπως κι αν διαπράχθηκε ότι κι αν επικαλέσθηκε ο δολοφόνος ένα έγκλημα είναι πάντα ένα έγκλημα. Ούτε μεγαλύτερο από την εξολόθρευση των ιθαγενών Ινδιάνων από τους Αμερικανούς ούτε μικρότερο από τις φρικτές μαζικές δολοφονίες αθώων Αφρικανικών και Νοτιοαμερικανικών πληθυσμών από τους Δυτικοευρωπαίους αποικιοκράτες τον προπερασμένο αιώνα.

Το θέμα, ωστόσο, δεν περιορίζεται στην αναζήτηση φυσικών αυτουργών με υπεραπλουστεύσεις σε στυλ “η εγκληματογόνος φύση του κομμουνισμού και του ναζισμού”. Αντίθετα, εντοπίζεται στην απομόνωση αυτής της σκοτεινής κληρονομιάς και στην απερίφραστη καταδίκη εκείνων των εγκλημάτων κατά των ανθρώπινων δικαιωμάτων τα οποία διαπράχθηκαν βίαια ως πρακτικές αυταρχικής εξουσίας σε συνθήκες ολοκληρωτισμού.

Υπό αυτή την έννοια το επίμαχο συνέδριο της Εσθονικής προεδρίας της Ε. Ε.στο Ταλίν για την ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του κομμουνισμού και του ναζισμού, έχει και ουσία και νόημα σε ότι αφορά την ιστορική μνήμη και την ευαισθησία των δημοκρατικών πολιτών της ευρωπαϊκής ηπείρου απέναντι σε σκοτεινές περιόδους της ιστορίας της. ¨Όλα τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού , ενταγμένα σε ένα παιχνίδι εγχώριας μικροκομματικής αντιπαράθεσης πάνω στο οποίο στήνουν πάρτι οι νοσταλγοί του Αδόλφου και του Ιωσήφ.

Ευλόγως θα μου πείτε, αυτή ευαισθησία τη μάρανε τώρα την Εσθονία; Ωστόσο, είναι δικαίωμά της στα πλαίσια του κοινού αξιακού υπόβαθρου της ΕΕ υπέρ των δημοκρατικών ιδεωδών και της ελευθερίας να διοργανώνει θεματικά συνέδρια για τις σκοτεινές περιόδους του φρικαλέου 20ού αιώνα όπου εστιάζονται οι πληγές, τα τραύματα και τα θύματα της. Προφανώς και έχουν δικαίωμα να διατηρούν ζωντανά στην μνήμη τη δική τους αλλά και όλης της ανθρωπότητας τα εγκλήματα των πάσης φύσεως ολοκληρωτισμών με την ελπίδα να μην επαναληφθούν. Πού είναι το κακό;

Αν τώρα μια δράκα Εσθονών υποτίθεται ότι μηχανορραφούν επιδιώκοντας να εξισώσουν Ναζισμό και Σταλινισμό, εξαγνίζοντας το πρώτο σε βάρος του δεύτερου, μόνο η ελληνική κυβέρνηση το πήρε χαμπάρι. Προφανώς, η φωτεινή αυτοεξαίρεση της από την συγκεκριμένη πρωτοβουλιακή εκδήλωση διαμηνύει αγέρωχα στους υπολοίπους 27 υπουργούς Εσωτερικών των κρατών-μελών της Ε.Ε που θα συμμετάσχουν ότι είτε πιάνονται κορόιδα είτε αναξιοπρεπώς συνωμοτούν υπέρ μιας υστερικής αντικομουνιστικής προπαγάνδας μίσους που αναβιώνει το ψυχροπολεμικό κλίμα.

Δεν είδα όμως παρόμοια ζήλο από την κυβέρνηση όταν πέρυσι την ίδια μέρα- γνωστής και ως Διεθνή Ημέρα της Μαύρης Κορδέλας για τα θύματα των δυο ολοκληρωτισμών- συμμετείχε αμέριμνη στο συνέδριο της Σλοβακικής προεδρίας για τον εξτρεμισμό και τον ολοκληρωτισμό. Ούτε έμαθα να εκδήλωσε ο ΣΥΡΙΖΑ την αγανάκτησή του κατά της απαράδεκτης εξομοίωσης δύο ανόμοιων κομματιών της Ιστορίας όταν το αδελφό "Die Linke" οργάνωσε, στα τέλη του 2013, στα γραφεία του, στο κτίριο "Καρλ Λίμπκνεχτ" του Βερολίνου, τα αποκαλυπτήρια αναμνηστικής πλάκας για τα θύματα του Σταλινισμού. Λες και το Γερμανικό κόμμα δεν γνώριζε ότι ο Σταλινισμός εγκλημάτησε κατά της δημοκρατίας και της ελευθερίας ενώ ο σκοτεινός Ναζισμός κυρίως κατά της ανθρωπότητας.

Και βέβαια δεν πληροφορήθηκα ποτέ την αναμενόμενη σφοδρή κυβερνητική αποστροφή όταν πέντε βουλευτές του κυβερνώντος, υποτίθεται αριστερού, κόμματος φωτογραφήθηκαν περιχαρείς παρέα με εγχώριους νεοναζιστές βουλευτές προ εννεαμήνου στις νησίδες Ρω και Στρογγυλή.

Αν όμως οι ανέξοδοι λεονταρισμοί της κυβέρνησης εκδηλώνονται τυπολογικά στα πλαίσια της διχαστικής της ρητορικής με στόχο την αποκομιδή ευκαιριακού πολιτικού οφέλους από το εσωτερικό ακροατήριο, αντιστοίχως υποκριτική είναι και οι επιλεκτικές αντιδράσεις της αντιπολίτευσης. Εξάλλου στο πρόσφατο παρελθόν οι Ευρωβουλευτές της ΝΔ κατά πλειοψηφία απείχαν ενώ εκείνοι του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ σύσσωμοι καταδίκασαν το 2009 το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για τη διπλή καταδίκη Ναζισμού- Σταλινισμού για να τιμηθεί η μνήμη των θυμάτων τους.

Αναπόφευκτα δεν περιποιεί τιμή στο κυβερνών κόμμα η εξωραϊστική “ιδεολογικοποιήση” της δικής του θεωρητικής καταγωγής της οποίας οι κομμουνιστικές καθεστωτικές στρεβλώσεις προκάλεσαν εγκλήματα, ούτε το δοξάζει η εμφυλιοπολεμικού χαρακτήρα απόδοση ευθυνών για τον ανθρώπινο όλεθρο μόνο στον “άλλο” Ναζιστικό-φασιστικό ολοκληρωτισμό. Από την άλλη, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορούν να να κρύβονται πίσω από τους ιστορικούς, για να αποφύγουν να πάρουν θέση για τα αυτονόητα , περιφρονώντας προκλητικά τις οδυνηρές ιστορικές μνήμες της κοινωνίας.

Δυστυχώς εκεί όπου απαιτούνται ορθολογικές τοποθετήσεις ένα ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό συγκρούεται στο πεδίο ηττημένων ιδεολογιών μοιράζοντας σανό και προετοιμάζοντας μέσα στην αφέλεια του τους φρικαλέους σκελετούς του παρελθόντος να βγουν από το ιστορικό χρονοντούλαπο και πάλι στο προσκήνιο

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.