ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Γαλλικά φρου-φρου κι αρώματα

Από το μακρινό 1963 όταν στρατηγός Ντε Γκολ, έφτασε στην Ελλάδα και μίλησε την ελληνική βουλή ως το 1975 που ο Ζισκάρ Ντεστέν ήρθε στην Αθήνα και μίλησε μπροστά από τη πύλη του Αδριανού, οι επισκέψεις των  Γάλλων  προέδρων σηματοδοτούσαν τους στενούς δεσμούς και τις κοινές επιδιώξεις των δύο χωρών .Το 1982  όταν το φρέσκο στην εξουσία ΠΑΣΟΚ, υποδεχόταν μετά Βαΐων και κλάδων τον Μιτεράν στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, σύσσωμη η Ελλάδα άκουγε από τα χείλη του Γάλλου προέδρου να εξάρει τη στενή σχέση των σοσιαλιστικών των δυο χωρών.

 

Έκτοτε, άπαντες οι Γάλλοι ηγέτες, Σιράκ Σαρκοζί, Ολάντ έφεραν τη καθιερωμένη φιλικού χαρακτήρα βόλτα τους ως  εδώ. Και ήταν πάντα καλοδεχούμενοι από τις ντόπιες κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως ιδεολογικού πρόσημου. Γεγονός που διατράνωνε τη στενή πολιτικοδιπλωματική σχέση της γαλλικής και της ελληνικής πολιτικής σκηνής, το  οποίο αποτυπώθηκε στο εγχώριο μεταπολιτευτικό σύνθημα “Ελλάς -Γαλλία συμμαχία”. Πέρα, όμως, από το συμβολικό μέρος των εθιμοτυπικών, με τη συνήθη γαρνιτούρα του  επενδυτικού ενδιαφέροντος, επισκέψεων της ηγεσίας του Ελιζέ σε μια Ευρωπαϊκή χώρα ιδιαίτερης γεωπολιτικής σημασίας για τους Γάλλους, υπάρχει ένα κομβικό ζήτημα στην επίσκεψη Μακρόν στην Ελλάδα. Και αυτό αφορά το Ευρωπαϊκό μέλλον.

 

Ο Εμανουέλ Μακρόν δεν διστάζει να υπενθυμίζει σταθερά στους Γάλλους τις μεγάλες κατακτήσεις και τα μεγάλα οφέλη που έχουν αντλήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και φυσικά να υπογραμμίζει στους εταίρους της ΕΕ την κρίσιμη μάζα που διαθέτει η χώρα του ώστε να λειτουργήσει ως καταλύτης στην ολοκλήρωση του  ευρωπαϊκού σχεδίου. Σαφώς και γνωρίζει τις παλινωδίες των προκατόχων του. Κυρίως τις υποχωρήσεις του Σαρκοζί απέναντι στη Μέρκελ αλλά και την αδράνεια του Ολάντ απέναντι στις επιταγές του Βερολίνου.

 

Υπό την απειλή η χώρα του να πιεσθεί από τις αγορές εξαιτίας του υψηλού δημόσιου χρέους της, ο ίδιος αντιδρά στον έλεγχο δημοσιονομικής πειθαρχίας στην περίπτωση που κάποια χώρα-μέλος της Ευρωζώνης χάσει την πρόσβαση στις αγορές. Με δυο λόγια αντιστέκεται στον Σόιμπλε που επιθυμεί να  αναδείξει τον Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας ως τεχνοκρατικό θεσμό που θα υπερβαίνει το πολιτικό  έλεγχο της Κομισιόν. Γι αυτό και απευθύνει έκκληση  ευθύνης αλλά και αλληλεγγύης προς τη  Γερμανία για να θεμελιώσουν από κοινού  ένα νέο ξεκίνημα σε κλίμα συνεργασίας αντίστοιχο με εκείνο μεταξύ Φρανσουά Μιτεράν και Χέλμουτ Κολ.

 

Αν και ο Μακρόν δεν τοποθετείται ευθέως στο αν πιστεύει πως η ευρωζώνη οδηγείται στην αυτοκαταστροφή χωρίς μεταφορά κεφαλαίων από τις ισχυρές χώρες στις πιο αδύναμες, ενώ παράλληλα δεν τάσσεται υπέρ της άποψης να μετατραπούν τα εθνικά χρέη των χωρών -μελών σε χρέη της ευρωζώνης, ζητάει βαθιές μεταρρυθμίσεις. Η κυρίαρχή εντοπίζεται στη δημιουργία ενός κοινού προϋπολογισμού της ευρωζώνης, ο οποίος θα εγκρίνεται με ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και θα εκτελείται από έναν υπουργό Οικονομικών της ευρωζώνης. Επί της ουσίας θέτει ζήτημα πολιτικής διαχείρισης της ΕΕ.

 

Το ερώτημα είναι αν η ελληνική  πλευρά συμμερίζεται και σε ποιο βαθμό τις σκέψεις και τις ιδέες του Γάλλου προέδρου για την ανάγκη ύπαρξης πολιτικού ελέγχου και λογοδοσίας στην άσκηση της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Κανονικά η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε ενθουσιωδώς να συντάσσεται με αυτές που ενισχύουν τις  ιδρυτικές ευρωπαϊκές  αξίες. Ωστόσο σε μια χρεοκοπημένη χώρα με  περιορισμένα τα οικονομικά και τα πολιτικά της μεγέθη που απομειώθηκαν λόγω της κρίσης, οι προσεγγίσεις αλλά και οι  εξελίξεις είναι «υπερκαθορισμένες» έξωθεν, εξαρτώμενες ουσιαστικά από τη στάση της Γερμανίας.

 

Προφανώς η Αθήνα θα υπερθεματίσει ρητορικά τις προτάσεις Μακρόν περί θωράκισης της ευρωζώνης, αλλά αναμένεται να επισημάνει στο γνωστό μοτίβο ότι το θέμα συνδέεται στενά με την εγκατάλειψη των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της μονόπλευρης λιτότητας. Πρόκειται εξάλλου για την μόνιμη επωδό κεντρικών στελεχών του κυβερνώντος κόμματος τα οποία δεν φαίνεται να έχουν ιδιαίτερη γνώση σε ότι αφορά τα ηγετικά πρόσωπα που ασκούν σοβαρή πολιτική στη Γαλλία.  Αυτή τη φορά, όμως, δεν θα έχουν να συναναστραφούν με τον λοιδωρημένο από τους ίδιους  ως «Ολαντρέου», ο οποίος  κράτησε την Ελλάδα  στο ευρώ. Ούτε προβλέπεται να περιφέρουν τον Μακρόν, συνοδεία τσούρμου προσφιλών τους καλλιτεχνών, σε νυχτερινό κέντρο στο Γκάζι. Το πρόβλημα τους είναι πως υποχρεούνται πλέον, ως έσχατοι υποστηρικτές του Μαδούρο, να  λιβανίζουν αυτόν που προ ολίγων μηνών κατακεραύνωναν ως γνήσιο εκφραστή της  νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας.

 

Ωστόσο παρά την υποκριτική τους μετάλλαξη θα πρέπει να συμβιβάσουν και τα ασυμβίβαστα καθώς ο Μακρόν τάσσεται  υπέρ της επανίδρυσης της Ευρώπης με πολλά σχήματα που θα ωθείται  προς τα εμπρός μια “πρωτοπορία” χωρών, ενώ ο ΄Ελληνας πρωθυπουργός απορρίπτει  μια Ευρώπη “των πολλών ταχυτήτων” υπέρ της  Ευρώπης “των πολλών δυνατοτήτων”. Υπό αυτή την ανάγνωση η επίσκεψη και κυρίως οι στοχεύσεις Μακρόν  θα έπρεπε να έχουν βασανίσει επί μακρόν την ελληνική  κυβέρνηση. Ατυχώς, σκέφτεται  μόνο πως θα προσθέσει μεθυστικό γαλλικό άρωμα στην επικοινωνιακή της πολιτική,  πώς θα γιορτάσει με γαλλική σαμπάνια ως success story τις πιθανές εκχωρήσεις τις  ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ σε Γαλλικά συμφέροντα και πώς θα συναρμολογήσει με γαλλικό κλειδί τις προμήθειες  συρμών του τραμ και  βαγονιών του μετρό από γαλλικές εταιρείες.

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.