ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Τα ζόρια του Βερολίνου

Ρώταγε ένας καλός φίλος αν η θεαματική άνοδος του ακροδεξιού και ξενοφοβικού AfD στη Γερμανία είναι προσωρινό φαινόμενο ή πρόκειται για έναρξη μιας μονιμότερης επιλογής του εκλογικού σώματος; Σαν να μου έλεγε ότι καλού κακού θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα τώρα που βγήκε από το μπουκάλι το ολέθριο τζίνι, επέμενε για μια σύντομη και περιεκτική απάντηση. Επιστράτευσα όση διπλωματικότητα διέθετα και προσπάθησα να εναποθέσω διστακτικά το θέμα για οριστικά συμπεράσματα στο εγγύς μέλλον.

Εντόπισα τη πρόχειρη ανάλυσή μου στις μεγάλες απώλειες για τα δύο μεγάλα κόμματα και τη προοπτική σχηματισμού κυβέρνησης μόνο μέσω ενός αλλόκοτου πολιτικά συνασπισμού, παρά στη “Εναλλακτική για τη Γερμανία” (Alternative für Deutschland AfD) που αναδείχθηκε σε τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη. Για την αντοχή της τελευταίας θα δείξει το κοντινό αύριο, όπως έδειξε για τους Βίλντερς, Λε Πεν, Φάραντζ, και της λοιπής σκληροπυρηνικής φάρας των «λύκων με προβιά» σαν τους Αυστριακούς Χόφερ και Στράχερ, το ευρωφοβικό κόμμα των Φινλανδών και το Ουγγρικό ακροδεξιό Τζόμπικ του Γκαμπόρ Βόνα.

“Εντάξει” μου είπε ο φίλος “αλλά στο προσεχές μέλλον θα πετάξουμε ως τον Άρη, εδώ μιλάμε για γνωστή ρατσιστική και μισαλλόδοξη φατρία από το ανατριχιαστικό παρελθόν, της οποίας τις φρικτές συνέπειες της τις έχει γνωρίσει όλος πλανήτης”. Και παίρνοντας φόρα συνέχισε “Μήπως δεν είναι αυτοί που καλούν τις γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις να χρησιμοποιήσουν πυρομαχικά στα σύνορα για να εμποδίσουν την διέλευση των "φυλετικά κατώτερων" μεταναστών και προσφύγων; Εκείνων που θέλουν να απαγορεύσουν μαντίλες, τζαμιά, μιναρέδες και λοιπούς Ισλαμικούς τόπους προσευχής στις γερμανικές πόλεις, που μιλούν περιφρονητικά για τα μνημεία του ολοκαυτώματος τα οποία χαρακτηρίζουν “ιστορικά παραμύθια” και ντροπή στη καρδιά της χώρας;”

“Δεν είναι άραγε οι ίδιοι”ανέβασε το κρεσέντο ο φίλος μου “που ισχυρίζονται ότι η Γερμανία πρέπει να είναι υπερήφανη για τις αιμοβόρες ακρότητες των στρατιωτών της στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο; Ποιοι εναλλακτικοί ευρωσκεπτικιστές και τρίχες; Μη το ψάχνεις. Και μην είσαι αφελής. Χιτλερικό συνονθύλευμα είναι όλοι αυτοί. Υποκριτές, συνωμοσιολόγοι, αντιδημοκράτες, ολοκληρωτικοί, εξτρεμιστές, αυθεντικοί Ναζί με σβάστικες και πυρσούς που επανέρχονται στο Ράιχσταγκ για πρώτη φορά μετά από 70 και βάλε χρόνια”.

Να συμφωνήσω σε ότι αφορά τον ιδεολογικό, πολιτικό και ρητορικό στενό πυρήνα αυτού του κόμματος. Επί τη ουσίας όμως αποτελεί ένα πρόπλασμα νεοναζισμού όπως είπε και ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος είναι και πιο ειδικός για το θέμα. Πρόκειται για ένα αχταρμά ακραίων εθνολαϊκιστών, τυχοδιωκτικών “ψεκασμένων” και καραδοκούντων νεοφασιστών ο οποίος προτίθεται να μεταλλάξει τη μεταπολεμική πολιτική ταυτότητα της Γερμανίας. Να ξηλώσει μια σύνθεση που θεμελιώθηκε στον εξοστρακισμό των ακραίων απόψεων, στην αναζήτηση συμβιβασμών και, φυσικά, στην καταδίκη και την εκδήλωση μεταμέλειας γα τα εγκλήματα του Γ' Ράιχ.

Και επειδή συνεχίζω να ασπάζομαι ότι η πολιτική ορθότητα υπάρχει ακόμη και δεν ανήκει στον κάδο της ιστορίας όπως επιμένει το AfD, εξακολουθώ να μην θεωρώ, σώνει και καλά, ναζιστές όλους όσους του χάρισαν το 13% περίπου των ψήφων στις γερμανικές εκλογές την περασμένη Κυριακή. Γι αυτό και δεν σοκάρομαι τόσο. Πιστεύω ότι μια μερίδα συντηρητικών ψηφοφόρων των δυο μεγάλων Γερμανικών κομμάτων, αλλά και η ενεργοποίηση προηγούμενων ανενεργών εκλογέων, ωθήθηκαν στην υπερψήφιση του AfD από την υστερική αντίθεση τους κατά της προσφυγικής πολιτικής της Μέρκελ.
Πολίτες δυσαρεστημένοι από την κατάχρηση, όπως την εννοούν, του δικαιώματος ασύλου συνδυασμένου με την άνοδο της φονταμενταλιστικής ισλαμικής τρομοκρατίας, εκδικήθηκαν το κυβερνητικό συνασπισμό επειδή δεν τους πρόσφερε εγγυήσεις ασφάλειας. Υπό αυτό το πρίσμα νομίζω ότι ψήφισαν εναντίον των κυρίαρχων στη πολιτική σκηνή Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών παρά πείστηκαν από την ατζέντα του έξαλλου ακροδεξιού λαϊκιστικού κόμματος.

Υποχρεούμαι να προσθέσω στους ψηφοφόρους του τελευταίου τους soft ευρωσκεπτικιστές που επιθυμούν ισχυρότερα εθνικά σύνορα και κάποιους που ξινίζονται για τα πακέτα διάσωσης του ευρωπαϊκού νότου αλλά τους μυρίζουν οι φιλελεύθεροι του Κρίστιαν Λίντνερ. Να βάλω ακόμη στη σούμα τους εκτός Βαυαρίας οπαδούς της δεξιάς Χριστιανοκοινωνιστικής Ένωσης, καθώς και εκείνους τους συντηρητικούς που πιστεύουν ότι 12 χρόνια θητείας της Μέρκελ στη καγκελαρία παραήταν αρκετά. Εξάλλου σε μια μονότονη και συναινετική προεκλογική περίοδο με σίγουρο εκ των προτέρων το νικητή οι πάσης φύσεως αντισυστημικοί βρήκαν αποκούμπι στο συγκεκριμένο κομματικό υβρίδιο.

Συμπερασματικά δεν τσουβαλιάζω όλους του ψηφοφόρους του AfD στους οπαδούς ενός φαιού μορφώματος. Εκτιμώ ότι το μισό περίπου εκλογικό ποσοστό του προήλθε από εκείνους που ήθελαν να τιμωρήσουν για διάφορους λόγους τη Μέρκελ. Όχι γατί γοητεύτηκαν γαστριμαργικά από το κραυγαλέα ρατσιστικό σλόγκαν στη προεκλογική του αφίσα «Το Ισλάμ δεν ταιριάζει με την κουζίνα μας», το οποίο πλαισίωνε ένα γουρουνάκι.

Υπό αυτό το πρίσμα ο υποτιθέμενος σεισμικός τριγμός στη Γερμανική πολιτική σκηνή κρίνεται εξαιρετικά αμφιλεγόμενος μια και η απήχηση του εν λόγω κόμματος σε όσους του εμπιστεύθηκαν τη ψήφο τους δεν είναι σταθερή και μονιμότερη. Πόσο μάλλον αδύναμη και προσωρινή μια και φαίνεται να έπιασε ψηφοσυλλεκτικό ταβάνι σε αυτές τις κάλπες. Σαφώς και θα καταλάβει 90 και πλέον έδρες στο Ράιχσταγκ, αλλά είναι η μοίρα των λαϊκιστικών συνονθυλευμάτων, που μαστίζονται από εσωτερικούς ανταγωνισμούς και προσωπικές αντιπαραθέσεις, να μην μπορούν να συστήσουν μια μεγάλη, συνεκτική φατρία στο κοινοβούλιο.

Τέλος, από υφή, δόμηση, χαρακτήρα, και κυρίως από τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, το ακροδεξιό κόμμα θα επιχειρήσει περισσότερο σαματά παρά θα στοχεύσει εποικοδομητικά αναλαμβάνοντας ευθύνες σε ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό. Γεγονός το οποίο είναι ξένο για τη πατροπαράδοτα συναινετική, αν όχι προγραμματισμένη προς συγκλίσεις και συμπράξεις, λειτουργία του Γερμανικού κοινοβουλίου σε μια ευημερούσα οικονομικά δημοκρατική χώρα της οποίας οι βάσεις είναι αρκετά ισχυρές ώστε να αντέξουν την επίθεση κάθε μορφής λαϊκισμού.

Βεβαίως, όλα τα παραπάνω, όπως θα έλεγα και στον ανησυχούντα φίλο μου, εμπεριέχουν και μια δόση ευχής. Και αυτό γιατί κρίνω ότι το αποτέλεσμα των Γερμανικών εκλογών σηματοδοτεί την απαίτηση για πολιτικό αναπροσανατολισμό τόσο στο εσωτερικό όσο και στη ευρωπαϊκή τους εμπλοκή των κυρίαρχων κομμάτων, που αποδεικνύονται πιο εκλογικά αδύναμα από ποτέ στην μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Σίγουρα τα ζόρια του Βερολίνου αναμένεται να επηρεάσουν το ευρωπαϊκό εγχείρημα και ενδεχομένως, εκ του υποχρεωτικού κυβερνητικού συνασπισμού που θα προκύψει, να πιεστεί δυσοίωνα και η ελληνική κυβέρνηση. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.