ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Η «Συμφωνία των Πρεσπών» και οι αλήθειες!..

Στις 17 Ιουνίου 2018 στη Λίμνη Πρεσπών, υπεγράφη η Συμφωνία που δεν αφορά μόνο στο «ονοματολογικό» για την ΠΓΔΜ με σαφή διάκριση τον γεωγραφικό προσδιορισμό, αλλά επιλύει οριστικώς και ζητήματα που αφορούν στον «αλυτρωτισμό», ο οποίος όχι μόνο καταδικάζεται, αλλά και διώκεται στο εξής. Παραλλήλως διακρίνεται και προστατεύεται με τρόπο αδιαμφισβήτητο η ελληνική ιστορία και ο ελληνικός πολιτισμός όσον αφορά στη Μακεδονία. Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι η συμφωνία αυτή προβλέπει αυτοτελώς και διμερή αμυντική συνεργασία. Αυτή η δυνατότητα για την αμυντική συνεργασία δυστυχώς αποσιωπάται. Το κυριότερο δε όλων είναι η δέσμευση της ΠΓΔΜ για τη ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ. Για να ακριβολογούμε δε, υπέρμαχος της αναθεώρησης του Συντάγματος της ΠΓΔΜ ως όρου από πλευράς Ελλάδας για την επίλυση των «διαφορών» με τη  γείτονα χώρα, ήταν και είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος. Πράγματι διερωτάται κάποιος καλόπιστος που έχει ασχοληθεί με τη «Συμφωνία των Πρεσπών», εάν αυτοί που διαφωνούν έχουν έστω και στοιχειωδώς αναγνώσει τη Συμφωνία.

Μήπως συνεχίζονται δύο Πόλεμοι;

Χωρίς να είναι αναγκαίο να υπάρχει πρόσβαση στα απόρρητα Αρχεία του ΥΠΕΞ, όσοι παρακολουθούν την πολιτική που ακολουθούσε κυρίως η Ευρωπαϊκή Ένωση από την εποχή των «12», θα πρέπει να γνωρίζουν ότι οι εταίροι και σύμμαχοι κήρυξαν «προστατευόμενη» περιοχή το κράτος των Σκοπίων. Και τούτο γιατί στην περιοχή αυτή υπήρχαν αντικειμενικές συνθήκες να επεκταθεί η κρίση που αφορούσε δύο μειονότητες: α) στην αλβανική και β) στη σερβική. Αυτό τον κρίσιμο «πυρήνα» αρχικώς αγνόησε η ελληνική διπλωματία και το χειρότερο, αγνόησαν πολιτικές «δυνάμεις» εν Ελλάδι. Οι «υπερπατριώτες» πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο Α’  Παγκόσμιος Πόλεμος έχουν τερματιστεί, και η «Κομμουνιστική Διεθνής» έχει διαλυθεί.

Υπ’ όψιν δε ότι μέχρι  τη «Συμφωνία των Πρεσπών» προηγήθηκε και το «Σχέδιο Συνθήκης Επιβεβαίωσης των υπαρχόντων Συνόρων», γνωστό ως «πακέτο Πινέϊρο» του Μαρτίου-Απριλίου 1992, όπου (μεταξύ των άλλων) ρητώς δεσμευόταν η Κυβέρνηση των Σκοπίων ότι: «αποκηρύττει και καταδικάζει όλες τις ενέργειες και πρωτοβουλίες του καθεστώτος της πρώην Γιουγκοσλαβίας να προσαρτήσει ή να υπονομεύσει την ελληνική κυριαρχία επί της Ελληνικής Μακεδονίας κατά την περίοδο 1944-1948».

Άξιο αναφοράς επίσης είναι ότι η «Ενδιάμεση Συμφωνία» (η οποία κατ’ αρχάς αποδεχόταν τον όρο «Μακεδονία») που επετεύχθη το έτος 1995 στη Νέα Υόρκη, αξιοποιούσε το σχέδιο «Βάνς -Όουεν», και αναγνώριζε ως «προσωρινό όνομα» του κράτους των Σκοπίων εκείνο της «Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», χωρίς τη ρήτρα erga omnes. Φέρει δε την υπογραφή των ΥΠΕΞ των δύο χωρών, ήτοι του Κάρολου Παπούλια και του Στέβο Τσεβερνκόφσκι.

Επιτέλους, να παύσει ο εμπαιγμός!

Ως προς την «ιθαγένεια» (που θεσπίζει η «Συνθήκη των Πρεσπών»), υπ’  όψιν ότι ορίζεται βεβαίως ως «Μακεδονική», αλλά ρητώς διευκρινίζεται ότι ο πολίτης: «είναι  πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας». Σε κάθε περίπτωση δε  η «ιθαγένεια» αφορά «υπηκοότητα», δηλαδή το νομικό δεσμό του ατόμου με το κράτος, και ως όρος ουδεμία σχέση έχει με το «έθνος».  Περαιτέρω υπ’ όψιν τα εξής:

Η ιθαγένεια δεν ταυτίζεται με την «αρχή του αίματος» (jus sanguinis) που απασχόλησε ακόμη και την επιστήμη του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου, λόγω του ότι η απόκτηση της ιθαγένειας λαμβάνει χώρα και με «πολιτογράφηση». Παρά δε το ότι η «ιθαγένεια» παραμένει ακόμη στο πλαίσιο του jus publicum, εν τούτοις «ιθαγένεια» και «έθνος» ως νομικές έννοιες  (ως προεκτίθεται) δεν ταυτίζονται. Για να μην παραπλανάται δε ο απλός πολίτης, υπ’ όψιν ότι στο σύγχρονο Ευρωπαϊκό Ενωσιακό Δίκαιο απονέμεται «ιθαγένεια». Έτσι:

Σύμφωνα με το άρθρο 20 ΣΛΕΕ «πολίτης της Ένωσης είναι κάθε πρόσωπο που έχει την υπηκοότητα ενός κράτους-μέλους», ενώ «η ιθαγένεια της Ένωσης προστίθεται και δεν αντικαθιστά την εθνική ιθαγένεια». Μήπως εξ αυτού συνάγεται ότι ο Θεσμός της ευρωπαϊκής ιθαγένειας ιδρύει και ευρωπαϊκό έθνος; Αυτά ως απάντηση στους λαϊκιστές που αποπροσανατολίζουν σκοπίμως το Λαό.

Το δημοψήφισμα της 30ης Σεπτεμβρίου 2018

Για το δημοψήφισμα της 30ης Σεπτεμβρίου στην ΠΓΔΜ πρέπει να γίνει σαφές ότι υπήρξε «αποχή» και όχι ευθεία, δηλαδή ρητή με αρνητική ψήφο, αποδοκιμασία της «Συνθήκης των Πρεσπών».

Επειδή στην «αποχή» άνευ δικαιώματος «αθροίζονται» και εκείνοι οι οποίοι εξ υποκειμένου και εξ αντικειμένου δεν μπορούν να προσέλθουν στις κάλπες ή αφορά άτομα που έχουν αποβιώσει, αλλά συμπεριλαμβάνονται ως «εκλογικό σώμα» στις σχετικές καταστάσεις, δημιουργείται πλασματική εικόνα ως προς το αποτέλεσμα. Υπό το πρίσμα αυτό θα πρέπει να «εκτιμηθεί» το αποτέλεσμα του σχετικού συμβουλευτικού δημοψηφίσματος και με δεδομένο ότι επί 20 έτη δεν έγινε εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων. Τα δεδομένα δε έχουν ως εξής:

Σε εκλογικό σώμα που με ορθή εκτίμηση αφορά 1.100.000 ενεργούς πολίτες, το αποτέλεσμα έδωσε τόσες ψήφους, ώστε με αντικειμενική προσέγγιση να τεκμαίρεται ότι το αποτέλεσμα υπερβαίνει το 50%. Και τούτο γιατί η συνολική συμμετοχή έφθασε στις 659.376 ψήφους, και προκύπτει ότι το «Ναι», υπερψηφίστηκε περίπου από 593.000 προσελθόντες πολίτες.

Τα προαναφερόμενα σχετικώς με το δημοψήφισμα της 30ης Σεπτεμβρίου και η εξέλιξη των πραγμάτων ασφαλώς αφορούν την εσωτερική έννομη και πολιτική τάξη της ΠΓΔΜ, στην οποία δεν μπορούμε και δεν επιτρέπεται να παρέμβουμε ως Έλληνες πολίτες ή ως ελληνική Πολιτεία. Απλώς δικαιούμεθα σχολιασμού στο πλαίσιο του ελεύθερου δημοκρατικού λόγου και ως έχοντες  πρόδηλο έννομο συμφέρον.

Ως προς τα καθ’ ημάς

«Δια τα καθ’ ημάς» (και ανεξαρτήτως των όποιων εξελίξεων), η αντιπολίτευση του δημοκρατικού τόξου αναποφεύκτως θα κληθεί να απαντήσει στα εξής:

α) Είναι υπέρ της σύνθετης ονομασίας της ΠΓΔΜ, και εάν είναι, προκρίνει το γεωγραφικό προσδιορισμό;

β) Συμφωνεί ότι η γλώσσα που αναγνωρίσθηκε στην ΠΓΔΜ ως επίσημη γλώσσα είναι η νότια σλαβική, ουδεμία σχέση έχουσα με την ελληνική γλώσσα; και

γ) Είναι διαφορετική έννοια ό όρος της ιθαγένειας με εκείνη του έθνους;

Τα προαναφερόμενα θα πρέπει να καταστούν γνωστά στους Έλληνες πολίτες χωρίς υπεκφυγές!

 

 

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC- EU).

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.