ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΣΤΙΣ ΗΠΑ, Η ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ

Η πλειονότητα των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η θετική ψήφος στην Αικατερίνη Σακελλαροπούλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας πρέπει να είναι η τελευταία πράξη συναίνεσης. Από τούδε και στο εξής το "συν" της συναίνεσης απαιτείται να αντικατασταθεί από το "συγκ" της σύγκρουσης, μάς λέει με γλαφυρό τρόπο βουλευτής, πρώην υπουργός και ιστορικό στέλεχος της ανανεωτικής αριστεράς. Όμως ο Αλέξης Τσίπρας μάλλον δεν συμφωνεί μαζί του αφού θα αναγκάσει τους βουλευτές του να μην αντιταχθούν σε μια ακόμη πρωτοβουλία της κυβέρνησης. Στην ψηφοφορία για την ανανέωση και αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πει "όχι". Θα επιλέξει το λευκό. Αυτή είναι η γραμμή της ηγεσίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μπορεί ο τέως πρωθυπουργός και το σύνολο των βουλευτών και στελεχών της Κουμουνδούρου να επικρίνουν την κυβέρνηση για τη στρατιωτική συμφωνία με τους Αμερικανούς και να ζητούν σοβαρά ανταλλάγματα από την Ουάσιγκτον πριν την κυρώσει η ελληνική Βουλή όμως οι, καθ' όλα έγκυρες, πληροφορίες μας αναφέρουν ότι τελικά η αξιωματική αντιπολίτευση δεν θα καταψηφίσει τη συμφωνία. Θα νίψει, όπως ο Πόντιος Πιλάτος, τα χέρια της.

Προφανώς, το πρόβλημα του Αλ. Τσίπρα δεν είναι επειδή θα τον κατηγορήσει ο Κυρ. Μητσοτάκης για υπαναχώρηση -αφού ήταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αυτή που είχε ετοιμάσει τη συμφωνία- αλλά γιατί δεν θέλει να τινάξει στον αέρα την καλή σχέση που, με τη βοήθεια και του πρεσβευτή στην Αθήνα Τζέφρι Πάϊατ, δημιούργησε με τον υπερατλαντικό σύμμαχο τα πέντε προηγούμενα χρόνια. Επιπροσθέτως, η επιστροφή στον αντιαμερικανισμό θα καταστήσει τον Μητσοτάκη μοναδικό φερέγγυο συνομιλητή και άνθρωπο εμπιστοσύνης των Αμερικανών, κάτι που οπωσδήποτε ο Τσίπρας και οι στενοί του συνεργάτες είναι λογικό να μην θέλουν να συμβεί. Η συμπεριφορά ενός μεγάλου κυβερνητικού κόμματος, που στις επόμενες εκλογές θα επιδιώξει την επιστροφή του στην εξουσία, δεν μπορεί να είναι ίδια με αυτή που επιδεικνύει ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2020 δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ του 2009 ή του 2012 ούτε καν του 2015. Δεν είναι το κόμμα του 3%, αλλά του 33%. Για σχεδόν πέντε χρόνια έφυγε από τα πεζοδρόμια και ανεβοκατέβαινε τα σκαλοπάτια στο Μαξίμου. Κυβέρνησε τη χώρα, δεν ασκούσε αντιπολίτευση. Συζητούσαν με τον Τραμπ, την Μέρκελ, τον Μακρόν, τον Πούτιν και όχι με τον Νταβανέλο, τον Ρούντι, τον Καραμπελιά και τον Γιαννόπουλο. Και η προοπτική του είναι να επανέλθει στις υπουργικές πολυθρόνες του κοινοβουλίου και όχι στα τραπεζάκια του κάτω μέρους της πλατείας Συντάγματος.

Αυτή είναι μια πραγματικότητα στην οποίαν εφεξής θα πρέπει να προσαρμοστούν άπαντες στον ΣΥΡΙΖΑ ή τουλάχιστον αυτοί που προτιμούν να ανήκουν σ' ένα κόμμα που (αυτο)χαρακτηρίζεται ως "κυβερνώσα αριστερά" και δεν διακατέχονται από τη μειοψηφική λογική της "αριστερής καθαρ(ι)ότητας". Οι διπλωματικές, στρατιωτικές και οικονομικές σχέσεις με άλλες χώρες και πρωτίστως με τις λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις δεν εδράζονται σε ιδεολογικές συμπτώσεις αλλά στο πεδίο της εξυπηρέτησης, ένθεν κακείθεν, των λεγόμενων εθνικών συμφερόντων. Αυτό ο Τσίπρας το έμαθε, λένε, καλά, δεν έχει πλέον αυταπάτες και θα το συνεχίσει. Γι' αυτό και δεν θα καταψηφίσει τη στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ. Εάν το έπραττε θα ήταν ωσάν να ομολογούσε ότι η εξωτερική πολιτική της κυβερνήσεώς του, και ιδιαίτερα η περαιτέρω σύσφιγξη των σχέσεων με ΗΠΑ και Ισραήλ και τα τριγωνικά σχήματα στην Ανατολική Μεσόγειο, ήταν λάθος. Με το λευκό δεν αρνείται την αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας, απλώς θέλει να δείξει ότι δεν είναι αυτή που θα μπορούσε ο ίδιος να πετύχει. Άλλωστε θα το πει καθαρά στη σχετική συζήτηση που θα γίνει στη Βουλή.

Επιπροσθέτως, στα σχεδόν πέντε χρόνια διακυβέρνησης, ο ίδιος και το κόμμα του δημιούργησαν ένα δίκτυο επαφών και σχέσεων στα διεθνή κέντρα αποφάσεων που θα ισοδυναμούσε με αβδηριτισμό εάν το πετούσε στον σκουπιδοτενεκέ επειδή ορισμένοι κουφιοκεφαλάκηδες της αριστερής πτέρυγας του κόμματός του αισθάνονται άβολα όταν το ΚΚΕ τους καταγγέλει για ενσωμάτωση και υποταγή στον διεθνή ιμπεριαλισμό. Όσοι γνωρίζουν καλά τον τέως πρωθυπουργό είναι κατηγορηματικοί για τις προθέσεις του. Η απόφαση του Τσίπρα, λένε, είναι ειλημμένη και οριστική: ο ΣΥΡΙΖΑ (θέλει να) είναι ο μεγάλος κυβερνητικός συνασπισμός εξουσίας, ο βασικός φορέας της Προοδευτικής Παράταξης και όχι ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, του οποίου βασικό μέλημα είναι η προώθηση των αριστερών (μαρξιστικών;) ιδεών και η συγκρότηση, γενικά, αντικυβερνητικών μετώπων. Τον Τσίπρα τον ενδιαφέρει να επανέλθει στο τιμόνι της διακυβέρνησης και όχι να ρητορεύει στην Κουμουνδούρου μαζί με τον Πάνο Λάμπρου, τον Χριστόφορο Παπαδόπουλο και τ' άλλα συντρόφια. Απόφαση σωστή, μόνον που δεν αρκεί η βούληση για να γίνει πραγματικότητα. Η επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στο γκουβέρνο μοιάζει μακρινή υπόθεση όσο η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει, ακόμη και μετά από έξι μήνες, να προηγείται στις προτιμήσεις των πολιτών και μάλιστα με μεγαλύτερη διαφορά από αυτή που κέρδισε στις βουλευτικές εκλογές. Οι μόνοι τριγμοί εμφανίζονται σε τρία θέματα: στο προσφυγικό, στα ελληνοτουρκικά και στη διαχείριση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Στα τρία αυτά όμως θέματα η ΝΔ έχει την στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει πλάτη στα δύσκολα φορτία της κυβέρνησης τόσο αυξάνεται η πιθανότητα μακροημέρευσης του Μητσοτάκη στη διακυβέρνηση.

Αυτό είναι που προβληματίζει αρκετούς στον Κουμουνδούρου και κάνει ορισμένους να εισηγούνται αλλαγή γραμμής. "Θα πρέπει", λένε, "να περάσουμε στο σκληρό ροκ, αρκετά με τις συναινέσεις. Αν ήταν ο Μητσοτάκης θα μας κατηγορούσε κάθε μέρα. Στα μανταλάκια θα μάς είχε κρεμάσει. Αντί να κερδίζουμε εμείς από τις ήττες της κυβέρνησης στο προσφυγικό και τα ελληνοτουρκικά, αλλά και την κωλοτούμπα στο Μακεδονικό, τελικά κερδίζει πάλι ο Μητσοτάκης αφού αυτοί που διαμαρτύρονται είναι οι δεξιοί ψηφοφόροι, οι οποίοι όμως επειδή δεν έχουν που αλλού να πάνε, -τον Βελόπουλο δεν τον παίρνουν στα σοβαρά- θα ξαναψηφίσουν τη Δεξιά αν υπάρξει βελτίωση στα οικονομικά τους". Ο Τσίπρας όμως δεν προτίθεται να περάσει απέναντι και να πετροβολεί από πρωίας μέχρι εσπέρας και αδιακρίτως τον Μητσοτάκη. Θέλει να φιλοτεχνήσει ένα προφίλ προοδευτικού, αλλά υπεύθυνου και νουνεχή πολιτικού που εκτός από τους πολίτες μπορούν να τον εμπιστευθούν -αφού πλέον τον γνωρίζουν και δεν είναι, όπως πριν πέντε ακριβώς χρόνια ένας άγνωστος και απρόβλεπτος παίχτης- και εκείνα τα κέντρα, εγχώρια και διεθνή, που παίζουν ρόλο στις οικονομικές, διπλωματικές και πολιτικές υποθέσεις. Στα λεγόμενα εθνικά θέματα θα συνεχίσει λοιπόν να παρέχει στήριξη στην κυβέρνηση, λέγοντας "εγώ δεν θα γίνω Μητσοτάκης".

Αντίθετα στα κοινωνικά και οικονομικά "θα γίνει Μητσοτάκης" αφού έχει δώσει εντολή οι βουλευτές και τα στελέχη (σε συνδικάτα, δήμους και κοινωνικούς χώρους) ν' αρχίσουν τους ...πυροβολισμούς. Μετά το θέμα των κολλεγίων και τον εκλογικό νόμο, το επόμενο μεγάλο και σοβαρό πεδίο αντιπαράθεσης θα είναι το ασφαλιστικό και τα εργασιακά, ενώ από τον Απρίλιο και με αφορμή τους (βασίμως πιθανολογούμενους) πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας οι αντιπολιτευτικοί ψίθυροι θα γίνουν κραυγές. Και συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις και οτιδήποτε χρειάζεται για να καταστεί διακριτή η διαφορά της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο πρόσθετος λόγος που ο Τσίπρας πρέπει από το βαλς να το ρίξει στο ροκ είναι επειδή έχει διαπιστώσει ότι αφενός υπάρχει μια γενική κατήφεια στο κόμμα και αφετέρου η παρουσία των βουλευτών στη Βουλή είναι υποτονική. Ακόμη και το «σκιώδες» υπουργικό του συμβούλιο υπολειτουργεί, με εξαίρεση συγκεκριμένους τομεάρχες που έχουν πάρει «ζεστά» τις αρμοδιότητές τους. Το επιχείρημα ότι επιλέγει να το ρίξει στο "τσάμικο" επειδή φοβάται μήπως ο Μητσοτάκης προσπαθήσει το Φθινόπωρο να "σβήσει" την απλή αναλογική με προσφυγή στις κάλπες δεν ευσταθεί, αφού παρά τα όσα δημοσίως λέγονται η κυρίαρχη άποψη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι, εάν δεν υπάρξουν απρόβλεπτα και δραματικά γεγονότα, εκλογές πριν τον Οκτώβριο του 2022 δεν πρόκειται να γίνουν.

Στο ανέβασμα των αντιπολιτευτικών τόνων κρίνει πάντως ότι είναι σημαντικό να έχει σύμμαχο και το ΚΙΝΑΛ. Η παρασκηνιακή συμφωνία Φίλη - Κεφαλίδου για καταψήφιση της ρύθμισης για τα κολλέγια θέλει να επεκταθεί και σε άλλους τομείς. Η άρνηση στον νέο εκλογικό νόμο, έστω και με διαφορετικά επιχειρήματα από τη Χαριλάου Τρικούπη, είναι κάτι που έφερε χαμόγελα στην Κουμουνδούρου καθώς η ΝΔ "έμεινε χωρίς συμμάχους ή", όπως σημειώνουν, "ακόμη χειρότερα γι' αυτήν: ψηφίζει μαζί με το κόμμα του Βελόπουλου. Από τη μια οι δυνάμεις της δεξιάς και από την άλλη του Κέντρου και της Αριστεράς". Συνεργάτες του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν ότι θα ήθελαν αυτή να είναι "μια εικόνα από το μέλλον". Η γνώμη του Τσίπρα είναι ότι ο διάλογος ανάμεσα στα δύο κόμματα για την αναδιοργάνωση της Προοδευτικής Παράταξης πρέπει να ξεκινήσει μέσα από την υιοθέτηση κοινών στόχων που έχουν απήχηση στην κοινωνία και συγκροτούν διαφορετικές και εναλλακτικές πολιτικής σε σχέση με τις εφαρμοζόμενες από την κυβέρνηση της ΝΔ και στη συνέχεια να υπάρξει διάλογος ανάμεσα και στις ηγεσίες. Βεβαίως, δεν έχουν όλοι την ίδια γνώμη. Και κατά παράδοξο τρόπο αυτοί που αντιδρούν περισσότερο έντονα στην προσέγγιση με το ΚΙΝΑΛ είναι οι πασοκογενείς. "Αφού ήρθαμε εμείς σε σένα τι θέλεις τη Φώφη, τον Γιώργο και το ΚΙΝΑΛ" λένε κάποιοι στον Τσίπρα. Και προσθέτουν "το ΚΙΝΑΛ στις επόμενες εκλογές θα τελειώσει οριστικά, εμείς είμαστε το ΠΑΣΟΚ, άσε τις προσπάθειες για συννενόηση".

Ο τέως πρωθυπουργός δεν έχει όμως αυτή τη γνώμη. Ενδεχομένως, επειδή καταλαβαίνει την ιδιοτέλεια όσων του εισηγούνται την ανατίναξη της γέφυρας με το ΠΑΣΟΚ ή γιατί είναι πεπεισμένος ότι οι πολιτικές εξελίξεις θα καθοριστούν σε σημαντικό βαθμό από την απλή αναλογική. Στις επόμενες εκλογές η σύγκρουση θα γίνει για το ποιός θα κόψει πρώτος το νήμα. Ο νικητής των εκλογών θα έχει τον πρώτο λόγο είτε για να σχηματιστεί κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ ή τον ΣΥΡΙΖΑ είτε για το κλίμα στο οποίο θα στηθούν, μετά από λίγες εβδομάδες, οι επόμενες, με το κλιμακωτό μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα. Η στρατηγική της απλής αναλογικής είναι λοιπόν το στοίχημα που θα πρέπει να κερδίσει ο Τσίπρας λένε υψηλόβαθμα στελέχη της Κουμουνδούρου. "Με ποιους συμμάχους και με ποιο πρόγραμμα;", θα είναι το ερώτημα που θα τίθεται εφεξής και μέχρι τις εκλογές στον Τσίπρα. Το ερώτημα αυτό αναμένεται να κυριαρχήσει και στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ τον Μάϊο. Οι κόντρες προσώρας γίνονται για τον οργανωτικό έλεγχο του συνεδρίου και τους συσχετισμούς που θα καταγράψουν στα κομματικά όργανα οι φράξιες και οι επιμέρους ομάδες. Ο περιορισμός των πασοκογενών στο συνέδριο είναι μόνον η θεατή κορυφή του εσωκομματικού παγόβουνου. Ορισμένοι από την ομάδα των "53" (Παπαδόπουλος, Λάμπρου κ.α.) είναι περισσότερον απόλυτοι και δεν θέλουν να υπάρξουν στο συνέδριο αριστίνδην μέλη και μάλιστα προερχόμενα από τους πασοκογενείς. "Είναι συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και όχι της Προοδευτικής Συμμαχίας", λένε οι σκληροπυρηνικοί και ζητούν να τηρηθούν απαρέγκλιτα τα καταστατικώς προβλεπόμενα.

Άλλοι της αριστερής πτέρυγας (Φίλης, Σκουρλέτης, αλλά και Τσακαλώτος) είναι πιο συγκαταβατικοί και δεν έχουν αντίρρηση ένας ορισμένος αριθμός συνέδρων να οριστεί, αλλά δεν μπορούν να είναι όλοι (695) όσοι συμμετέχουν στην Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή Ανασυγκρότησης (ΚΟΕΑ). Από αυτούς όσοι είναι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ούτως ή άλλως θα εκλεγούν από τη βάση του κόμματος. "Από τους άλλους, της διεύρυνσης, είναι λογικό" λένε "να μην ζητήσουμε από τον Μουζέλη να πάει να γραφτεί σε μια τοπική οργάνωση και εφόσον εκλεγεί να έλθει στο συνέδριο, αλλά είναι ακατανόητο να ισχύσει αυτό και για στελέχη, όπως ο Μαδεμλής, ο Κορμάς και άλλοι πασοκογενείς, που έχουν πείρα από εσωκομματικές διαδικασίες και κυρίως αναμετρήσεις". Επίσης δέχονται βουλευτές που δεν είναι μέλη του κόμματος ή πρώην βουλευτές που μετέχουν στην ΚΟΕΑ να μετέχουν αυτοδικαίως στο συνέδριο και το ίδιο να ισχύσει και για εκλεγμένους δημάρχους και μέλη Δ.Σ τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Εκ παραλλήλου είναι σύμφωνοι να υπάρχει κάποια ελαστικότητα και στα χρονοδιαγράμματα εγγραφής νέων μελών. Στη συμβιβαστική αυτή γραμμή φαίνεται ότι συμφωνούν και τα στελέχη της λεγόμενης προεδρικής πλειοψηφίας (Παππάς, Φλαμπουράρης, Σπίρτζης, Γεροβασίλη κ.α.), αλλά και οι ενδιάμεσοι μεταξύ πλειοψηφίας και μειοψηφίας (Τζανακόπουλος, Βίτσας, Ηλιόπουλος, Αχτσιόγλου κ.α.) και κατά συνέπεια τα προσυνεδριακά οργανωτικά θα επιλυθούν με τρόπο που να μην αλλοιώνει σημαντικά τους υφιστάμενους εσωκομματικούς συσχετισμούς.

Ο Τσίπρας, μπορεί να ισορροπεί ανάμεσα σε όλες τις τάσεις, αλλά δεν έχει λόγο, όπως παλιότερα, να πριμοδοτήσει κάποιους ανοιχτά σε βάρος κάποιων άλλων. Πλέον είναι αδιαμφισβήτητος αρχηγός, δεν θέτει κανείς θέμα ηγεσίας και θα εκλεγεί σχεδόν δια βοής από το συνέδριο. Ο ίδιος και η θέση του θα κριθούν στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Το στοίχημά του δεν είναι αν οι "προεδρικοί" θα πάρουν 70% στο συνέδριο ώστε να ελέγξουν την επόμενη Κεντρική Επιτροπή και κατά συνέπεια και τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αν θα καταφέρει να κατεβάσει τον Μητσοτάκη κάτω από το 40% και να συγκροτήσει μια προοδευτική συμμαχία που θα μπορέσει να διεκδικήσει την διακυβέρνηση της χώρας. Και για να το καταφέρει αυτό χρειάζεται προγραμματική αντιπολίτευση, εναλλακτικές πολιτικές, νέο και διαφορετικό αφήγημα και φυσικά συμμαχίες. Αν αυτός και οι σύντροφοί του ασχολούνται με την ...ουρά του (όποιου εσωκομματικού) γαϊδάρου, οι πολίτες δεν έχουν κανένα λόγο να αλλάξουν τη γνώμη τους, όπως καταγράφηκε στις τελευταίες εκλογές, για τον ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου, είναι ελάχιστοι, τη σήμερον ημέρα, αυτοί που επιλέγουν να γραφτούν σε κάποιο κόμμα. Πόσο μάλλον αν αυτό είναι στην αντιπολίτευση και αποδοκιμάστηκε προσφάτως από τους ψηφοφόρους. Από αυτή την άποψη ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του αντί να γκρινιάζουν που το εγχείρημα του i-syriza δεν πάει όπως προσδοκούσαν θα πρέπει να είναι ευχαριστημένοι αν τα 20.000 μέλη του ΣΥΡΙΖΑ καταφέρουν τελικά να γίνουν 60.000.

Το πρόβλημα του Τσίπρα δεν είναι ο αριθμός των νέων μελών, αλλά αν θα καταφέρει στο κόμμα του να μην επικρατήσουν οι ιδιοτελείς και αυτοί που βολεύονται με την "στρατηγική δεύτερου κόμματος", αλλά όσοι θεωρούν, όπως αυτός, ότι το ενδιαφέρον για τους πολίτες είναι αν μπορεί να χτιστεί μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία σε προοδευτική κατεύθυνση, με προτεραιότητες τη δημιουργία νέου πλούτου και την δίκαιη (ανα)κατανομή του υπέρ των αδυνάμων και της μεσαίας τάξης, αλλά και με ασφάλεια και διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας. Αυτά ενδιαφέρουν τους πολίτες, όλα τα άλλα είναι για να τσακώνονται ο Σπίρτζης με τον Σκουρλέτη και ο Παππάς με τον Τσακαλώτο για το ποιος έχει την πιο μεγάλη και δυνατή ομάδα στην Κουμουνδούρου και στα πέριξ της...

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Φελεκη, είσαι από τους ελάχιστους δημοσιογράφους που εκτός από την εμβριθή και σωστή ανάλυση κάνουν και καλό ρεπορτάζ και κυρίως αντικειμενικό. Σε χάσαμε όμως από την τηλεόραση που τους τα έλεγες χύμα, γιατί; Μάλλον η διαπλοκή δεν θέλει έντιμους στο συνάφι σας. Σε διαβάζω και στο Πρωτο Θεμα και σε ακούω κάθε μέρα στο ραδιόφωνο 10-12 το πρωί. Συνέχισε έτσι.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.