ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Το δικό μας μερίδιο στην Ιστορία

Οι μέρες της πανδημίας έδειξαν μέσα και έξω ότι οι Έλληνες δεν είμαστε απείθαρχοι, ούτε ανοργάνωτοι και σε καμία περίπτωση δεν το παίζουμε ξερόλες. Η νέα Ελλάδα που θα κλείσει τα 200 χρόνια, μπορεί να μην γιόρτασε τα γενέθλια λόγω κορωνoϊού αλλά βρίσκεται θετικά στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Παρατηρώντας από τη μια την σχεδόν ευλαβική προσήλωση της πλειοψηφίας των Ελλήνων στα μέτρα και από την άλλη την χαλαρότητα των Άγγλων, Αμερικανών και Σουηδών να συνωστίζονται στο μετρό, στις πλατείες και τα εστιατόρια, σκέφτεσαι ότι κάτι άλλαξε. Νωπή η μνήμη από τα αρνητικά δημοσιεύματα την εποχή του μνημονίου με τους Έλληνες να χαρακτηρίζονται ως τα απείθαρχα τεμπέλικα παιδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

"Τους Έλληνες τους βλέπω. Βγαίνουν από το σπίτι μόνο με μάσκες και γάντια", εξομολογείται Έλληνας γιατρός που ζει στη Νέα Υόρκη. Η περιστολή κατακυρωμένων συνταγματικών ελευθεριών είναι το απεχθέστερο μέτρο που μπορεί να λάβει μια κυβέρνηση. Θέλει περίσσια σκέψη και ακόμα μεγάλη ευθύνη για να περιορίσεις ατομικά δικαιώματα που έχουν κατοχυρωθεί συνταγματικά. Το να επιβάλλεις περιορισμούς σε ένα λαό που λόγω κλίματος και ιδιοσυγκρασίας είναι τον μισό χρόνο έξω από το σπίτι του είναι ένα μέτρο "έσχατο", σχεδόν άθλος. Στην μακρόχρονη Ιστορία της χώρας μας ποτέ δεν δοκιμάστηκε τόσο η πειθαρχία του κόσμου, η αυτοθυσία του νοσηλευτικού προσωπικού, η αυταπάρνηση όλων εκείνων που εργάζονται κάτω από δύσκολες συνθήκες.

"Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος". Θέσαμε ως προτεραιότητα τον άνθρωπο και όχι την οικονομία. Τις παράξενες μέρες της πανδημίας διαπιστώσαμε ότι είναι τέτοιο το σοκ της κοινωνίας που φαίνεται να έχει ξεφύγει από ιδεοληψίες και αντιλήψεις που συγκρούονται ενώ βυθίζεται το σύμπαν. Το στοίχημα είναι να αντέξουμε ως το τέλος, να μην αφεθούμε στο έλεος της πανδημίας. Η κοινωνική, η σωματική απομόνωση φαίνεται ότι έγινε καθήκον και η συλλογική ευθύνη ατομική υποχρέωση. Η επαφή με την πραγματικότητα αμβλύνει τις γωνίες. Νωπή ακόμα η μνήμη από το "δεν πληρώνω".

Η αίσθηση της αντίστασης υπάρχει σε όλες τις γενιές. "Ξέρεις τι είναι να βγαίνεις με επιτήρηση. Ούτε η μάνα μου δεν το ‘κανε", το γειτονόπουλο κάνει χιούμορ αλλά τον κατατροπώνει το βλέμμα του παππού. Η γενιά των πολέμων και της Κατοχής που έχει ζήσει σε ζοφερούς καιρούς γνωρίζει ότι ο κορωνοϊός θα διαλύσει αρκετές βεβαιότητες στη ζωή μας. Για πρώτη φορά θα δοκιμαστούν σκληρά οι κοινωνικές και οι πολιτικές αντοχές, η συνοχή της Ε.Ε. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η Γερμανία ξεπεράσει την καχυποψία και φανεί αντάξια των περιστάσεων. Πόσο θα δυσκολευτεί να ισορροπήσει την αντίφαση ανάμεσα στην επιβράδυνση της εξάπλωσης και στην ανάγκη να λειτουργήσει η οικονομία. Τώρα που τα πάντα κλονίζονται και η πανδημία εξελίσσεται σε ένα επικίνδυνο τσουνάμι η Ευρωπαϊκή θα πρέπει να πάρει γενναίες αποφάσεις. Ναι, οι ιοί εμφανίζονται κάθε χρόνο και η πιθανότητα πανδημίας σε γενικές γραμμές είναι εκτός σημασίας. Το κακό σενάριο στην προκειμένη περίπτωση επαληθεύτηκε. Ζούμε το τέλος του κόσμου που ξέραμε.

Όσο ο ιός εξαπλώνεται και τα μέτρα απομόνωσης γίνονται πιο σκληρά τόσο οι ερμηνείες και οι φόβοι θα γιγαντώνονται. Η σημασία που δίνουμε στην προστασία της ατομικής ζωής έχει πολιτιστική και ιστορική εμβέλεια. Υπάρχουν φωνές που δεν θέλουν να θυσιάσουμε ελευθερίες, δικαιώματα, σχέσεις για να γλυτώσουν οι πιο ευάλωτοι από την αρρώστια και το θάνατο. Προβάλλουν την κοινωνική απομόνωση ως μια ζοφερή εμπειρία που μας φέρνει κόντρα στη φύση μας. Γενεές, γενεών στην ελληνική κοινωνία έζησαν με την πίστη στην συντροφικότητα, στην αισιοδοξία, στο "έχει ο Θεός", για να ξορκίσει λιμούς, πολέμους, φτώχεια και μετανάστευση.

Το σίγουρο είναι ότι αυτή η πανδημία μας έμαθε ότι θα πρέπει να συνεργαστούμε παγκοσμίως για την αντιμετώπιση της. Ως κράτη θα πρέπει να επενδύσουμε στην δημόσια υγεία, να χρηματοδοτήσουμε την έρευνα, την γνώση. Στον παρελθόν οι κοινωνίες ξεπερνούσαν πανδημίες και πολέμους και προχωρούσαν παρακάτω. Το βασικό μάθημα είναι ότι επειδή δεν μπορούμε να αποφύγουμε μια πανδημία θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να την αντιμετωπίσουμε. Στο καιρό της παγκοσμιοποίησης η πανδημία που συνοδεύεται από περιοριστικά μέτρα μας αναγκάζει να αναμετρηθούμε ως άτομα να προβάλλουμε τη συμμετοχή, τη συλλογική ευθύνη. Η υγειονομική κρίση που βιώνουμε είναι και μια ευκαιρία να ανακαλύψουμε τις βαθύτερες ανάγκες μας και τις αντοχές μας, το δικό μας μερίδιο στην Ιστορία.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.