ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Οι σχέσεις κρατών είναι σχέσεις δύναμης - Λεονταρισμοί για εσωτερική κατανάλωση και αντιπερισπασμό

Οι δηλώσεις Δένδια ακούστηκαν ευχάριστα στα αυτιά μας και εξέφρασαν/διέγειραν το ταπεινωμένο εθνικό συναίσθημα που έχει κορυφωθεί τις τελευταίες 10ετίες στο θυμικό μας. Με μια πιο προσεκτική ακρόαση/αποτίμηση μάλλον μοιάζει με ένα πυροτέχνημα αντιπερισπασμού στα πλαίσια της μέχρι τώρα στρατηγικής του κατευνασμού που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στον εκχωρητισμό, παρά με μια καλή αρχή αλλαγής στρατηγικής στα πλαίσια της αποτρεπτικής στρατηγικής.

Διότι πρώτον: Όταν σε ένα κλίμα απειλών και παραβιάσεων που συνιστούν εισβολή στην κυριαρχία της ελληνικής και κυπριακής επικράτειας η Τουρκία καλεί σε διάλογο, που βαπτίστηκε διερευνητικός, την Ελλάδα και αυτή ανταποκρίνεται , στην διπλωματική γλώσσα και όχι μόνο, σημαίνει ότι εν τοις πραγμασι τελεί υπό την ηγεμονία της Τουρκικής πολιτικής. Την στιγμή μάλιστα που η επεκτατική/αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας, είναι επισήμως εκπεφρασμένη/ τεκμηριωμένη/καταγεγραμμένη, πραγματοποιείται βήμα – βήμα, με σκοπό να καταστεί περιφερειακή δύναμη. Δεν αρέσκεται μόνο σε κάποιες διεκδικήσεις αλλά απαιτεί την καθολική περιαγωγή του Ελλαδικού χώρου στην σφαίρα επιρροή της.

Δεύτερον: Η επιμονή μονοδιάστατα στην επίκληση του διεθνούς δίκαιου που όπως γνωρίζουμε στις διακρατικές σχέσεις μεταφράζεται ως δίκαιο της ισχύος και όχι ως ισχύς του δικαίου επιβεβαιώνει την αποδοχή της κατωτερότητας από πλευράς διαπραγματευτικής ισχύος. Το διεθνές δίκαιο αποκτά ισχύ μόνο μεταξύ ίσων. Υπό το πρίσμα αυτό δεν μπορεί να αξιοποιήσει ευκαιρίες που δημιουργούνται από τις γεωπολιτικές ρωγμές που δημιουργεί η αναδιάταξη των διεθνών συσχετισμών στην περιοχή μας.

Τρίτον: Η αναφορά ότι η Διεθνής κοινότητα αποδέχεται την Διζωνική Δικοινοτική με πολιτική ισότητα λύση στο Κυπριακό χωρίς καμία αναφορά στην εισβολή/κατοχή/ εποικισμό δείχνει το σκοπό του αντιπερισπασμού. Ο λεονταρισμός/αντιπερισπασμός του Δένδια για να ικανοποιηθεί το εθνικό συναίσθημα σκοπεύει να συσκοτιστεί το ατόπημα της άτυπης 5μερούς συνάντησης για το Κυπριακό που υποβαθμίζει την Κυπριακή κρατική οντότητα σε κοινότητα. Ξεχάστηκαν οι αποφάσεις του ΟΗΕ, ξεχάστηκε το Ευρωπαϊκό κεκτημένο για ενιαία Κύπρο. Έχει εγκαταλειφθεί το ενιαίο αμυντικό δόγμα, εδώ και πολύ καιρό και δια τις διολισθήσεως υιοθετείται το δόγμα «η Κύπρος κείται μακράν».

Όλοι όσοι γνωρίζουν ότι οι σχέσεις μεταξύ κρατών είναι σχέσεις ισχύος και όχι σχέσεις αξιών και δικαίου κατανοούν ότι οι επιπτώσεις της Τουρκικής επιρροής στην ανατολική μεσόγειο ισχυροποιούν την θέση της Τουρκίας για να προχωρήσει/κατοχυρώσει την επέκταση της στο αιγαίο. Επι πλέον να λάβουμε υπόψιν την ανάγκη αναχαίτησης των αντιδράσεων στο εσωτερικό της ΝΔ μετά την παρέμβαση του Καραμανλή που τα έλεγε στον Σημίτη για να τα ακούει ο Μητσοτάκης, εν όψη των κυρώσεων των πρωτοκόλλων για την συμφωνία των Πρεσπών στην βουλή. Καθώς την υποστήριξη της πολιτικής των ΗΠΑ για πιέσεις προς την Τουρκία. Η απάντηση σε όσους θεωρούν ότι η Ελλάδα δεν έχει εθνική στρατηγική έχει δοθεί από την μέχρι τώρα πρακτική τους φάσματος της εθελόδουλης κομματοκρατίας που κυριαρχεί στο πολιτικό σύστημα. Αυτή ολοκληρώθηκε / αποκρυσταλλώθηκε την περίοδο των ιμίων, με την αποδοχή του σχεδίου Ανάν, την συνθηκολόγηση με τα Σκόπια, την μη συμφωνία με την Κύπρο για την ΑΟΖ κλπ. Είναι η στρατηγική του κατευνασμού/ εκχωρητισμού όπως διατυπώθηκε από το πνεύμα Σημίτη που στεγάζεται / αποδέχεται το μεγαλύτερο/ κυρίαρχο μέρος του πολιτικού κόσμου, του πνευματικού κόσμου, των ΜΜΕ και όλων των μηχανισμών της εξουσίας. Η στρατηγική αυτή είναι το αποτέλεσμα της αντιμαχίας εδώ και 200 χρόνια μεταξύ του κρατικού μορφώματος που εγκαθίδρυσε η απολυταρχία της εσπερίας, μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, και της κοινωνίας που περιγράφει ο καθηγητής Γ. Κοντογιώργης στον τελευταίο του βιβλίο. Εκεί βρίσκονται οι ρίζες της εθελόδουλης κομματοκρατίας.

Το σημερινό πολιτικό σύστημα της εκλόγιμης μοναρχίας στην χώρα μας ως εξαρτημένο κακέκτυπο του αντίστοιχου πολιτικού συστήματος (εκλόγιμη μοναρχία) των δυτικών χωρών αδυνατεί να παράξει πολιτικές κοινού συμφέροντος. Αν μπορούσε θα το είχε κάνει. Μετά από τους λεονταρισμούς στην Άγκυρα ήρθαν οι δηλώσεις για την παρεμπόδιση της Γαλλικής Φρεγάτας. Αν οι δηλώσεις Δένδια απηχούν μια διαφορετική στρατηγική θα πρέπει να συνδυαστούν με σειρά κατ’ ελάχιστον πρακτικών ενεργειών όπως διακοπή χρηματοδότησης του ΕΛΙΑΠΕΜ, αλλαγές στο πολιτικό δυναμικό του υπουργείου εξωτερικών, ανακήρυξη επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 μίλια κ.α. Στον αντίποδα η διαμόρφωση μίας αποτρεπτικής στρατηγικής που έχει εισηγηθεί ο καθηγητής Π. Ήφαιστος, είναι συνυφασμένη με την αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Η προσμονή για υιοθέτηση αυτής της στρατηγικής από το σημερινό πολιτικό σύστημα (με οποιοδήποτε κυβερνητικό σχήμα) είναι φρούδες ελπίδες.

Οι ορθές αναλύσεις και τεκμηριωμένες προτάσεις που κατατίθενται από καθηγητές της γεωπολιτικής και των διεθνών σχέσεων είναι αποδεκτές και εκφράζουν την βούληση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας, γιατί δεν υιοθετούνται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις; Αυτό δεν είναι θέμα του πολιτικού συστήματος , δηλαδή του τρόπου με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις της πολιτείας; Αν συμμετείχε η κοινωνία ως πολιτικό σώμα στην λήψη των αποφάσεων δεν θα είχαμε άλλο μίγμα εξωτερικής πολιτικής; Γιατί εμμένουμε σε ένα πολιτικό σύστημα που δεν εκφράζει την βούληση της κοινωνίας και των ειδικών εν προκειμένω; Ποιος ευθύνεται για τις διαδοχικές ήττες του ελληνισμού και τις συνεχείς χρεοκοπίες; Οι εκκλήσεις των ειδικών στα εθνικά μας θέματα καθώς και η βούληση της κοινωνίας για να μην αποτελούν ευχολόγιο στο πλαίσιο της δεοντολογίας πρέπει να συνδεθούν με το αίτημα της πολιτειακής αλλαγής.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.