ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

«Θεριά οι άνθρωποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν»!...

Διερωτάται,  θαρρείς και βιώνει ο ίδιος το θείο ανυπέρβλητο δράμα, ο "στρατευμένος" πλην πάντα αυθεντικός και ακατανίκητα οξύνους Κ. Βάρναλης, στους "Θρήνους της Παναγίας" που αποτελεί, ως φαίνεται, την προσωπική ενδοσκόπηση κι εξερεύνησή του επί του θέματος των ημερών. Και, σαν να μη το χωράει ο νους του, τελικά, το απεικονίζει τέλεια - σχεδόν μαγικά :

"Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί ;

Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;

Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις

Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,

Που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις"...

Και συνεχίζει για να πλησιάσει, έτσι, όλο και πιο βαθιά -αλίμονο, όλο και πιο πολύ ελληνικά, την αρχέτυπη εικόνα της κλασσικής Ελληνίδας μάνας που υποφέρει, αλλά, στέκεται πάντα μπροστά και δίπλα όρθια, ακοίμητη, αέρινη βαριά σκιά στην έγνοια του δικού της γεννήματος :

"Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,

να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό

να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,

κ’ υστέρα απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ

που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι"…

Για να καταλήξει στο τρίτο και τελευταίο πεντάστιχό του, με μια βαθιά φιλοσοφική και διεισδυτική αλύτρωτη διάθεση, στην ανυπέρβλητη αλήθεια των Καιρών - των κάθε Καιρών : την θεμελιώδη αδυναμία του Ανθρώπου να δει, να αντιληφθεί και να κατανοήσει τη Ζωή : Ό, τι μέσα στις υπάρχουσες συνθήκες και στο τρέχοντα χρόνο, οι Άνθρωποι είναι κανονικά θεριά (αυτολεξεί), που αδυνατούν να ανυψώσουν τον εαυτό τους πιο πέρα από αυτό που είναι, όθεν, ότι και να γίνει το τέλος θα έρθει τραγικό : και πάλι θα υπάρξει μια άδικη σταύρωση και μια θυσία που, ενδεχομένως να μοιάζει μάταιη, ωστόσο, τούτη πρέπει να γίνεται πάλι και πάλι, σαν τίποτε να μην αλλάζει :

"Κι αν κάποτε τα φρένα σου μ’ αλήθεια, φως της αστραπής,

χτυπήσει ο Κύρης τ’ ουρανού, παιδάκι μου να μη την πεις

Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν

Δεν είν’ αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.

Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!».

Είναι προφανές, πώς δεν χρειάζονται εδώ, άλλα - περισσότερα. Το γνωστό (θρυλούμενο) δράμα είναι πάντα υπαρκτό και ανοιχτό, συνεχές κι επαναλαμβανόμενο και, σε τοιούτες περιπτώσεις, ο Βάρναλης δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία που, εκ των πραγμάτων, δίδεται : εξ ου, δεν χαρίζεται ούτε μια στιγμή. Και, ασφαλώς, δεν αρνείται να αποδώσει με ακρίβεια την σκληρή πραγματικότητα που, πάντα, θα είναι σκληρή : με ένα τέλος ανυπόφορα ίδιο και άσχημο που η κάθε «ιερή μάνα», πενθεί…

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.