ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Το "σύνδρομο" του καλού πλην φοβισμένου μαθητή και το μέτρημα του πραγματικού αναστήματος...

Μπορεί ο Υπ. Εξωτερικών της Ελλάδος, Ν. Δένδιας, με το δημόσιο λόγο που ανέδειξε στην Άγκυρα, να κατάφερε (πιάνοντας όντως με οξύνοια και το τρέχον κλίμα, τόσο, στο στενό ευρωπαϊκό, όσο, και ευρύτερο επίπεδο των διεθνών συσχετισμών δύναμης που είναι σε μόχλευση), πράγματι, κάτι πρωτοφανές για τα διπλωματικά και δη τα ελληνοτουρκικά διπλωματικά χρονικά, καίτοι απέσυρε ολότελα τον σύνηθες πυκνό και προσχηματικό λόγο που χρησιμοποιούν τα επίσημα πρόσωπα σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά, το κυριότερο είναι πως για να φτάσει μέχρι εκεί, κατόρθωσε να υπερβεί πλήρως το "σύνδρομο" που έχει παραγάγει, τοιουτοτρόπως, η πολυετής πολιτική του "τυφλού" και μονομερούς κατευνασμού που προτάσσει και ακολουθεί επί πολλά χρόνια η ελληνική πλευρά : Το "σύνδρομο", εν πολλοίς, του καλού πλην φοβισμένου μαθητή (!), που ενώ γνωρίζει άριστα το μάθημά του, είθισται, τελικά, να χάνει το "μπράβο" και το "δίκιο" του, διότι, δεν εκδηλώνεται ή συμπεριφέρεται φοβικά και ενοχικά απέναντι στον εαυτό του και τους άλλους ...

Για τούτο, ακριβώς, το λόγο η όλη "αντίδραση" είναι και συμβολικά και ουσιαστικά ιστορική, καθότι (αν όντως ο Υπουργός "μέτρησε" καλά τις διαδράσεις, τις αντιδράσεις και τις συνέπειες -και μάλλον αυτό έκανε), χαράσσει μια "νέα γραμμή", γεγονός, που, εκ των ων ουκ άνευ, θα παρασύρει όλους τους παράγοντες και συντελεστές που μορφοποιούν και διαμορφώνουν την ελληνική πλευρά. Η Ελλάδα, δηλαδή, τελειώνει την ιστορία με τον "φοβισμένο μαθητή", ανακτά μια αυτοπεποίθηση και δηλώνει καθαρά... τι ξέρει και τι δεν ξέρει,... τι είναι και τι δεν είναι και, επιτέλους, τι θέλει και τι θέλει...

Σε μια "άλλη γλώσσα" -την κοινή και πιο πεζή, αφεαυτού αυτή - τούτη η κλιμάκωση ίσως σημαίνει : " Η Ελλάδα σήκωσε ανάστημα"! Πλην όμως (και πάλι ιστορικά, διότι, δεν πρέπει να ξεχνούμε ούτε το απόμακρο ούτε το πιο πρόσφατο παρελθόν μας), η Ελλάδα, αείποτε, σήκωνε αγέρωχη κιόλας το ανάστημά της, όταν αισθάνονταν ότι με τις επιλογές και τις συμμαχίες τις, έχει επιλέξει τη «σωστή πλευρά» της ιστορίας και ότι με την βοήθειά τους θα είναι σε θέση να αναπτύξει ένα ικανό και διακριτό ρόλο : να αναπτύξει όνειρα, επιθυμίες ή δίκαια που είναι καταγεγραμμένα στο συλλογικό γενετικό κώδικα καθώς και στις διεθνείς συνθήκες που έχει, σαν επίσημο εθνικό υποκείμενο, υπογράψει. Αυτό το… «σήκωμα αναστήματος» πάντως -ήγουν χωρίς αυτογνωσία και τις δικές της μόνο δυνάμεις-, οδηγούσε πνιγηρά στην αναστροφή, στην ολίσθηση, στην διάλυση και στην καταστροφή. Αλλά αυτό, είναι ένα άλλο θέμα και σίγουρα όχι της παρούσης, γιατί δεν υπάρχουν και οι απόλυτες ταυτίσεις και συσχετισμοί...

Το μείζον ζήτημα, αυτή την στιγμή, πάντως, δεν είναι και δεν πρέπει να είναι πώς θα... "μετρήσουμε αναστήματα", θα θαυμάσουμε στάσεις και θα δημιουργήσουμε ήρωες (χρονιά που είναι), αλλά, το πώς μετρώντας πολύ προσεχτικά τα επόμενα βήματα και κινήσεις, θα επιμείνουμε στον διάλογο και θα βρούμε, αλίμονο, το βηματισμό για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση των όποιων ανοιχτών προβλημάτων μας. Και τούτο, διότι, αποτελεί θέσφατο (sic), στα σύγχρονα και πολιτισμένα κράτη (όπως αυτά που ακολουθούν τα δυτικά πολιτειακά και άλλα πρότυπα), ο διάλογος είναι η μόνη ικανή συνθήκη που φέρει την Ειρήνη και, επέκεινα, την Ανάπτυξη και την Ευημερία των λαών και των εθνών. Και σαν κράτος, τουλάχιστον, (-το Ελληνικό), από τότε που εμφανίστηκε στην νεότερη πορεία και διαδρομή του, έστω-, έχει ακολουθήσει σταθερά και απαρέγκλιτα αυτή την θεμελιώδη επιλογή : Να ανήκει πάντα στο σύγχρονο και πολιτισμένο κόσμο : να ανήκει στη "Δύση" και να ακολουθεί τα πρότυπά της : να είναι με το δίκαιο και την Δημοκρατία και όχι με την φοβέρα και την επιβουλή που προβάλλουν μόνιμα ιστορικά εξ Ανατολών...

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.