ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο σεξισμός είναι μια παλιά ιστορία

Όλοι ταράχτηκαν. Λες και ήταν η πρώτη φορά που μια γυναίκα γυρίζοντας σπίτι της δέχτηκε επίθεση. Θυμάμαι τις συμβουλές κι ας έχουν περάσει δεκαετίες , να προχωράς στη μέση του δρόμου, κι αργότερα να κάνεις ότι μιλάς το κινητό για να αποφύγεις σεξουαλικές επιθέσεις. Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είδαμε το βίντεο με τον δράστη που οδήγησε στην ταυτοποίηση του. Υπάρχει άραγε περίπτωση η κοινοποίηση του βίντεο να λειτουργήσει αποτρεπτικά για τους δράστες σεξουαλικών επιθέσεων; « Πιστεύω ότι το συγκεκριμένο βίντεο βοήθησε να πάψει να υπάρχει έστω και μια στιγμή η στερεοτυπική οπτική ότι ο δράστης μπορεί να μοιάζει με κουασιμόδο», γράφει η Ελένη κάτω από το άρθρο που προσπαθεί να προσεγγίσει την προσωπικότητα του δράστη. Κάπου εκεί αρχίζουν οι ψυχολογικές  προσεγγίσεις για το πώς βίωσε την απόρριψη από τις γυναίκες επειδή του βρήκε κάποιο κουσούρι και όχι γιατί ήταν ένας επίδοξος βιαστής.

«Δεν μπορώ να μεγαλώσω την κόρη μου βάζοντας στο μυαλό της ότι οι περισσότεροι άντρες είναι φαλλοκρατικά γουρούνια», υπερασπίζεται το φύλο του, ο πατέρας που μεγαλώνει μόνος την κόρη του. Πώς να αντιδράσεις σε μια κοινωνία που παραμένει πατριαρχική; Πόσες φορές εφαρμόστηκε εκείνη η περιβόητη ισότητα που ταλαιπώρησε τόσες γενιές; «Ξέρεις πόσες φορές αναγκάστηκα να κατέβω από το λεωφορείο γιατί δέχτηκα σεξουαλική παρενόχληση! Ήταν ένα απόγευμα που γυρίζαμε από το φροντιστήριο, το λεωφορείο γεμάτο και εμείς στρυμωγμένες στην πίσω πόρτα. Τα μαγαζιά είχαν κλείσει και έβλεπες κουρασμένους ενήλικες και ελάχιστα νέα παιδιά. Στην αρχή ένιωσα το χέρι του στην μέση μου και μετά να κατεβαίνει. Έσπρωξα και προσπάθησα να ξεφύγω. Ευτυχώς, ήταν μαζί οι φίλες μου και πήρα θάρρος. Κατεβήκαμε στην επόμενη στάση. Που να το λέγαμε και τι να κάναμε; »  Μια βόλτα στην παιδική χαρά της γειτονιάς  θα σε κάνει να καταλάβεις ότι τα στερεότυπα είναι βαθιά ριζωμένα στην ελληνική κοινωνία. Έχουμε μεγαλώσει με την τρέλα  των ονομάτων και τα πουρμπουάρ στη νοσοκόμα όταν παίρνει εκείνο το ύφος για να αναγγείλει: «συγχαρητήρια αποκτήσατε αγόρι». Για τις περισσότερες περιοχές στα Βαλκάνια, ο γιος είναι δύναμη και ευλογία. Στην πατριαρχική κοινωνία το παιδί, το αγόρι θα συνεχίσει και θα δοξάσει το όνομα της οικογένειας, η οποία από την πρώτη στιγμή που γεννιέται εκθειάζει τα σωματικά του προσόντα. Ο μπαμπάς θα τον δει να μεγαλώνει με ποδόσφαιρο και μαχητικά αεροπλάνα άντε και κανένα αυτοκίνητο αγώνα για να ενισχύσει τον ανδρισμό του. Γιατί που ακούστηκε ο δικός του ο γιος να θέλει να γίνει χορευτής; Χαμένα πήγαν τόσα χρόνια σκληρής διαπαιδαγώγησης; Πρότυπα δεν χρειάζονται τα παιδιά; Πόσες φορές δε του είπε ότι τα γόνατα πρέπει να ματώσουν και ότι οι άντρες δεν κλαίνε; Τον πήρε μαζί του στο ποδόσφαιρο και σε εκείνο τον αγώνα καράτε. «Πού το πας, καλέ, το παιδί», την άκουγε να τον φωνάζει αλλά δεν της έδωσε σημασία. Άντε, τώρα, μην πάρει ανάποδες! Να πάει να κουτσομπολέψει με τις φίλες της ή να αναλάβει την μικρή που της κάνουν  όλα τα χατίρια και τους τραβάει από την μύτη. Η κόρη του γεννήθηκε δέκα χρόνια αργότερα. Είχε καμαρώσει για το γιο που τον προόριζε για την οικογενειακή επιχείρηση, μια μάντρα πήρε από τον πεθερό και την έκανε εργοστάσιο. Η Ευτυχία, που πήρε το όνομα της μάνας του έδωσε διπλή χαρά. Για εκείνη τίποτα δεν ήταν απαγορευμένο γιατί κατάφερνε να τους βάζει όλους στη θέση τους. Τα περί πατριαρχίας και μισογυνισμού μπορεί να έκαναν ότι δεν τα καταλάβαιναν αλλά αν ξανακούσει «εμείς τις γυναίκες τις βάζουμε κάτω», θα τους πάρει και θα τους σηκώσει. Δεν ήταν ειδική και σταμάτησε να τα βάζει με την μάνα της. Μπορούσε τώρα που μεγάλωσε να καταλάβει ότι δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις παιδιά. Ήθελε να φανταστεί τον εαυτό της στον ρόλο της μάνας που είναι καθοριστικός στη ζωή ενός ανθρώπου, χωρίς διάθεση χειραγώγησης αλλά με ενσυναίσθηση και βαθιά αγάπη.

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.