ΚΟΣΜΟΣ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τουρκία, Ισραήλ και Σαουδαραβία: Η ελληνική Madpolitik

Η αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής κατά της Ελλάδος αποδεικνύεται να έχει για την κυβέρνηση μικρότερη σημασία από την εξυπηρέτηση του γνωστού ισραηλινού σχεδίου για πόλεμο…

Πριν από λίγο καιρό, η ελληνική κυβέρνηση, καθ’ υπαγόρευσιν των δυνάμεων που ελέγχουν και προσδιορίζουν την εξωτερική και αμυντική μας πολιτική, αποφάσισε τη μεταφορά μιας από τις πιο κρίσιμες μονάδες πυραύλων Πάτριοτ της ελληνικής αεράμυνας στη Σαουδική Αραβία.

Η μεταφορά αυτή θα αφήσει μη αναπληρώσιμο και σημαντικό κενό στην άμυνα της χώρας έναντι της Τουρκίας. Η συμφωνία με το Ριαντ οριστικοποιήθηκε κατά την πρόσφατη επίσκεψη εκεί Δένδια και Παναγιωτόπουλου.

Εκ των πραγμάτων, η αντιμετώπιση της τουρκικής στρατιωτικής απειλής κατά της Ελλάδος αποδεικνύεται να έχει για την κυβέρνηση μικρότερη σημασία από την εξυπηρέτηση του γνωστού, σχεδόν διακηρυγμένου από τον Ισραηλινό, μέχρι προ ημερών, Πρωθυπουργό κ. Νετανιάχου, σχεδίου για πόλεμο κατά του Ιράν. Το σχέδιο αυτό υποστηρίζεται και από άλλες εξτρεμιστικές δυνάμεις του διεθνούς συστήματος. Ένας τέτοιος πόλεμος, υπό τις παρούσες συνθήκες, θα αποτελέσει μείζονα καταστροφή για την ευρεία περιοχή με παγκόσμιες συνέπειες.

Το λέμε αυτό γιατί το μόνο που μπορούν να κάνουν οι Πάτριοτ στη Σαουδική Αραβία, είναι να την προστατέψουν από αεροπορική επίθεση του Ιράν (ο μόνος άλλος που θα μπορούσε να επιτεθεί και έχει επιτεθεί στη Σαουδαραβία είναι οι Χούθι της Υεμένης, αλλά αυτοί δεν έχουν αεροπορία). Η Τεχεράνη όμως δεν τρελλάθηκε να στείλει τα αεροπλάνα της να βομβαρδίσουν στα καλά καθούμενα το βασίλειο, προκαλώντας έτσι μόνη της τον εναντίον της πόλεμο. Θα μπορούσε να το κάνει μόνο αν δεχόταν η ίδια επίθεση.

Ποιος ακριβώς είναι ο νέος μας «σύμμαχος»

Επειδή θα τρελλαθούμε στο τέλος με όσα γίνονται στη χώρα, οφείλουμε στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε μερικά πράγματα για τη Σαουδική Αραβία.

Το κράτος αυτό υπήρξε διαχρονικά ένα από τα σπουδαιότερα στηρίγματα των τουρκικών θέσεων στο κυπριακό, σε αντίθεση με το Ιράν που μας υποστήριξε στην Ισλαμική Διάσκεψη και άλλα forum.

Η Σαουδική Αραβία υπήρξε επίσης η πατρίδα του ισλαμικού φονταμενταλισμού και, επί δεκαετίες, ο κύριος εξαγωγέας τζιχαντιστών.

Στο Ριαντ κυβερνά ένα ανθρωποφαγικό καθεστώς, στίγμα για τον παγκόσμιο πολιτισμό και πραγματοποιεί γενοκτονία στην Υεμένη.

Περιποιεί άραγε τιμή για την Ελλάδα η (δήθεν άλλωστε) «συμμαχία» με τέτοιο καθεστώς; (*) Ποιος θα πάρει  στα σοβαρά μια χώρα που συμπράττει στρατιωτικά με τέτοιο καθεστώς, που πραγματοποιεί γενοκτονία, αλλά διαμαρτύρεται ταυτόχρονα για τη γενοκτονία των Ποντίων προ αιώνος ή την εθνοκάθαρση των Ελληνοκυπρίων το 1974, την κατοχή της Κύπρου ή την αρμενική γενοκτονία;  Τι είναι οι γενοκτονίες, κατάλογος σε ρεστωράν, να διαλέγεις ποια σου αρέσει και ποια όχι; Ποιος θα πάρει στα σοβαρά τις διαρκείς επικλήσεις της Αθήνας για την ανάγκη τήρησης του διεθνούς δικαίου, που είναι, υποτίθεται, η βάση της εξωτερικής πολιτικής της;

Αυτό δεν είναι πια realpolitik, μάλλον περί madpolitik πρόκειται.

Η προσέγγιση της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας

Στο «πόπολο» και στα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων αυτά τα εξωφρενικά επιχειρείται να δικαιολογηθούν ως δήθεν υπαγορευόμενα από την ανάγκη ενίσχυσης της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία.

Διερωτώμαι όμως τι θα λένε αύριο, και για αυτά, και για το σύνολο της ασκούμενης εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, οι ιθύνοντες, αν επιτύχει η εν εξελίξει επιχείρηση  επαναπροσέγγισης της Τουρκίας με τη Σαουδική Αραβία, αλλά και με το Ισραήλ, του οποίου σύμμαχος είναι το Ριάντ και με τη δική του ενθάρρυνση και συνδρομή έχει επέμβει στην Υεμένη. Γιατί βέβαια μια τέτοια «επαναπροσέγγιση Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας, αν γίνει δυνατή, δεν θα είναι παρά το πρώτο κεφάλαιο μιας επαναπροσέγγισης Ισραήλ και Τουρκίας, σε αυτήν θα ανοίξει το δρόμο.

Δεν πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Είναι κάτι που ήδη επιχειρείται, έστω και αν δεν μπορούμε, φυσικά, να είμαστε βέβαιοι για το αποτέλεσμα εκ των προτέρων.

Ο κ. Τσαβούσογλου μεταβαίνει ήδη τις επόμενες μέρες στο Ριάντ. Το έδαφος όμως για μια «προσέγγιση» το άνοιξε ήδη η ‘Αγκυρα στέλνοντας στρατιωτικά οχήματα στη Σομαλία, έτοιμα να επέμβουν στην Υεμένη, που βρίσκεται απέναντι από τη Σομαλία, εναντίον των Χούθι και υπέρ της Σαουδικής Αραβίας. ‘Ηδη η ηγεσία των Χούθι προειδοποίησε την ‘Αγκυρα να μην αποτολμήσει να στείλει στρατιώτες της ή τζιχαντιστές στην Υεμένη και να μην εξαπολύσει «πόλεμο των Drones”, ανάλογο με αυτόν που εξαπέλυσε το Αζερμπαϊτζάν με την στήριξη της Τουρκίας και του Ισραήλ, κατά των Αρμενίων, υπό την γενική επίβλεψη των ΗΠΑ, που αύξησαν κατά 25 φορές τη στρατιωτική τους βοήθεια προς το Αζερμπαϊτζάν κατά τη διετία που προηγήθηκε του πολέμου στο Καραμπάχ.

Και οι επιδιώξεις των νυν αναπτυσσόμενων στρατιωτικών σχεδίων της Τουρκίας στο Ιράκ, τη Συρία, τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, όλων με ευδιάκριτη την αντι-ιρανική συνιστώσα, συνιστούν επιπλέον στοιχεία υποβοηθητικά προσέγγισης Άγκυρας και Ριάντ.

Δεν αποκλείεται δε καθόλου η δική μας πολιτική να έχει συνδράμει στην εξέλιξη αυτή προσφέροντας ένα επιπλέον κίνητρο ή τουλάχιστον μια έμπνευση στην γείτονα. Έχει συμβεί πολλές φορές στην ιστορία αυτό μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Η τουρκο-σαουδαραβική προσέγγιση (όπως και η δύσκολη επίσης, πλην επιχειρούμενη προσέγγιση Τουρκίας και Αιγύπτου) είναι τμήμα και εισαγωγή στην τουρκοισραλινή προσέγγιση. Πρόσφατα η Jerusamel Post δημοσίευσε ένα editorial για την Τουρκία. Πίσω από τις γραμμές των επικρίσεων, εμείς διακρίναμε μάλλον τους όρους που θέτει το Τελ Αβίβ στο άνοιγμα αυτής της παρτίδας (http://www.defenddemocracy.press/israel-is-dictating-its-terms-for-reconciliation-with-turkey/).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

(*)Μερικοί παρ’ ημίν χαρακτηρίζουν «ισλαμοφασιστικό» το τουρκικό καθεστώς και συγκρίνουν τον Ερντογάν με τον Χίτλερ. Εμείς διαφωνούμε με τους χαρακτηρισμούς αυτούς, έστω και αν χρησιμοποιούνται καλόπιστα από ανθρώπους οργισμένους με την τουρκική πολιτική. Η σύγκριση του καθεστώτος Ερντογάν με αυτό του Χίτλερ δεν στέκεται από άποψη πολιτική, πραγματολογική και κοινωνιολογική και δεν μαρτυρά καλή γνώση του φασιστικού φαινομένου και του ιστορικού του ρόλου. Ούτε κάθε αυταρχισμός που εμφανίζεται διεθνώς είναι σωστό να χαρακτηρίζεται, όπως δυστυχώς συμβαίνει συχνά, ως φασισμός. Δεν χωράει αμφιβολία για την πραγματικότητα της τουρκικής απειλής κατά της Ελλάδας. Η αντιμετώπισή της όμως δεν εξυπηρετείται από τη χρήση τέτοιων χαρακτηρισμών, αλλά μάλλον από τη γνώση και κατανόηση της πραγματικής Τουρκίας. Η χρήση εξάλλου τέτοιων όρων, που είναι (ορθώς) αδόκιμοι διεθνώς, υπονομεύει και τα άλλα  επιχειρήματα όσων τους χρησιμοποιούν.

Αν όμως κάποιος επιμένει να χαρακτηρίζει «ισλαμοφασιστική» την Τουρκία, πως θα έπρεπε να χαρακτηρίσει τη Σαουδική Αραβία;

Πηγή: kosmodromio.gr

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.