ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ολιμπίκ ντε Ζαπονέ

Γιατί συναρπάζει η επιστημονική φαντασία; Επειδή η ανθρώπινη διάνοια νοσταλγεί τα περασμένα, εξιδανικεύοντας το παρελθόν; Μάλλον, επειδή το σκοτεινό κι ανυπόφορο παρόν εξουδετερώνεται με μιαν απλή εκτόξευση στο μέλλον. Το αδιάκοπο πηγαινέλα στις διαφορετικές εποχές, με τη μια ή την άλλη μορφή, ανέκαθεν ανακούφιζε τους στερημένους όσο ερέθιζε τους μυημένους. Άλλο να περιγράφεις τους Πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες στην αρχαιότητα κι άλλο να κατασκευάζεις την εικόνα της επόμενης ημέρας τους.

Αυτήν την δεύτερη περίπτωση επιφύλαξε στο Τόκιο η πανδημία. Ας γέμισαν τα γήπεδα του ποδοσφαίρου, μήνες τώρα, με χρώματα των αντίπαλων ομάδων, φωτογραφίες οπαδών στις άδειες κερκίδες και μαγνητοφωνημένες ιαχές. Ενδόμυχα, οι πάντες κι όχι μόνον οι διοργανωτές, έτρεφαν μέχρι τέλους την ελπίδα πως θα υπήρχε η ανταμοιβή για όλη την υπομονή, όλη την προετοιμασία, όλους τους κόπους και τις (οικονομικές) θυσίες, ύστερα από την δωδεκάμηνη αναβολή του κορυφαίου αθλητικού ραντεβού.

Όμως, να που δεν συγκινήθηκαν οι αρμόδιοι θεοί. Λίγο η κλιματική αλλαγή, λίγο το ψυχροπολεμικό σκηνικό Αμερικής - Κίνας, λίγο η διασπορά ιών, fake news, προπαγάνδας κι ο πολλαπλασιασμός των κυβερνοεπιθέσεων, κι ο Ειρηνικός ποτέ δεν ήταν τόσο αναστατωμένος από την Χιροσίμα κι ύστερα.

Μάλιστα, οι φανατικοί της επιστημονικής φαντασίας συνδέουν ευθέως τον πυρηνικό όλεθρο με την γέννηση των τεράτων του σινεμά, του Γκοτζίλα και του Κινγκ Κονγκ, για παράδειγμα. Eιν' αλήθεια πως η μνήμη δεν κινηματογραφεί. Μόνον φωτογραφίζει. Αλλ' η επίσημη τελετή έναρξης των αγώνων, μας υποχρεώνει ν' αναγνωρίσουμε τις ιδιότητες του νέου Τέρατος. Ψηφιακού εννοείται, άοσμου και ανοίκειου, άψυχου στην κυριολεξία, σε πείσμα της τεχνολογικής τελειότητας - ή, μήπως εξαιτίας της; Επιβλητική μουσική, αόρατοι εκφωνητές, ελάχιστοι υψηλοί καλεσμένοι του αυτοκράτορα Ναρουχίτο. Θρίαμβος εναρκτήριος, προαναγγελία του τέλους, ενταφιασμός όσων μέχρι σήμερα συνιστούσαν την πεμπτουσία της ψυχρής πλέον Ολυμπιακής Φλόγας;

Δεν είχαν απομείνει και πολλά, ύστερα από το Μόναχο, το τέλος της αντιπαράθεσης ανάμεσα στην Δύση και στον Υπαρκτό Σοσιαλισμό, τα σκάνδαλα και την αφαίρεση των μεταλλίων, την ανεξέλεγκτη προσθήκη αθλημάτων μόδας σαν την κομμωτική μετ' εμποδίων αλλ' όχι και του ταβλιού. Λούνα παρκ των πέντε ηπείρων, δωροδοκίες Αθανάτων, υπερθέαμα για όλη την οικογένεια, μια Ντίσνεϊλαντ του (δήθεν) κλασικού αθλητισμού με φέτες ακτιβισμού και πολιτισμού; Ίσως μια εικόνα από τα Προσεχώς, με την ελληνική αρχαιότητα ως μελαγχολικό απομεινάρι ενός κόσμου που αποστρέφεται αν δεν ακυρώνει με βία τις παραδόσεις του, γυρεύοντας απελπισμένα μιαν φυγή προς τα εμπρός, το άγνωστο, το διάστημα, την περιπέτεια, την συνάντηση με την εξωγήινη ζωή.

Πετάει ο επικοντιστής; Πετάει. Πετάει ο Τζεφ Μπέζος; Πετάει κι αυτός. Δεν είναι (ακόμα) άθλημα ολυμπιακό το ταξίδι στο διάστημα, όμως είναι ζήτημα χρόνου. Τι θα κρίνει τον νικητή, η διάρκεια της πτήσης, οι συναφείς χορογραφίες, μια σύντομη επίδειξη ταλέντου, τένις άνευ βαρύτητας ή, έστω, η ταχύτερη επένδυση πριν από την επιστροφή στην Γη;

Ο κινηματογράφος νίκησε τις υπόλοιπες μορφές θεάματος, επειδή υπερείχε τεχνολογικά. Με την σειρά του, ηττήθηκε από τους ψηφιακούς του απογόνους, για τον ίδιο λόγο. Η επιστημονική φαντασία είναι έτοιμη να ηττηθεί κατά κράτος, όχι από μιαν υπέρτερη φαντασία αλλ' απ' την Εικονική Πραγματικότητα. Κάτι σαν την τελετή των Ολυμπιακών, σε ζωντανή μετάδοση αλλά σε παράλληλο, από-κοσμο σύμπαν. Διόλου συμπτωματικά, οι σύγχρονοι δολοφόνοι μας σκοτώνουν σαν να παίζουν κάποιο video-game. Και στις Κάννες, βραβεύεται ένα σπλάτερ, μίγμα τρόμου, βίας κι ιλουστρασιόν ερωτισμού. "TITANE", από τιτάνιο κι όχι από τσιμέντο, όπως το σεξ γυναίκας και αυτοκινήτου. Σ' ένα μήνα, ίσως η βενετσιάνικη MOSTRA βάλει τις εικόνες (και το μυαλό μας) στη θέση τους.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.